Вы тут

Віталь Карпанаў: У «Драздоў» драйв 20-гадовых


Іх песні ведае амаль кожны беларус. Яны гучаць па радыё, тэлебачанні, нават у рэкламе, што круцяць у рэйсавым аўтобусе. За свае больш чым дзесяць гадоў існавання гурт «Дразды» пасталеў, але не змяніўся: яго ўдзельнікі па-ранейшаму любяць эксперыменты і не баяцца касых поглядаў.

Пра тое, ці цяжка заўсёды быць на пазітыве і чаму «Дразды» ніколі не паедуць на «Еўрабачанне», «Чырвонцы. Чырвонай змене» расказаў фронтмен гурта, артыст, радыё- і тэлевядучы Віталь КАРПАНАЎ.


— Ці адрозніваюцца «Дразды» ў плане творчасці, настрою ад сябе саміх, скажам, пяць гадоў таму?

— Пытанне якраз аб тым, што я зараз вельмі востра перажываю. Мы заўсёды былі, ды і застаёмся, вясёлым гуртам. Але добра быць вясёлым і непасрэдным у 20 гадоў. А калі табе ўжо 36?

На самай справе, гурт змяняецца пастаянна. Мы сталеем і на многія рэчы ў жыцці глядзім інакш. Асабліва гэта датычыцца мяне як аўтара тэкстаў песень.

Спадзяюся, мы становімся больш цікавымі, інтэлектуальнымі, захоўваючы пры гэтым сваю весялосць і драйв 20-гадовых. Пры гэтым зараз «Дразды» закрываюць сваёй творчасцю адразу тры нішы: вясёлую непасрэднасць, сур'ёзную лірыку і, што немалаважна ў Год малой радзімы, — мы патрыятычны ансамбль.

— Шмат дзе бывалі ў Беларусі з канцэртамі за прайшоўшыя гады?

— Так, але, думаю, яшчэ засталіся месцы ў краіне — маленькія кропкі на карце, — куды мы так пакуль і не даехалі.

Падарожнічаў, дарэчы, па Беларусі я не толькі з гуртом, але і як вядучы некалі папулярнай праграмы «Экспедыцыя». І да гэтага часу працягваю ездзіць па нашых гарадах і вёсках. Ты глядзіш людзям у вочы, бачыш іх праблемы — пра гэта потым і пішуцца песні.

— Ці цяжка ў жыцці быць заўсёды веселуном?

— Беларусы — народ, які не так хутка і не так лёгка разгойдваецца на эмоцыі. Гэта нармальна, дрэннага тут нічога няма. І быць артыстам, які ўмее ўзняць настрой, няпроста. На самай справе, гумарыстычны жанр значна больш складаны, чым лірычны.

Свой талент вясёлага чалавека я пастаянна шліфую, адточваю майстэрства. Гэта вышэйшы пілатаж, калі ты можаш над сур'ёзнымі рэчамі разумна пажартаваць.

Ці заўсёды я такі? Не, не заўсёды. Трэба дзесьці зараджацца, асабліва, калі шмат работы: здымкі на тэлебачанні, канцэрты. Я зараджаюся дома. Ці вось, напрыклад, нядаўна з'ездзіў у санаторый адпачыць.

— Дома і на сцэне ты — розны чалавек?

— У хатняй абстаноўцы я адназначна больш спакойны. Распрацоўваю планы, стратэгіі новых песень, кліпаў, прасоўвання гурта. Гэта вялікая праца, таму трэба быць сур'ёзным чуваком.

— Для свайго сына ты строгі тата?

— У нашай сям'і строгі тата — гэта мама (смяецца). Я разумею, што дзесьці трэба націснуць, але вельмі рэдка ўжываю тактыку паставіць у кут. Сыну ўжо чатыры гады, і толькі адзін раз я зрабіў гэта.

— Ты казаў пра лірычную нішу ў творчасці гурта...

— Чамусьці атрымлівалася так, што мы пісалі вясёлыя песні адну за адной, лірычныя ж назапашваліся. Але яны таксама класныя. І бывае, што гучаць на радыё, але іх не могуць суаднесці з «Драздамі». Не асацыюемся мы з такім рэпертуарам.

З самых вядомых лірычных песень, напэўна, «Улюбляюся», на якую летась знялі кліп, і «Вёска» — на беларускай мове. Мы зрабілі на яе кліп, і сёння ў яго больш за 200 тысяч праглядаў на YоuTubе. Для нас, беларускіх артыстаў, гэта сур'ёзны паказчык.

— А ці чакаць ад вас яшчэ песень на беларускай мове?

— Думаю, яны абавязкова будуць, але я не хацеў бы рабіць гэта штучна, таму што «трэба». Усё павінна прыйсці само, менавіта тады атрымаецца шчыра і сапраўды добра.

У гурта, на самай справе, ёсць дзве песні на беларускай мове. Адну, «Каханая дзяўчына», я напісаў яшчэ ў школе. Другую, «Вёска», летась.

— А хто прыдумвае сцэнарыі для кліпаў?

— Часцей за ўсё ў галаве ўжо ёсць ідэя, і з ёй я іду да рэжысёра. А ён ужо афармляе мае думкі, дадае дэталі. Прыйшоў да Арцёма Анашчанкі, які зняў кліп на «Не танцую» (у яго, дарэчы, амаль 700 тысяч праглядаў на YоuTubе), і кажу: «А, можа, танцы?». Ён: «Так, толькі танцы будуць вось такія». Што атрымалася — можаце паглядзець самі. А кліп на песню «Вёска» — цалкам мая ідэя. Менавіта так усё і ўяўляў сабе.

Дарэчы, у канцы сакавіка мы прэзентавалі свежае відэа: кліп на песню «Наш рух — гэта любоў». У яе словах сабрана ўсё — пазітыў, настрой, пасыл да таго, што ўсё абавязкова будзе добра: «Как бы ни было порою туго, а птицы прилетают с юга». У гэтым кліпе мы танцуем усім гуртом. Звычайна актыўны я адзін, а тут вырашылі: хопіць адседжвацца — і пайшлі на ўрокі танцаў. Раман Кавалёў, пастаноўшчык, вучыў нас добра, а ўжо станцавалі мы як змаглі.

— Ці не хочаце паспрабаваць сябе на «Еўрабачанні»?

— Гэта, на мой погляд, конкурс-«Тытанік». Ён топіць артыстаў. Як правіла, калі ты туды трапляеш, то гэта найвышэйшая кропка, да якой больш ніколі не вернешся. Не зможаш дасягнуць такога ж узроўню. І будзеш жыць з гэтым комплексам усё жыццё. Ды і наогул, шмат скандалаў вакол «Еўрабачання». Я лічу, што трэба пісаць песні і дамагацца чагосьці сваёй працай і стараннасцю паступова.

— Чаму аднойчы вырашыў выступаць з балалайкай?

— Амаль усе пацаны мараць навучыцца іграць на гітары... Бацька адправіў нас з братам у музычную школу, але гітары там не аказалася, а была балалайка. Вось так усё і пачалося. А наогул, калі шчыра: музыцы я, здаецца, так і не навучыўся, затое навучыўся быць артыстам. Напэўна, гэта больш важна.

— У тваім асабістым Іnstаgrаm амаль 15 тысяч падпісчыкаў. Ніколі не марыў падацца ў блогеры?

— Думаю, я і ёсць блогер. Дастаткова даўно, калі гэта не было яшчэ так папулярна, выкладваў відэаролікі — у мяне было сваё «Дро-шоу» на YоuTubе. А наогул, цяпер жа час маладых. А мы — ужо моладзь сярэдняга ўзросту, якая стараецца ісці ў нагу з часам, разумеючы, што сацыяльныя сеткі — гэта актуальна. І працаваць, раскручваць гурт таксама трэба праз інтэрнэт.

— А кім марыў стаць у дзяцінстве?

— Артыстам. Памятаю, як вучыўся ў школе ў другую змену і позна вяртаўся дадому. Мне трэба было ісці праз поле, над якім часам вельмі ярка свяціў месяц. І я прасіў у яго: «Месяц, зрабі так, каб я стаў артыстам». Напэўна, мяне пачулі?

— Чаго чакаць ад «Драздоў» у найбліжэйшы час?

— 17 мая ў нас важная падзея: гурт сыграе на адной сцэне з Прэзідэнцкім аркестрам Рэспублікі Беларусь у Палацы Рэспублікі.

Наогул, планаў і ідэй на гэты год вельмі шмат. Мы не баімся эксперыментаў, спрабуем сябе ў розных жанрах. Так, з-за гэтага на нас часам глядзяць неяк коса. Але мы ўсё роўна рухаемся наперад.

Ганна БАГІНО

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як пад Мінскам сартуюць смецце

Як пад Мінскам сартуюць смецце

Аператар другасных матэрыяльных рэсурсаў і рух за перапрацоўку адходаў «Мэта 99» далі людзям магчымасць на свае вочы пабачыць, як выглядаюць «смеццевыя могілкі».

Спорт

Вяслярка Вольга Худзенка: Я яшчэ не хутка спынюся

Вяслярка Вольга Худзенка: Я яшчэ не хутка спынюся

Пра слёзы, пот і перамогі самага беларускага віду спорту.