Вы тут

Вялікае маленькае шчасце


Згодна з умовамі нашага творчага конкурсу, прыём «проб пяра» ад юных і маладых няштатных аўтараў завершаны. Пакуль у рэдакцыі разглядаюцца апошнія паступіўшыя па часе работы (а па нязменнай ужо шматгадовай традыцыі некаторыя з пачаткоўцаў адправілі іх ледзьве не ў самы апошні тэрмін), «Чырвонка. Чырвоная змена» працягвае друкаваць найлепшыя матэрыялы, што былі дасланыя раней. Канчатковыя вынікі конкурсу будуць падведзены пазней, тады ж мы назавём і імёны пераможцаў. Таму сачыце за дадаткам!

Пакуль жа хочам павіншаваць усіх удзельнікаў нашага творчага спаборніцтва. Спадзяёмся, што і навічкі-дэбютанты, і сталыя ўдзельнікі конкурсу, якія бяруць у ім удзел на працягу апошніх двух-трох гадоў, атрымалі для сябе карысны досвед, а хто збіраецца паступаць на факультэт журналістыкі — умацаваліся ва ўласным выбары, паспытаўшы прафесійнага «хлеба» на нашай імправізаванай «кухні», пляцоўцы для самавыяўлення беларускамоўных маладых творцаў пад назвай «Я — малады. І мне не ўсё роўна!»


Мая сям'я — гэта бацька, матуля, брацік і сястрычка. На сённяшні дзень яны самае дарагое, што ёсць у мяне. Быць з імі разам — шчасце. Не, наша жыццё не ціхае, не напоўненае толькі спакоем. Наадварот, мы жывём у турботах, у нейкіх праблемах. Ці не кожны дзень трапляем, як нам падаецца, у бязвыхадныя сітуацыі.


...Вось і зараз я іду ў аптэку купіць лекі маленькай Марыльцы: зноў застудзілася. Ужо звечарэла, і неба ўсыпана бліскучымі зоркамі. Насуперак майму невясёламу настрою яны прывабна міргаюць, ярка ззяючы ў вышыні. «Гэта сапраўдная карціна міру ў маёй краіне», — такая думка прамільгнула раптам у галаве. І я падумала: няхай будуць турботы, маленькія няўдачы, няхай не спраўджваюцца пакуль што нашы мары. Страшна ўявіць іншае: каб над краінай не навісла пагроза вайны. Тады ўсе клопаты, маленькія і вялікія, адразу страцілі б сэнс....

Зараз я іду ў аптэку, куплю лекі і мая сястрычка выздаравее. Я вучуся ў гімназіі, мару стаць журналістам. У мяне добрыя сябры, яны падтрымліваюць мяне, і я гатова дапамагчы ім. Часам мы добра адпачываем, забаўляемся, займаемся спортам. Але ўсяго гэтага магло б і не быць. Вайна не дазволіла многім нашым равеснікам спраўдзіць многія мары...

Трагічную гісторыю з той жудаснай вайны нясе і наша сям'я. Напамін пра гэта — помнік ахвярам, што стаіць недалёка ад Пінска. У спісе прозвішчы рабочых чыгункі, іх расстралялі гітлераўцы за знішчаны фашысцкі эшалон. Сярод загінулых — чатырнаццацігадовы хлопчык. Па волі лёсу ў той дзень ён пайшоў з дарослымі працаваць на чыгунку, падмяніўшы старэйшую сястру. Вайна не пашкадавала прыгожага, статнага, ні ў чым не павіннага падлетка, абарвала жыццё, забрала яго будучыню, яго шчасце.

Бо самае дарагое ў чалавека — жыццё. Пакуль мы маленькія — шчаслівыя ад матулінай ласкі, ад яе шчырай любові, ад бацькавых клопатаў за нас. Падрастаем і становімся шчаслівымі, здаецца, ад новай моднай вопраткі ці дарагога мабільнага тэлефона. Стаўшы дарослымі, адчуваем шчаслівы настрой у каханні. Шчасце і ў тым, каб здзейсніць сваю мару — набыць жаданую прафесію...

Зацішша — зусім не ваенная назва вуліцы ў Мінску. На ёй пасярод тратуара расце даволі старая ўжо бяроза. Яе гісторыя ідзе з ваенных дзён. Жанчына, якую можна было ўбачыць раней каля яе, ужо не прыходзіць. Але дрэва па-ранейшаму сведка таго часу. Бярозку пасадзіў сын той жанчыны, герой, які не вярнуўся з вайны. Маці абараніла дрэва, пачуўшы рокат бульдозера. А чалавек зразумеў яе. Цяпер каля бярозы сваволяць дзеці, знаходзяць прытулак закаханыя, іншыя здзіўляюцца людскому ўчынку пакінуць дрэва жыць пасярод тратуара.

Па волі выпадку і назва вуліцы Зацішша як быццам бы нагадвае пра хвіліну маўчання па загінулых. Гучаць адгалоскам той жудаснай вайны і некаторыя іншыя назвы вуліц нашага горада.

Яны носяць імёны герояў: Заслонава, Панфілава, Рафіева, Кульман, Мірашнічэнкі. Нельга перакрэсліць гісторыю. Уявіць яе чыстай белай старонкай — гэта значыць здрадзіць светлай памяці. Не бачыць на гэтым белым аркушы прозвішчы герояў-пераможцаў і забыць падзеі жудаснага часу — значыць, не ведаць і не разумець каштоўнасць мірнага жыцця.

...Я ўжо дома і назіраю, як сваволіць паздаравеўшая Марылька, разглядаю спартыўныя ўзнагароды свайго брата, разважаю пра сябе, пра сваю мару. А хутка матуля пазаве нас на смачна прыгатаваную вячэру. І цяпер ужо разумееш, як добра ўсё ў нас. Напэўна, гэта і падказвалі мне мірна зіхацеўшыя на небе зоркі...

Анастасія ЯРАХНОВІЧ, вучаніца 11 класа гімназіі № 12 г. Мінска

Пра аўтара

Анастасіі — 17 гадоў. Пра сябе яна кажа:

— Я звычайная дзяўчынка. Сваю знешнасць мару выкарыстаць для будучай прафесіі. Бачу сябе ў будучым або ў якасці дыктара, або вядучай маладзёжнай праграмы. Люблю вывучаць нашу родную мову — двойчы ўдзельнічала ў школьных навуковых канферэнцыях. Я добры дэкламатар. Дарэчы, калісьці атрымала гран-пры ў конкурсе выразнага чытання вершаў і сцэнічнага вобраза. Менавіта таму маю ў школе абавязак — штогод весці святочныя лінейкі. А мой любімы прадмет — гісторыя Беларусі.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Жанчыну, якая здолела не толькі вярнуць дзіця з прытулку, але і далей выхоўвае яго, знайсці аказалася не проста. 

Грамадства

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Люты больш нагадвае пазачарговы вясновы месяц.

Грамадства

Капыльскі раён. Мінулы год можна назваць стабільным

Капыльскі раён. Мінулы год можна назваць стабільным

Чым Капыльскі раён жыве сёння і якія планы на перспектыву?

Грамадства

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Калі звычайныя кнігарні працуюць па формуле «кніга — чалавек», то букіністычныя трымаюцца на прынцыпе «людзі — кнігі — людзі».