Вы тут

Хто з сучасных нашых літаратараў самы запатрабаваны?


Хто з сучасных нашых літаратараў самы запатрабаваны? Як можна ператварыць аўтограф-сесію ў незабыўна-рамантычную прыгоду? Якіх беларускіх выданняў цяпер асабліва не хапае? На гэтыя ды іншыя пытанні адказвае дырэктар мінскай кнігарні «Акадэмкніга» Вольга Глухоўская.


— Ад многіх пісьменнікаў, настаўнікаў і ўвогуле неабыякавых людзей даводзіцца чуць нараканні, што цікавасць да беларускай кнігі змяншаецца...

— Нам неабходна ставіцца з пэўным недаверам да любога кшталту выказванняў з ноткамі катэгарычнасці. Безумоўна, зараз назіраецца зніжэнне цікавасці да кніжных выданняў, але не толькі да беларускамоўных. Публіка цяпер наогул стала менш хадзіць у кнігарні. Але, калі параўноўваць з мінулым годам, то, напрыклад, цікавасць да роднага слова вырасла: аб’ём продажу беларускіх выданняў у нас складае прыкладна 61 %, у той час як у 2016 г. ён меў 55 %.

— Што робіце, каб зацікавіць чытача беларускай кнігай?

— Займаемся актыўнай рэкламай у інтэрнэце, сацыяльных сетках. На галоўнай старонцы нашага сайта размяшчаем інфармацыю пра самыя цікавыя выданні. Калі зойдзеце на нашу старонку, адразу кінецца ў вочы вокладка класічнага рамана Уладзіміра Караткевіча «Каласы пад сярпом тваім» (выдавецтва «Папуры», 2017). Дарэчы, як у часы майго юнацтва, так і цяпер Караткевіч быў і застаецца адным з самых папулярных беларускіх аўтараў.

— Як часта ў «Акадэмкнізе» ладзяцца аўтограф-сесіі? Ці ахвотна пісьменнікі пагаджаюцца на ўдзел?

— Хацелася б праводзіць такія мерапрыемствы штотыдзень, але атрымліваецца 2—3 сустрэчы ў месяц. Самая запамінальная аўтограф-сесія была ў Алеся Разанава з нагоды 70-годдзя. Было прыемна бачыць вялікую колькасць прыхільнікаў паэзіі творцы. Падчас мерапрыемства мы прадалі больш за 40 самых розных кніг спадара Алеся.

Па-тэатральнаму цікава выступаў Анатоль Бутэвіч, калі прадстаўляў свой адметны зборнік нарысаў «Жанчыны з легенды». У маляўнічай форме аўтар паказаў нам гісторыю Беларусі, якую, па сутнасці, шмат у чым стварылі... нашы харызматычныя жанчыны.

Часам аўтограф-сесіі прымаюць у нас нечакана-рамантычнае адценне. Аднойчы завітаў адзін шляхетны мужчына, сказаў, што ў яго жонкі, якая піша вершы (дарэчы, вельмі таленавітыя!), дзень нараджэння і ён хоча зрабіць ёй сюрпрыз. На сустрэчу прыйшло шмат сяброў, знаёмых і нават проста аматараў паэзіі. Панавала атмасфера любові і сонечнага настрою.

На жаль, не ўсе пісьменнікі ахвотна згаджаюцца на такія мерапрыемствы. Лічаць: аўтограф-сесія — гэта несур’ёзна. Але ў аснове іх скепсісу — страх. Баяцца, што прыйдзе мала людзей. Хаця на самай справе, як мне казалі польскія калегі, нават калі на аўтограф-сесіі ўсяго толькі 5—6 чалавек — гэта поспех. Некаторым жа нашым творцам трэба, каб прыйшло мінімум 105 аматараў іх творчасці.

— Што б вам хацелася палепшыць у сістэме кнігадруку і кнігараспаўсюду?

— Трэба ўсім нам (кнігарням, выдавецтвам) удзяляць яшчэ больш увагі беларускай кнізе, і менавіта выданням на роднай мове. Неабходны не толькі традыцыйныя сустрэчы з аўтарамі, але і рознага кшталту тэатралізавана-інтэрактыўныя дзействы. У нас няма (нягледзячы на цудоўныя стасункі) добрых кантактаў на пастаяннай аснове з выдавецтвамі... Нам не хапае маркетынгавых узаемаадносін. Якія зараз у пакупнікоў запатрабаванні? Як зрабіць так, каб сучаснага пісьменніка набывалі з такім жа імпэтам, як гэта было з Караткевічам ці Шамякіным у савецкія часы? Неабходна мець цесную сувязь з нашымі пакупнікамі, чуць іх пажаданні і прапановы. Мару пра тое, каб з’явілася такая арганізацыя, якая дапамагала б вырашаць гэтыя ды іншыя праблемы, арганізоўвала б неабходныя семінары, круглыя сталы па пытаннях кнігадрукавання. Вельмі хацелася б, каб у наступным годзе паказчык продажу беларускамоўнай літаратуры быў ужо не звыклыя 61 %, а 70 %.

— А якія сённяшнія нашы пісьменнікі выклікаюць найбольшую цікавасць у чытача?

— На арганізаванай у нашай кнігарні аўтограф-сесіі кніга Уладзіміра Арлова «Айчына: маляўнічая гісторыя. Ад Рагнеды да Касцюшкі», створаная разам з мастаком Паўлам Татарнікавым, была раскуплена, і мы ў далейшым зладзілі (чаго ніколі да гэтага не рабілі) дзве дадатковыя творчыя сустрэчы. Увесь першы тыраж (каля 3 тысяч асобнікаў) распрадаўся вельмі хутка, і цяпер паступіў у продаж другі.

Цікавасць да гісторыі Беларусі ўзрастае сёння не толькі ў нас, але і ў найбліжэйшых суседзяў. Святлана Алексіевіч, духоўная вучаніца Алеся Адамовіча, пра дзень сённяшні пісаць умее як ніхто пераканаўча і змястоўна. А ў нас, на жаль, мала аўтараў, якія б маглі выразна і цікава паказаць сучасны дыскурс.

— Якіх беларускіх кніг зараз вам асабліва не хапае?

— Вельмі мала перакладзенай літаратуры. Нядаўна перачытвала санеты Шэкспіра, якія перастварыў па-беларуску Уладзімір Дубоўка, натхнялася дзівосным гучаннем яго радкоў, разумела ўсю справядлівасць вядомых шэкспіразнаўцаў, якія ставілі пераклады нашага паэта вышэй за працу Маршака. Дык вось, цяпер нам не стае падобных перакладаў. І неабходна шырока выдаваць па-беларуску і расійскую класіку таксама.

У дзіцячых выданнях не хапае кніг, дзе маленькія чытачы вучыліся б чытаць па складах. Вельмі мала ўласнабеларускай фэнтэзійнай літаратуры. Веру, што супольнымі намаганнямі з цягам часу мы зробім так, каб творы беларускіх пісьменнікаў з аднолькавай лёгкасцю цытаваліся б на вуліцы таксістамі, гандлярамі, школьнікамі…

Гутарыў Васіль ДРАНЬКО-МАЙСЮК

Фота Кастуся ДРОБАВА

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.

Грамадства

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Актыўная фаза камандна-штабнога вучэння Узброеных Сіл прайшла ў Беларусі ў верасні.