Вы тут

Як чатыры сябры зрабілі са старога «мерседэса» мабільную кухню


Для мяне асабіста гэта пастаянная праблема: спяшаешся па справах, круцішся з раніцы да вечара як у віры і, бывае, няма вольных нават дзесяці хвілін, каб нармальна паесці. І месцы ў нашым, падаецца, зусім не маленькім Мінску, дзе можна перакусіць хутка, смачна і няшкодна, — лічаныя. Праўда, у апошнія гады сітуацыя стала выпраўляцца. І не заўжды за кошт замежных франшыз фастфудаў: беларусы спрабуюць уласнаручна развіць культуру якаснай вулічнай ежы, якой так прагне жыхар горада з хуткім тэмпам.


Напрыклад, месяц таму ў сталіцы з'явіўся яшчэ адзін фудтрак — кафэ-фургон з мабільнай кухняй, з якога прыгатаванае можна і прадаваць. Мінулай восенню чацвёра — муж і жонка Алена і Станіслаў Батурчыкі, Андрэй Жук, Павел Бурдзілаў — задумалі стварыць уласную кухню на колах. «У нас ва ўсіх ёсць адна агульная рыса: мы любім смачна паесці. Але часта складана бывае адшукаць дзесьці ў горадзе магчымасць хутка паабедаць. Ты спяшаешся па справах, у цябе ёсць 15 хвілін на перакус і няма часу, каб зайсці ў рэстаран ці кафэ, а няякасную ежу таксама не хочацца ўжываць. Калі бургер каштуе два рублі ці нават пяць, то відавочна на чымсьці сэканомілі, бо я магу падлічыць, колькі трэба аддаць за сапраўды якасныя інгрэдыенты для яго», — кажа Алена.

Да гэтага ўсе чацвёра працавалі ў сістэме грамадскага харчавання. Станіслаў — галоўны стваральнік фудтрака і ідэйны натхняльнік. Яго жонку Алену хлопцы называюць душой каманды. Яна жартуе, што займаецца тым, што ніхто больш не любіць: бясконцай папяровай працай, без якой не абысціся. Андрэй адказны за тэхнічную частку: не толькі за машыну, але як сапраўдны інжынер — за тэхнічнасць падчас збору бургера. Паша — прафесійны шэф-кухар, які вучыўся ў англійскай кулінарнай акадэміі Le Cordon Bleu, працаваў у рэстаранах Лондана і Масквы.

Андрэй інжынер не толькі па прафесіі, але і па стане душы, таму добра разбіраецца ў аўтамабілях. «Як шукалі машыну? Спачатку вызначыліся, якая канкрэтна нам патрэбна. Быў ідэал — Mercedes Т2 1989 года. Машына надзейная, нягледзячы на год, бо зроблена добра, сумленна. Шукалі па сайтах, наездзілі каля трох тысяч кіламетраў па Беларусі, у трох гарадах паглядзелі чатыры аўтамабілі, пакуль адшукалі жывы экзэмпляр. Знайсці было няпроста, бо ў нас жорсткія патрабаванні: чатырохлітровы дызель — самы надзейны, самая доўгая платформа гэтай мадэлі і вялікія колы — дыяметрам 17,5 дзюйма (стандартныя — 16). А наконт колаў — гэта рэдкасць, толькі калі самі гаспадары іх пераробліваюць, бо дарагая працэдура. У выніку адшукалі наш цуд у Жыткавічах», — кажа Андрэй.

Разабралі машыну амаль адразу, як набылі, восенню, а збіраць наноў пачалі 15 сакавіка і справіліся амаль за паўтара месяца.

— Да гэтага фудтракі з нас ніхто не рабіў. Гэта была імправізацыя, і шмат што рабілася інтуітыўна, — тлумачыць Андрэй.

— Мы, напрыклад, вельмі доўга не маглі дамовіцца, як зрабіць казырок у акенцы, адкуль мы падаем ежу, — дадае Алена.

— Месяц спрачаліся і выношвалі ідэю, як лепей зрабіць.

— Ды і над карцінкай, што наносіцца на машыну, доўга працавалі...

«Звычайна так фудтракі і ствараюцца: рабяты скідваюцца, адшукваюць машыну, робяць у ёй рамонт, самі на ёй ездзяць і працуюць. Набыць гатовае — гэта не тое», — лічыць Павел. Алена падтрымлівае ягоную думку: «Сапраўдны трак ты павінен зрабіць сам: укласці ў яго ўсю душу, клапаціцца пра тое, якую ежу падасі людзям. А набыць капсулу касмічнага выгляду за 50 тысяч долараў і пасля ў ёй з «заплюшчанымі» вачыма прадаваць шаверму — гэта не пра нас».

Паша прызнаецца, што беларусаў, у якіх таксама ёсць фудтракі, за канкурэнтаў не ўспрымаюць. «Яны для нас, хутчэй, аднадумцы. У Мінску я ведаю каля шасці такіх камандаў, яшчэ адна ёсць у Гомелі (гэтая — у старой пажарнай машыне)», — кажа ён. Іншыя фудтракі прадаюць смажаную бульбу-фры, хот-догі, сушы і нават пасту! Галоўнае — у класічным варыянце фудтрак — гэта той, што перасоўваецца самастойна без знешняй дапамогі. Па словах Алены, адна з галоўных тэм, якую даводзіцца абмяркоўваць з уладальнікамі фудтракаў — заканадаўчая база. «Па сутнасці, ні адзін закон у краіне не рэгламентуе іх дзейнасць. Ёсць агульныя патрабаванні: санстанцыя, пажарная, павінны быць пэўныя ўзгадненні: калі працуем на вуліцы, то абавязковы дазвол ад Мінгаза. Але дакладных патрабаванняў няма. І хоць першы фудтрак з'явіўся ўжо некалькі гадоў таму, заканадаўчая база ўсё яшчэ распрацоўваецца», — дзеліцца дзяўчына.

Калі ў праект сябрамі было ўкладзена больш за 16 тысяч долараў, каманда звярнулася да краўдфандынгавай платформы «Ulej.by». На ёй маладыя людзі аформілі праект і пазначылі, што не хапае яшчэ 6000 рублёў (каля трох тысяч долараў). Уласныя грошы чатырох сяброў пайшлі на набыццё і рамонт машыны, а таксама кухню — своеасаблівы загатовачны цэх, дзе да таго ж захоўваюцца прадукты. Амаль усё рабілі і рамантавалі ўласнаручна. «Ды мы тут фактычна жывём і працуем без выхадных, — прызнаюцца яны. — Але калі праца падабаецца, чаму б і не? Гэта ж сваё і для душы».

Андрэй надзівіцца не можа на адноўлены бус.

Завіталі на кухню. На стале — інгрэдыенты для будучага бургера.

Па выніку на «Ulej.by» атрымалася сабраць суму большую за патрэбную амаль у тры разы. Але, на думку Алены, калі б яны запрасілі агульны кошт, — то задача па зборы сродкаў была б невыканальная. А вось частку — рэальна. І ўвогуле прасіць людзей прафінансаваць увесь праект некарэктна, лічыць яна. «Гэта наша ідэя, наша мара, і мы павінны адшукаць для яе грошы самастойна. А на «Ulej» мы звярнуліся не толькі каб дазбіраць грошы, але і каб пераканацца, што наша ідэя будзе цікавая і для мінчан. І мы сабралі, уявіце, 290 %! На гэтыя грошы набылі абсталяванне, якое планавалі займець у далёкай перспектыве. Праўда, спыняцца не збіраемся: хочам дадаць у меню бургер з рыбай, суп дня... Ці тое яшчэ будзе!» — усміхаецца Алена.

Вераніка ПУСТАВІТ

Фота Ганны ЗАНКАВІЧ

Загаловак у газеце: Бургер: на колах і ад шэф-кухара

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

У архiтэктара Галiны Левiнай — Хатынь, творчая спадчына яе бацькi.

Грамадства

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Як сведчаць шматлiкiя даследаваннi, прывабным людзям прасцей прабiцца ў жыццi i яны дасягаюць у кар'еры большага поспеху. 

У свеце

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Сёлета еўрапейская эканомiка будзе перажываць глыбокую рэцэсiю з-за ўспышкi каранавiруса, нягледзячы на хуткiя i ўсёабдымныя антыкрызiсныя меры як на саюзным, так i на нацыянальным узроўнi.

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.