Вы тут

Тры гісторыі студэнтаў, якія наведалі ЗША па Work and Travel


Паглядзець краіну, гэты «свет у свеце», імкнуцца многія, хоць амерыканскі рытм жыцця і патрабуе шмат энергіі і амбіцый. Самая папулярная праграма, якая дазваляе студэнтам папрацаваць і адпачыць там, — Work and Travel. Яна прадугледжвае тэрмін працы да чатырох месяцаў, пасля чаго ўдзельніку даецца да 30 дзён на падарожжа па краіне. Беларускія студэнты актыўна выкарыстоўваюць гэтую магчымасць. Мы пагутарылі з трыма студэнтамі і спыталі, чым здзівіла іх Амерыка і ці знайшлі яны там пацвярджэнне распаўсюджаным у нас стэрэатыпам.


* * *

Але­ся Ні­кі­фа­ра­ва ў Ма­я­мі.

Алеся Нікіфарава была ў ЗША два гады таму. Да гэтага дзяўчына «жыла на кефіры», падпрацоўвала ў Беларусі дзе толькі можна, каб сабраць грошай на сваю мару (паездка тады каштавала 1,4 тысячы долараў без уліку білетаў і візы).

Праграмны маршрут студэнтаў звычайна праходзіць праз Чыкага або Нью-Ёрк. Спачатку Алеся паляцела ў Чыкага.

— Горад мне здаўся «дзіка дзікім»! — згадвае Алеся. — Яго музыка — гэта выццё сірэн паліцэйскіх і медыцынскіх машын. Калі я шпацыравала па спальных раёнах, у адным з кварталаў да мяне падышоў мужчына і спытаў: «Ты разумееш, што я магу цябе забіць?» З таго часу я гуляла толькі ў цэнтры.

Нягледзячы на такую неспадзяванку, Чыкага не абдзяліў дзяўчыну і станоўчымі эмоцыямі.

— Вядома, трапляліся і добразычлівыя амерыканцы. Я ішла ў белвестаўскім абутку, насустрач мне амерыканец: «Хай, класныя туфлі!». Пасля гэтага мы з ім вельмі адкрыта і весела разгаварыліся, хаця ён і не ведаў, што такое «Белвест»! — смяецца гераіня.

Адно з самых «ваў!»-уражанняў Алесі ад Чыкага — яго незвычайная архітэктура. Горад злеплены з рандомных кавалкаў, быццам недарэчнае дзіця збірала лега. Напрыклад, на цагляныя дамы «чапляюць» шкляныя ці бетонныя надбудовы.

Таксама дзяўчыну ўразілі хвалёныя амерыканская свабода і талерантнасць. Так, у адным з двароў яна ўбачыла пудзіла з тварам Барака Абамы з кучай дроцікаў — гэткая лялька вуду, а побач ляжалі нядбайна раскіданыя шыны...

— У той жа тыдзень я трапіла на «Парад гонару ЛГБТ. Ахапіў дысананс, як і з будынкамі: хтосьці закідваў удзельнікаў яйкамі, хтосьці бурна апладзіраваў. Цікава, што ў самім парадзе ўдзельнічалі і бабулі, і дзеці. Яшчэ я патрапіла на мексіканскую тусоўку з аднаго боку плошчы, а ў той жа час на яе другім баку танцавалі танга. Краіна кантрастаў! — з захапленнем згадвае першыя ўражанні Алеся.

Пасля дзяўчына паехала працаваць у гарадок Дэтройт Лэйкс (штат Мінесота). Занятак ёй знайшлі ў прыгарадных дамах, куды амерыканцы прыязджаюць бавіць вольны час на прыродзе.

— Мы ўдваіх з такім жа студэнтам, як і я, абслугоўвалі шэсць катэджаў. Пыласосілі, раскладвалі ручнікі, запраўлялі ложкі. Працавалі па сорак гадзін у тыдзень. За гадзіну атрымлівала восем «баксаў» і нядрэнны гасцінец — у сярэднім 50 «зялёных» за тыдзень. За два месяцы зарабіла чыстымі тры тысячы долараў (жыла на чаявыя). Інакш кажучы, цалкам пакрыла выдаткі на праграму, — расказвае гераіня. — Часам мянялася з калегамі і працавала афіцыянткай. Таксама мы забаўлялі гасцей у рэстаранах — арганізоўвалі канцэрты. За адно такое мерапрыемства можна было атрымаць 600 «баксаў».

Акрамя заробку, быў яшчэ адзін карысны бонус — Алеся павысіла моўны ўзровень: пасля паездкі яна свабодна валодае англійскай, завяла знаёмствы ў розных кутках свету (дзякуючы чаму пабывала ў Турцыі і збіраецца ў Індыю). Галоўным мінусам праграмы Work and Travel дзяўчына лічыць працу ў маленькіх гарадах, калі няма магчымасці дабрацца да «цывілізацыі» і нават купіць Skittles.

На заробленыя грошы Алеся злятала адпачыць у Маямі (штат Фларыда), накупіла адзення, кніг, абутку і сувеніраў, а таксама прывезла грошай бацькам.

* * *

Паша Транчонак летась тры месяцы працаваў на паўвостраве Кейп-Код (недалёка ад Бостана, штат Масачусетс), паспеў паглядзець на жыццё ў Нью-Ёрку і Бостане.

— Калі мне агучылі кошт, быў шакаваны, таму што гэта больш за дзве тысячы долараў, уключаючы білеты на пералёт і візу. Я пазычыў грошай ва ўсёй сям'і! Кажу: «Адпусціце мяне ў Штаты, хачу паглядзець, як там людзі жывуць!» — з усмешкай згадвае юнак.

Хлопец працаваў па сем гадзін у дзень у Dunkіn' Donuts — сетцы кавярняў з пончыкамі. Падымаўся ў чатыры раніцы, каб да пяці прыехаць у краму, дзе яго і іншых студэнтаў забіраў аўтобус і адвозіў за 100 кіламетраў. Цікава, што ўвесь час у дарозе аплачваўся як працоўны — дзесяць долараў за гадзіну.

— Мы ездзілі па студэнцкай візе J1 — моладзь набіралі нібыта праціраць сталы, мыць прыбіральні. Але я сказаў работадаўцам, маўляў, гэтага рабіць не буду. Яны ў адказ: што атрымліваецца, тое і рабі.

Хлопцу дазволілі падоўжыць змену — з чатырох раніцы да шасці вечара. Яму трэба было адпрацаваць пазычаныя грошы, і ўжо праз месяц ён пакрыў гэтыя выдаткі. Пачаў браць выхадныя, з'ездзіў у Нью-Ёрк, часта катаўся ў Бостан.

— Таксама паездзіў па ўсяму Кейп-Коду — наведаў Правінстаўн — горад , які лічыцца амерыканскай сталіцай гомасексуалізма. Там такія людзі ходзяць, што ў нас, мне падаецца, нават у гей-клубах не сустрэнеш! — смяецца юнак. 

Студэнт акрамя працы ў кавярні паспеў асвоіць яшчэ адзін занятак — чысціў грузавыя аўтамабілі.

— Наш менталітэт дазваляе з лёгкасцю ўжыцца ў ЗША. Амерыканцы, калі вучацца, завастраюцца на адной рэчы. А мы вельмі рознабаковыя і не саромеемся работы, якую не хочуць выконваць яны, — кажа суразмоўнік.

Акрамя гэтага, хлопца ўразіла гатоўнасць амерыканцаў аказаць дапамогу. Калі Паша толькі прыехаў у Штаты, ужо на вакзале тры чалавекі, убачыўшы разгубленага замежніка, спыталі, што яму падказаць і чым яны могуць дапамагчы. Неяк юнак падвярнуў нагу, гуляючы ў футбол, і, калі гэта ўбачыў кліент кавярні Dunkіn' Donuts, спытаў, што здарылася з хлопцам. Паша расказаў. Назаўтра амерыканец прынёс беларусу майку каманды «Нью-Ёрк Сіці» і даў 50 долараў гасцінца.

— Яны вельмі талерантныя. Кажуць, што ў ЗША нельга дзверы дзяўчатам прытрымліваць або саступаць месца — гэта ўсё поўная лухта! Але ў нас ты прытрымаеш у метро дзверы, яна кіўне і ўсё, а там скажа «Дзякуй, добрага дня!», — дзеліцца назіраннямі хлопец і дадае, што ў Штатах усім абыякава, як ты выглядаеш.

Падчас свайго знаходжання ў Амерыцы Паша змог зарабіць разам з чаявымі восем тысяч долараў.

* * *

Яна Га­бе­ле­ва (зле­ва) з ка­ле­гай.

З Янай Габелевай мы гутарылі, калі яна знаходзілася ў ЗША. Для таго каб здзейсніць сваю амерыканскую мару, дзяўчына летась зарабіла грошай, працуючы ў Германіі. Студэнтка аформіла дакументы на праграму амаль за год да паездкі, таму што так абыходзіцца танней, чым перад самым ад'ездам. Яна заплаціла тады 1140 долараў без уліку авіябілетаў і візы.

Спачатку дзяўчына накіравалася ў Нью-Ёрк, потым паехала ў пасёлак Кенебанкпарт (штат Мэн). У студэнткі працаўладкаванне складвалася не так лёгка, як у папярэдніх герояў.

— Я адправіла больш за 1200 лістоў, каб мяне ўзялі на працу ў якую-небудзь кавярню. У Кенебанкпарце жыла ў катэджы, працавала ў рэстаране. Прыбірала брудныя талеркі і падносіла ежу. Мне шмат абяцалі, але многага не выканалі. Я павінна была працаваць па 40 гадзін у тыдзень, але атрымалася па 28. Таксама было сказана, што буду атрымліваць 40—80 долараў чаявых у дзень, а ў сапраўднасці выходзіла па 10—20. Я і мая сяброўка пратрымаліся на гэтым месцы толькі дзесяць дзён.

Дзяўчаты пачалі шукаць іншую працу праз «УКантакце» і «Інстаграм». Праз два дні (надта пашанцавала) беларускі адправіліся ў горад Аганквіт. Добра, што наймальнік адпусціў.

— Цяпер мы гатуем піцу. Працуем па пяць дзён у тыдзень з 11 раніцы да 12 ночы. Пашанцавала, што калектыў вясёлы, я знайшла тут шмат сяброў. Па прыездзе пачала шукаць яшчэ адну работу, бо гэтай было мала. Падпрацоўваю ў рэстаране фаст-фуду тры-чатыры дні на тыдзень...

Яна не надта ўражаная прыгажосцю ЗША і ўзроўнем жыцця. Адзінае, што яе задаволіла і натхніла, — новыя знаёмствы. Дзяўчына пасябравала з вялікай інтэрнацыянальнай кампаніяй — літоўцамі, сербамі, балгарамі, македонцамі, расіянамі і іншымі. З новымі знаёмымі Яна ездзіла па выхадных у падарожжы — паглядзець на мясцовыя славутасці.

— Наведаць Амерыку цікава, каб паглядзець, як жывуць людзі, пашырыць свой кругагляд. Тут сапраўды ўсё па-іншаму. Але я не хацела б застацца ў гэтай краіне. Калі ў мяне спытаюць, што падабаецца болей, Амерыка ці Беларусь, я адкажу абсалютна шчыра — радзіма.

Ментальнасць амерыканцаў Яну не заўсёды прыемна ўражвала.

— Калі я працавала ў піцэрыі, мне трэба было дастаць з халадзільніка цеста, якое ляжала высока. Цягнулася, як магла, але не атрымлівалася дастаць нарыхтоўку. Заходзіць высачэзны амерыканец, кажа: «Разумею, разумею!» і... выходзіць. З другога боку, шэфы нароўні з работнікамі падмяталі падлогу і гатавалі піцу, калі было шмат заказаў. Амерыка вельмі розная. Я лічу, што двух з паловай месяцаў недастаткова, каб спазнаць яе лепш.

Таксама Яну бянтэжыць, што ў жыхароў ЗША занадта папулярныя свабодныя адносіны.

— Наогул, у іх няма такой каштоўнасці, як сям'я. Дык што тады важна ў жыцці? Яны жывуць на працы, праца для іх — гэта дом. Магчыма, я мела стасункі з нямногімі амерыканцамі, але ў мяне склалася менавіта такое ўражанне.

Дар'я СПЕВАК

dashaspevak@gmaіl.com

Загаловак у газеце: Мазаічная Амерыка

Выбар рэдакцыі

Культура

Як  мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Наватар, «шасцідзясятнік», ваяўнічы аптыміст — гэта ўсё пра яго.

Грамадства

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры у творчую майстэрню?

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры у творчую майстэрню?

Настаўнікі ўпэўнены: ці будуць вучні чытаць, у многім залежыць ад іх саміх. 

Эканоміка

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Однако наша страна надеется, что это временные трудности.

Грамадства

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Дзяржаўным органам і іншым арганізацыям даручана кіравацца палажэннямі канцэпцыі ў практычнай дзейнасці.