Вы тут

На п’едэстале пашаны


На п’едэстале пашаны

Быць “№ 1”, пра што б канкрэтна ні ішла б размова – пра чалавека ці літаратурны часопіс, – досыць складана. Гэта і не дзіўна, бо на долю лідара заўжды вападае многа патрабаванняў і яшчэ больш адказнасці. А вось гораду, які стаў героем студзеньскай  “Маладосці”, лёгка быць першым і распачынаць наш чарговы 12-месячны марафон: яму не займаць ні прыгажосці, ні харызмы, ні прыцягальнасці. Здаецца, ён валодае поўным наборам тых якасцяў, якія ў выніку без варыянтаў прыводзяць на п’едестал пашаны. Не ўпэўнены? Значыцца, вы проста мала знаёмыя з Магілёвам!

Вядома, што найлепшы гід па гораду – гэта чалавек, які ў ім нарадзіўся. Алёна Беланожка расказвае чытачам “Маладосці” пра родны горад: “Пра Магілёў напісана шмат кніг – пра яго гісторыю і культуру, пра муж­ную абарону горада і кровапралітныя баі на Буйніцкім полі ў час Вялікай Ай­чыннай вайны, пра вялікія будоўлі і но­выя праекты. Магілёў, як птушка Фенікс, некалькі разоў адраджаўся пасля вынішчальных пажараў і войн. Характар го­рада яшчэ больш загартаваўся ў агні. Затое сёння мы ганарымся кожнай ста­ронкай сваёй мінуўшчыны, цэнім кож­ную хвіліну міру і рупліва працуем над тым, каб жыць у шчасці і дабрабыце”.

Не дзіва, што горад з такой багатай і трагічнай гісторыяй некалі спрачаўся з Мінскам за права называцца сталіцай Беларусі. Калі хто не ведае і не верыць, хай спытаце ў нашага калумніста Канстанціна Касяка: “Упершыню пра тое, што Магілёў мог стаць сталіцай Беларусі, я пачуў яшчэ ў сярэдняй школе, калі на вакацыі трапіў у летнік. Быў там адзін хлапец з Магілёваён і расказаў. А мне не верылася… Як так? Толькі Мінск! Яшчэ больш засумняваўся я ў яго словах, калі пачуў, што ў Магілёве ёсць амаль дакладная копія нашага Дома ўрада. Тады падавалася гэта ўжо нечым з вобласці фантастыкі”.

Увогуле, тая атмасфера загадкавасці і таямнічасці, якая спрадвек ахінала Магілёў, не магла не пакінуць след у творчасці яго ўраджэнцаў. Самы яскравы прыклад – сваеасаблівы настрой прозы магіляўчанкі Святланы Курганавай: “Эва нічога яму не казала два гады. Калі яна толькі трапіла да яго, збольшага толькі маўчала і слухала, гаварыла рэдка. А пасля вечара сядміцы, калі духоўнік чытаў прыходу пра неўраў, злавесных крыважэрных пярэваратняў, што палююць на людзей, Эва сядзела і ціха плакала ў куце пад абразом. Кан яшчэ думаў: напужалася расповедаў пра драпежных неўраў, што жывяцца чалавечынай. Але цяпер успомніў: Эва падымала галаву і глядзела на абраз з крыўдай”.

А вось адна з удзельніц конкурсу маладых літаратараў Магілёўшчыны “Ветразь натхнення” Крысціна Башарымава глядзіць на свет больш аптымістычна:

Ёсць у мяне чароўны край
Маіх адзінокіх
, але светлых думак,

Дзе раніцай бяжыш па расе,

Басанож, уздоўж залацістага поля,

І цябе вітаюць сінявокія валошкі,

І ты ўсміхаешся ім у адказ”.

Усміхніцеся ж і вы нам, а “М”ы са свайго боку абяцаем, што на старонках магілёўскага нумара прадаставім нагоду для гэтага. Вас будзе чакаць наша традыцыйная калумністыка, пераклады сербскай паэзіі і яшчэ шмат цікавага. Пачынаем 2018 год разам! 

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Новабудоўлі: бюджэтных прапаноў амаль не засталося

Новабудоўлі: бюджэтных прапаноў амаль не засталося

Але на другасным рынку «хапун» на нерухомасць хутка скончыцца, лічаць эксперты.

Грамадства

Што прыводзіць да траўмаў на вытворчасці?

Летась на вытворчасці адбылося амаль 1400 няшчасных выпадкаў. Многа гэта ці мала? 

Грамадства

Чаму быць сярэднім спецыялістам эканамічна нявыгадна?

Чаму быць сярэднім спецыялістам эканамічна нявыгадна?

Грамадству патрабуюцца творчыя асобы.