Вы тут

Народныя вечарынкі — сапраўдны цуд!


Начныя клубы — месцы не для ўсіх. Хтосьці ходзіць туды выключна для таго, каб патанчыць, — аднак алкагольныя рэкі, што ліюцца вакол, буйныя клубы цыгарэтнага дыму — не самае лепшае асяроддзе для нязмушаных танцаў. Яшчэ адзін мінус — адбываецца ўсё глыбокай ноччу, калі, па логіцы, трэба адпачываць і набірацца сіл для наступнага дня. І гэта не вечарынка, якая пачынаецца ўвечары і крыху закранае начную пару, — дзейства ў самой сваёй сутнасці запланавана на глыбокую ноч. Чамусьці начныя клубы часта наведваюць маладыя людзі, якія знаходзяцца на мяжы паўналецця. Камусьці яшчэ няма васямнаццаці — і яны знарок выбіраюць установы, у якіх не правяраюць пашпарты на ўваходзе. Іншыя толькі год-два-тры як адсвяткавалі першы юначы юбілей — і гэта акурат пастаянныя наведвальнікі начных клубаў. Як так склалася ў нашай культуры, што начныя ўстановы працуюць для зусім маладых людзей, адказаць складана... Ды не ў гэтай калонцы трэба шукаць адказы. Аднак нядаўна я задумалася: што ж рабіць, калі хочаш патанцаваць? У начны клуб дакладна не пойдзеш — з-за шэрагу азначаных (і не азначаных) вышэй прычын. Як ні дзіўна, адказ прыйшоў вельмі хутка.


Мае сябры з Маладзечна раз на некалькі месяцаў ладзяць вечарыны традыцыйных танцаў. Арандуюць для гэтай патрэбы памяшканне таго ж начнога клуба. Аднак адбываецца асноўнае дзейства не ўначы, а з 18 да 21 гадзін вечара.

Найпершая асаблівасць такой імпрэзы — гэта жывая музыка. Некалькі дудароў, бубнач, скрыпачка, гарманіст. Музыка ў жывым выкананні ў любым выпадку робіць сваё станоўчае ўздзеянне: крышачку расслабляе, дадае адчування чагосьці жывога і сапраўднага. Па-другое, як той казаў, танцуюць усе! Танцы зазвычай парныя ці ў карагодах. Адседзецца тут не атрымаецца — камусьці не стае пары, і ён абавязкова выцягне цябе на танцпляц. І гэта зусім не тое, што «павольныя» танцы, распаўсюджаныя на традыцыйных дыскатэках. Ты танцуеш з кімсьці ў пары не таму, што марыш пабудаваць з ім рамантычныя адносіны, а таму, што гэтага проста патрабуе сама ўмова танца. З іншага боку, магчымасць запрасіць кагосьці цікавага, пазнаёміцца, пагутарыць застаецца. І, па-трэцяе, ёсць чалавек ці пара, якія вучаць прысутных, як трэба танцаваць пад пэўную мелодыю — польку, кракавяк, мазурку. Такім чынам, вывучаючы танцы, што здаўна бытавалі на нашых землях, ты далучаешся яшчэ і да культурнага кода краіны. Дробязь — а прыемна!

Знаўцы сцвярджаюць, што народныя танцы — лепшыя за любы фітнес! І я з гэтым пагаджуся. Бо ў папулярным сёння ў гараджан фітнесе шмат розных кірункаў, кожны з якіх накіраваны на пэўную групу цягліц. А ў народным танцы, зазвычай досыць бадзёрым і актыўным, задзейнічана ўсё цела. Натуральна, найперш напружваюцца цягліцы на нагах, але і астатнія ні хвілінкі не застаюцца нерухомымі. Таму тут, сапраўды, і фізкультура, і маральнае задавальненне.

Адзін з заўсёднікаў народных танцавальных вечарын гісторык-архівіст Віталь Назарэвіч так расказвае пра сваё захапленне гэтай культурай:

— Як і большасць людзей, доўгі час я насцярожана ставіўся да гэтай з'явы. Але аднойчы пазнаёміўся з удзельнікамі этнаграфічнага клуба KОLА з Маладзечна, з Воляй Трубач, ад якіх больш даведаўся пра танцы. Так супала, што на той момант мне захацелася адчуць зусім новыя эмоцыі ў жыцці, таму я і вырашыў схадзіць да колаўцаў на Вячоркі дзеля эксперымента. А на другі раз адразу трапіў на танцы ў Міханавічы і мяне «накрыла»... Адчуваю як агульная атмасфера такіх вечарын пранікае ў мяне і выштурхвае адтуль увесь негатыў, які назбіраўся за тыдзень. Беларускія народныя танцы — гэта спалучэнне музыкі, людзей, рухаў — усё разам зліваецца, утвараючы добрую атмасферу. І ты перанараджаешся, набіраешся энергіі для магчымасці глядзець на свет пазітыўна. Народныя танцы — гэта сапраўдны цуд!

Адметна, што такая танцавальная культура распаўсюджваецца не толькі ў Маладзечне ці, скажам, у Мінску. На адмысловым сайце svаjеtаnсу.еthnо.bу можна знайсці расклад танцавальных вечарын у розных гарадах Беларусі. Акрамя абласных цэнтраў (за выключэннем Брэста), гэта яшчэ і Полацк, Любань, Баранавічы, Маладзечна, Барысаў, Бабруйск. Асноўная частка такіх імпрэз ладзіцца ў межах праекта «Свае танцы» — грамадскай ініцыятывы Студэнцкага этнаграфічнага таварыства па папулярызацыі традыцыйнай танцавальнай культуры ў Беларусі.

Варта прыгадаць і ініцыятыву «Дударскага клуба», які ўжо 8-ы сезон ладзіць сярэднявечныя танцы ў сталіцы. Раз на месяц здымаецца адмысловае прасторнае памяшканне, збіраюцца музыкі (і не толькі дудары) і шматлікія ахвотныя патанцаваць. Здараецца, на такіх вечарынах яблыку няма дзе ўпасці! Цеплыня атмасферы падтрымліваецца шматлікімі аднадумцамі, проста цікаўнымі асобамі, якія збіраюцца разам, каб патанчыць, і выбіраюць для гэтага не папсовую музыку, а тую, што нясе пэўны сэнс.

Падаецца, так і павінна быць — у час, які імкліва паскараецца, руйнуе адметнасці, быццам бы злучае людзей, але ў той жа час кожны застаецца на адлегласці — сваё, роднае-народнае, трэба берагчы. Як тую глебу, што дапамагае больш трывала ўмацавацца на гэтым свеце. І як надзею і разуменне сваёй блізкасці і далучанасці да канкрэтнай культуры

Ніна ШЧАРБАЧЭВІЧ

nina@zviazda.by

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Беларусь і Расія зблізілі пазіцыі па праграме рэалізацыі дагавора аб Саюзнай дзяржаве

Беларусь і Расія зблізілі пазіцыі па праграме рэалізацыі дагавора аб Саюзнай дзяржаве

Аб гэтым заявіў старшыня Савета Рэспублікі Міхаіл Мясніковіч на сустрэчы са старшынёй Савета Федэрацыі Валянцінай Мацвіенка.

Грамадства

Як Брэст рыхтуецца да святкавання свайго 1000-годдзя

Як Брэст рыхтуецца да святкавання свайго 1000-годдзя

Афіцыйныя святкаванні і асноўныя мерапрыемствы гарадскога Міленіума пройдуць 6—8 верасня.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Пра ляльку з секс-шопа, галубоў на ігрушы і дзяўчынку, якая схавала пашпарты.