Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


Не рабі дурнога...

Вёска наша і была немалая, а потым яшчэ сто дамоў з'явілася: жодзінскія будаўнікі іх для перасяленцаў паставілі.

Але ж сёння многія хаты ўжо пустыя, дзіцячых галасоў не чуваць (хіба ў час канікул). А так — цішыня. Выйду калі на вуліцу, гляну ў адзін бок — нікога не відно, гляну ў другі — таксама. Кажу гаспадару: «Па вуліцы хоць голы бяжы — ніхто не ўбачыць!» Ён у адказ: «А ты паспрабуй — праз гадзіну ўся вёска даведаецца».

Што праўда, то праўда.

...Гэта было задоўга да праклятага Чарнобыля — мы тады на радзіме жылі. І непадалёк ад нас — самадур адзін. Гроб ён пад сябе, што толькі мог. У яго ў асабістай уласнасці нават... людзі былі: жонка, цешча, дачка. Усе трое ў яго ў кулаку, усе пад пятой і без права голасу. Хіба дзіця паблажку мела ды і тое гады ў рады.

Дык вось у нашай сярэдняй школе праводзіўся чарговы выпускны. Жонка таго куркуля Марына Іванаўна (яна ж — настаўніца і класны кіраўнік) разам з іншымі рыхтавала той вечар, а ўрэшце і сама стала на яго збірацца, бо трэба ж: прычасалася хораша, трохі падмалявалася, прыбралася. Апошні раз зірнула ў люстэрка: усё ў парадку, як быццам? Бо і тварам, што называецца, выйшла, і дзявочы стан захавала, і сукенку ўдалую купіла, а ўжо туфлікі...

— Я пайду, — сказала свайму Васілю.

У мужа ад такога нахабства аж дух заняло, чарней хмары зрабіўся. І спыніць не можа, бо яна ж не на гулянку ідзе, а на працу. Толькі для каго вось гэтак прыбраўшыся?

У галаве ў раўніўца адна за адной сталі «праносіцца» самыя жудасныя карціны: вось яго Марыну запрашае на танец малады фізрук, штосьці шэпча ёй на вушка, прытуляе да сябе... Вось яна за сталом сядзіць плячо да пляча з аграномам, і ён ёй шампанскае лье... Вось яны ўдваіх на вуліцу ідуць падыхаць свежым паветрам...

Ад думак дах у мужчыны ехаў, ён месца сабе не знаходзіў. І ўрэшце не вытрымаў, грукнуў кулаком па стале, закрычаў:

— Колькі можна гуляць?! Замужняя баба! Што яна сабе дазваляе?!

Маці гэтай «бабы» паклікала ўнучку. Ад бяды падалей яны выслізнулі з хаты, удзвюх прыйшлі да школы, ціхенька паклікалі Марыну Іванаўну, сказалі, што лепш ёй пайсці дамоў.

Жанчына і без слоў бы ўсё зразумела: тут жа (як ні цяжка было!) развіталася са сваімі выпускнікамі і калегамі, рушыла ў бок дома, тузанула за ручку дзверы.

Ды не тут тое было: замкнутыя. А гаспадар — у хаце.

Жанчыны пастукалі ў адну шыбу, у другую. Васіль — «не пачуў».

— Татка, гэта я, Каця. І мама тут, і бабуля. Калі ласка, адчыні нам, — папрасілася малая.

Але нават яе бацька гэтым разам не паслухаў.

Што было рабіць? Туляцца пад вокнамі холадна, ды і стаміліся, прасіцца да некага ў хату — сорамна. Так што пайшлі Васілёвы «дзеўкі» ў лазню і неяк там пераночылі.

Толькі на досвітку яны вярнуліся ў хату. Гаспадар ім нічога не сказаў, яны яму — таксама (бо што з таго толку?). А вось вёска...

Яна толькі і гутаркі зранку мела, што пра чарговы «подзвіг» раўніўца: людзі і смяяліся з яго, і бэсцілі...

А ён аднаго зразумець не мог: адкуль даведаліся? Бо ніякай жа сваркі ні ў хаце, ні ля хаты, усё ціха было: ні стуку, ні груку. І на вуліцы пуста — хоць голы бяжы...

Трэба разумець, сарока на хвасце разнесла.

А таму — не рабі дурнога і не бойся нікога.

Дзіна Дубадзелава, в. Леніна, Добрушскі раён


Палёт жураўля, альбо «Кіна не будзе»

...Калі ў вёсцы закрылі пачатковую школу (я туды ў першы клас адхадзіў), будынак не пуставаў — там паказвалі кіно. Па выхадных яго прывозіў «козлік» пясочнага колеру, а «круцілі» — два старыя халасцякі, два Іваны (абодва, дарэчы, досыць прывабныя, у модных крымпленавых касцюмах)...

Яшчэ і з гэтай прычыны ўся акруга збівалася ў найбольшы класны пакой. Дарослыя займалі месцы за партамі, малыя ды падшыванцы садзіліся на падлогу. Там, вядома ж, нязручна было, але хто на гэта зважаў? Галоўнае — што бясплатна! А ўжо цікава... Якраз тады на «вялікім экране» я ўпершыню пабачыў «Няўлоўных мсціўцаў», «Табар ідзе ў неба», «Золата Макены». Што казаць — кінашэдэўры. Нашы расчуленыя жанчыны хусцінкамі выціралі слёзы, мужыкі, здаралася, паспявалі выскачыць на перакур, выпіць па чарцы віна і нават нечым заесці.

Кінамеханікаў, як арганізатараў культурнага жыцця, частавалі таксама. І, зразумела ж, не толькі ў нас...

Факт, што ў той дзень кіно чамусьці не прыехала. Назаўтра — таксама. Гаспадар адзінага ў вёсцы тэлефона пазваніў «куды трэба» і хутка даведаўся, што ў хлопцаў невялікія непрыемнасці. Вяртаючыся з суседняй вёскі, у якой яны «круцілі» кіно для ўсяго вяселля (?!), машына пад «кіраўніцтвам» аднаго з халасцякоў з'ехала ў канаву. Ніхто ў час гэтага здарэння, дзякуй богу, не пацярпеў, апроч «козліка» (яму добра «пабілі носа») ды самой кінастужкі. Амаль тыдзень яна сушылася на вяроўках для бялізны: палова «кіна» на падворку аднаго Івана, палова — на падворку другога.

Па іроніі лёсу той пацярпелы фільм насіў адметную назву «Палёт жураўля».

Генадзь Мішчук, в. Вотчына, Маларыцкі раён


Якая карысць ад вершаў?

І сапраўды — якая?

Дзякуючы «Звяздзе», яе рубрыцы «Хто каго?», я навучыўся крыху рыфмаваць. Жонка мая (светлай памяці!) наконт гэтага жартам казала: «Вось Танін Вася (гэта муж яе стрыечнай сястры) сам рамонт у кватэры зрабіў — колькі грошай сям'і сэканоміў, а ты ўсё глупствам нейкім займаешся...»

Можа, гэта і праўда, але ж часам і яно дапамагае нам добрую справу зрабіць.

Неяк, значыць, ехаў я ў дызель-цягніку. Вольных месцаў там без ліку было: побач са мной і паблізу — нікога, на другім баку ад прахода — толькі двое, сужэнцы, відаць.

Якраз да іх — бачу — падыходзіць трэці, зводзіць — кліча мужчыну выпіць. Жонка пярэчыць, але ж ён гаспадар, а не падабцаснік...

Сыходзіць.

Праз нейкі час мужчыны, трохі павесялелыя, вяртаюцца назад. Муж нешта гаворыць сваёй палавіне — па-добраму... Але тая ўжо надзьмулася. І нават горш — ускочыла з месца і села насупраць мяне.

Мужчыны «падцягнуліся» следам, муж хацеў прыабняць... Ды дзе там...

— Ну даруйце вы яму, — стаў прасіць звадыяш-сабутэльнік.

І гэта марна.

Тады — з салідарнасці — захацеў «падключыцца» і я. Спытаў:

— А можна я вам верш прачытаю?

Жанчына маўчыць (значыць, згодна?), і я пачынаю:

Гэта, мабыць, кожны знае,

Што ў мужоў —

грахоў хапае:

Грошай мала прынясе,

Чарку лішнюю кульне:

Тады жонка (й не ліхая)

І «пілуе», і аблае...

А чужая — ужо другая:

Разумее, спагадае...

Таму іншы раз мужчыну

Чорт штурхае ў рабрыну.

Жанчына выслухала ўсё і ўсміхнулася — спачатку мне, потым мужу. «Халодная вайна» паміж імі, падобна, скончылася.

...Мір ці перамір'е наступілі б, напэўна, і так. Але ж пазней: за гэты час колькі клетак нервовых згарэла б! А дзякуючы вершу — яны захаваліся.

Мікалай Старых, г. Гомель


Прычым міліцыя, калі... козы дома

Многія сёння трымаюць коцікаў, сабачак, курэй, трусоў.

А я дык найбольш даражыла каровай: разумная гэта жывёліна, а ўжо старанная... Мая апошняя — Красуля — летам штодня давала нам па два вядры вельмі добрага малака. Хоць і не дарма: і накарміць яе трэба было, і падаіць. З гадамі гэта ўсё цяжэй і цяжэй...

Вось і задумалі мы карову змяніць на казу. У інтэрнэце прачыталі, што малако яе па колькасці вітамінаў блізкае да мацярынскага, што для нас, людзей пажылых, яно вельмі карыснае — сілы вяртае. А ўжо лечыць дык усе хваробы: і сэрца, і страўнік, і нервы...

Пасля прачытанага нам толькі і заставалася, што апытаць сабе ў некага козачку, пакаштаваць малака дый перавезці на свой падворак.

Так у нас з'явілася цяжарная «бландзінка» Маруся, а потым — і двое казлянят: таксама бялюткіх, маленькіх, з круглымі пыскамі. Яны — Буся і Муся — то наперабой лезлі да мяне на рукі, стараліся «пацалаваць», то насіліся па ўсім хляве, то ўважліва сачылі, як я набіраю збожжа, як скідваю з вышак сена... Пацеха, карацей, дый годзе!

Але ж неяк у марозную раніцу зайшла я ў хлеў і разгубілася: нямашака маіх гадаванцаў. Стала клікаць іх, абышла, абгледзела ўсе закуточкі — прапалі.

Вярнулася ў хату. Дзеду кажу:

— Укралі казлянят! Я іх два месяцы няньчыла, гадавала, а нехта прыйшоў і забраў...

— Быць не можа, — не паверыў мне гаспадар. — Ты добра глядзела?

— Дык схадзі, — кажу, — лепей паглядзі... А мне ў міліцыю трэба званіць.

Непрыемная гэта справа...

Пакуль шукала патрэбныя словы ды з духам збіралася, — муж у хату прыйшоў. І з парога мне:

— Ідзі — паглядзі, куды твае чарцяняты схаваліся. Па драбіне на вышкі ўзлезлі...

Цяпер ужо я яму не паверыла.

І... дарэмна, бо мае Муся з Бусяй, відаць, у пошуках цёплага месца і сапраўды апынуліся на гарышчы: «зашыліся» ў сена — толькі вушкі адтуль тырчаць.

Вось такія мае непаседы. На Вялікдзень сын завязе іх у Жыткавіцкі раён: любімай цешчы ў падарунак.

Н. Мацвеева, Бярэзінскі раён

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Асноўная задача — захаваць біялагічную сям'ю

Асноўная задача — захаваць біялагічную сям'ю

«Звязда» звярнулася па каментарыі аб рэалізацыі Дэкрэта Прэзідэнта № 18 да старшынь профільных камісій абедзвюх палат Нацыянальнага сходу Беларусі.

Грамадства

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Жанчыну, якая здолела не толькі вярнуць дзіця з прытулку, але і далей выхоўвае яго, знайсці аказалася не проста. 

Грамадства

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Люты больш нагадвае пазачарговы вясновы месяц.

Грамадства

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Калі звычайныя кнігарні працуюць па формуле «кніга — чалавек», то букіністычныя трымаюцца на прынцыпе «людзі — кнігі — людзі».