Вы тут

Станіслаў Ліпскі: Ні ў чым так добра не разбіраюся, як у спорце


У спартыўным асяроддзі Белтэлерадыёкампаніі вядучага праграм «Дзень спорту» і «Арэна» Станіслава Ліпскага называюць шчаслівым талісманам беларускай каманды. На Алімпіядах, на якіх пабываў, ён асвятляў спаборніцтвы, дзе беларусы заваёўвалі залатыя медалі. У Рыа-дэ-Жанэйра стаў сведкам нечаканай для многіх перамогі батутыста Уладзіслава Ганчарова, а ў Пхёнчхане — трыумфу фрыстайлісткі Ганны Гуськовай і прыемнага сюрпрызу жаночай біятлоннай эстафеты. Гэтак жа захапляльна, як пра спорт, Стас расказвае... пра суровую мужчынскую прафесію інжынера-металурга. Быў, аказваецца, у яго біяграфіі перыяд, калі давялося працаваць на Жлобінскім металургічным заводзе.


— Стас, твая ўсмешка стала пэўнай візітнай карткай навін спорту. У чым сакрэт заўсёды добрага і бадзёрага настрою ў кадры?

— Мне хутка будзе 29, і я ні ў чым так добра не разбіраюся, як у спорце. І люблю яго больш за ўсё. Расказваць пра спорт, тым больш пра перамогі беларусаў, настолькі лёгка і прыемна, што часам не магу не ўсміхацца. Я не прафесійны спартсмен, але займаўся валейболам, праўда, не дасягнуў вялікіх вышынь, як тыя, пра каго я звычайна кажу. І я разумею, наколькі складаны шлях яны прайшлі. Удвайне прыемна, калі ведаеш спартсмена асабіста, кантактаваў з ім раней як журналіст. Я вельмі люблю сваю справу і лічу, што з гэтым мне ў жыцці пашчасціла.

— Ведаю, што на тэлебачанне ты трапіў так: прыйшоў у Агенцтва тэлевізійных навін і сказаў, што хочаш у іх працаваць. І цябе ўзялі...

— Я тады жыў і працаваў у Жлобіне. У 2012-м па «Беларусь-1» круціўся ролік пра тое, што праходзіць кастынг вядучых. Мяне гэта натхніла: я адправіў сваё рэзюмэ — адзін раз, другі, трэці. Але ніхто не адказаў. Нашмат пазней мяне запрасілі прыехаць. Спробы праходзілі, дарэчы, у студыі, дзе я зараз працую: пасадзілі, я расказаў навіну... і ўсім не спадабалася. Але мне ўдалося паразмаўляць з Кірылам Казаковым, ён у той час быў дырэктарам АТН. Я сказаў, што гатовы шмат вучыцца і працаваць, каб трапіць у спартыўную рэдакцыю. Зразумела, у мяне не было ні адпаведнай адукацыі, ні вопыту. Але мне далі шанц. Спыталі, ці магу размаўляць па-беларуску, а я шмат чытаў беларускай літаратуры. На Жлобінскім металургічным заводзе, дзе я працаваў, даводзілася весці творчыя мерапрыемствы і конкурсы: я крыху танцаваў, крыху спяваў, але фішкай нашага цэха былі вершы на беларускай мове. Мяне накіравалі ў праграму «Навіны рэгіёна». Там пачалі вучыць усяму. Падчас Алімпіяды ў Лондане я дапамагаў у аддзеле спартыўных навін АТН, вучыўся і загартоўваўся. Але вакансій нідзе не было. Праз паўгода, калі ў мяне ўжо скончыліся грошы, якія адкладваў падчас працы на заводзе, і мне давялося падпрацоўваць афіцыянтам, мяне ўзялі ў штат «Навін рэгіёна». Нават выдзелілі рубрыку «Матчбол», каб я неяк задавольваў свае спартыўныя інтарэсы. А яшчэ праз паўгода нарэшце перавялі ў аддзел спартыўных навін АТН вядучым праграмы. Я быў на сёмым небе ад шчасця!

— У кадр трапіў адразу?

— Так, амаль адразу. Памятаю свой першы эфір, тады БАТЭ гуляла ў Карагандзе супраць мясцовага «Шахцёра» ў Еўракубку. І наш дыялог з вядучым асноўнай праграмы: «Ну і дзе ж згуляў БАТЭ?» — «У Карагандзе!» Барысаўчане тады, дарэчы, нечакана прайгралі. А адзіны мяч у вароты нашага клуба забіў беларус Ігар Зяньковіч, які выступаў за «Шахцёр». І вось з таго эфіру прайшло ўжо пяць з паловай гадоў — як адно імгненне.

— Як ты апынуўся на Жлобінскім металургічным заводзе? Працаваў не ў ліцейным цэху, выпадкова?

— У сумежным, сортапракатным. Там, дзе літую загатоўку квадратнага сячэння ператваралі ў тонкую арматуру. Меркаваў, што атрымаецца падалей ад печы, але не выйшла. Паколькі я быў малады, працаваць паставілі у самым гарачым і брудным месцы цэха. Тэмпература нават зімой — каля 40 градусаў. Я тады жыў удваіх з мамай. Яна зарабляла няшмат, мне хацелася дапамагчы. Так, праца цяжкая, але за гэта добра плацілі. Да таго ж мне было цікава, таму пасля металургічнага тэхнікума я паступіў на завочнае аддзяленне БНТУ на спецыяльнасць «Металургічная вытворчасць і матэрыялаапрацоўка».

— Дык у цябе былі добрыя перспектывы на заводзе...

— Я нават выйграў конкурс сярод маладых спецыялістаў, ездзіў на навуковыя канферэнцыі, у прыватнасці на Урал. Наш завод маленькі ў параўнанні з гіганцкімі камбінатамі ў Чалябінску, Магнітагорску. Там выконваецца поўны цыкл: здабыча жалезнай руды, ачыстка і перапрацоўка. Былі нядрэнныя перспектывы, але ў мяне душа ляжала да спорту. У Жлобіне я выступаў за дублюючы склад валейбольнай каманды «Металург». Калі мама даведалася, што я пакідаю завод, яна была вельмі расстроеная. Я ёй сказаў, што, калі не атрымаецца стаць вядучым, уладкуюся слесарам у Белтэлерадыёкампанію.

— Колькі Алімпіяд удалося наведаць?

— Пакуль дзве. Рыа-дэ-Жанэйра запомніўся, напэўна, на ўсё жыццё, усё ж такі летняя Алімпіяда больш маштабная. Адны гульнявыя віды спорту чаго вартыя: футбол, баскетбол, валейбол, гандбол, а таксама лёгкая атлетыка. Мне пашчасціла асвятляць спаборніцтвы, дзе Беларусь выйграла адзіны залаты медаль — мужчынскі турнір у скачках на батуце. За тры месяцы да Алімпіяды я ездзіў у Віцебск да Улада Ганчарова і запісваў з ім інтэрв'ю. А ў Рыа ўсё перажыў разам з ім: сачыў за скачкамі, за перамогай, за тым, як наш сцяг падымаўся, спяваў гімн... Да мяне замежныя журналісты, балельшчыкі падыходзілі і віншавалі: было столькі эмоцый і так прыемна!

У Пхёнчхане працаваў на фрыстайле, калі Ганна Гуськова заваявала залаты медаль. Адразу ж у яе ўзяў каментарый. І асвятляў жаночую эстафетную гонку па біятлоне. Тады Ганна Эйсмант пажартавала ў эфіры, што я шчаслівы талісман нашай каманды. Для БАТЭ я, дарэчы, аказаўся нешчаслівым: быў на знакавым матчы, калі барысаўскі клуб на «Камп Ноу» гуляў супраць «Барселоны». І Аляксандр Глеб выйшаў на замену — пад апладысменты амаль ста тысяч балельшчыкаў! Я рос на гульнях Аляксандра Глеба ў «Арсенале», потым памятаю яго пераход у «Барселону», а тут ён у складзе БАТЭ прыехаў гуляць супраць «Барсы»! Барысаўчане тады прайгралі 0:3, але гэта знакавы момант для нашага футбола.

Са стрыечным дзедам,  пісьменнікам Уладзімірам ЛІПСКІМ.

— Пэўным відам спорту аддаеш перавагу?

— У любым відзе спорту шмат цікавага, і на ўсіх спаборніцтвах я працую з задавальненнем. Асабіста мне падабаюцца ўсе гульнявыя віды, біятлон. Вось зараз у Пхёнчхане быў на спаборніцтвах па лыжных гонках — і адчуў, што гэта вельмі захапляльны для гледачоў від спорту. Хоць і было вельмі холадна.

— Для тых, хто займаецца асвятленнем спартыўных падзей, гэта, дарэчы, вялікі мінус...

— У Пхёнчхане было нязвыкла холадна на ўсіх спаборніцтвах на адкрытых пляцоўках. А мне, калі раблю прамыя ўключэнні, больш зручна працаваць без пальчатак. Ёсць і іншыя мінусы. У мяне амаль ніколі субота і нядзеля, святочныя дні не бываюць выхаднымі. Ну і спартсмены, асабліва калі прайгралі, не заўсёды ідуць на кантакт — прыходзіцца хутка прыдумляць нейкія хады, бо не хочацца рабіць пасрэдны сюжэт. Але ў любой рабоце ёсць негатыўныя моманты, і мне грэх скардзіцца.

— Якія ў цябе захапленні, акрамя любімай працы?

— У вольны час гуляю ў валейбол на аматарскім узроўні, у нас склалася свая каманда. Удасканальваю англійскую мову, гэта прафесійная патрэба. І вельмі люблю кіно. Асабліва спартыўныя драмы.

— Цікава, ці спадабаўся расійскі фільм «Рух угору», які знайшоў шмат як прыхільнікаў, так і крытыкаў?

— Фільм нядрэнны. Але яго ёсць за што пакрытыкаваць. Мне, у прыватнасці, не вельмі спадабалася, як зняты баскетбол — моманты гульні. На мой погляд, ён на самай справе выглядае па-іншаму. Але тут у кожнага сваё асабістае суб'ектыўнае меркаванне.

У нас у Беларусі шмат спартыўных гісторый, можна было б зняць столькі фільмаў! Пра Івана Ціхана, Віталя Шчэрбу, Івана Іванкова... А Кацярына Карстэн увогуле легенда — прайшла шэсць Алімпіяд. Сяргей Далідовіч удзельнічаў у сямі! Дарэчы, у Пхёнчхане журналісты «Голасу Амерыкі» шукалі Сяргея, каб запісаць з ім інтэрв'ю як з рэкардсменам па гэтым паказчыку. Тая ж Віка Азаранка, якая вярнулася ў спорт пасля асабістай няпростай сітуацыі, я ўпэўнены, у 2020 годзе на Алімпіядзе ў Токіа можа пазмагацца за алімпійскі медаль. Ганна Гуськова прайшла да свайго чэмпіёнства вельмі няпросты шлях, прычым з самага пачатку: яна нарадзілася вагой усяго крыху больш за кілаграм, і ў яе спынілася сэрца... У беларускім спорце шмат такіх захапляльных прыкладаў. Хацеў бы выступіць у ролі рэжысёра, прадзюсара, сцэнарыста такога фільма.

— Ці напісаць кнігу...

— Стрыечны брат майго дзядулі, беларускі пісьменнік Уладзімір Сцяпанавіч Ліпскі, вельмі добры чалавек, заўсёды, калі сустракаемся, кажа мне: «Ты столькі ўсяго бачыш, кантактуеш з вялікай колькасцю цікавых людзей — занатоўвай, і потым гэта выльецца ў добрую кнігу». Але напісанне кнігі — праца вельмі сур'ёзная, я да яе пакуль не гатовы.

Алена КРАВЕЦ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як сучасныя палешукі рыхтуюцца да свята Уваскрэсення Хрыстовага

Як сучасныя палешукі рыхтуюцца да свята Уваскрэсення Хрыстовага

Аўтар «Звязды» расказвае на прыкладзе сваёй сям'і.

Культура

ЗЕНА: Ад сцэны не стамляюся!

ЗЕНА: Ад сцэны не стамляюся!

Графік у артысткі вельмі насычаны.

Грамадства

Звыклыя выключнасці. Ці можна зразумець «лічбавае племя»?

Звыклыя выключнасці. Ці можна зразумець «лічбавае племя»?

Даследаванне «Пакаленне «Z» у пытаннях і адказах» было прадстаўлена падчас навуковага стэндапа, арганізаванага для навучэнцаў профільных педагагічных класаў у БДПУ.

Грамадства

Ежа ці сімвал? Самы час зацікавіцца роспісам яек

Ежа ці сімвал? Самы час зацікавіцца роспісам яек

Карэспандэнт «Звязды» схадзіла на майстар-клас па стварэнні «пісанак».