22 Верасень, субота

Вы тут

Як наш 70-гадовы герой скінуў 20 кг і прывёў сябе ў форму


Людзі не пачынаюць менш рухацца, калі старэюць, яны старэюць, калі пачынаюць менш рухацца, — жыццёвы дэвіз 70-гадовага Міхаіла Заржыцкага. Хоць сухія лічбы ўзросту даволі складана суаднесці з бадзёрым, энергічным, падцягнутым Міхаілам Рыгоравічам. Гэты дзіўны мужчына разбівае многія стэрэатыпы. Ён не толькі трэніруецца чатыры разы на тыдзень і праязджае на веласіпедзе па 60 кіламетраў у дзень. У яго, былога марака, падводніка і будаўніка, раз за разам з'яўляюцца новыя захапленні. Напрыклад, пару гадоў таму ён заняўся выпечкай тартоў. Пагадзіцеся, нячаста сустрэнеш такое хобі сярод 70-гадовых беларускіх мужчын...


Мі­ха­іл За­ржыц­кі — удзель­нік кро­су ў рам­ках даб­ра­чын­най кам­па­ніі #vеlсоmbеgоm

Лішняя вага, канькі ў 59 гадоў, настольны тэніс

Вы, напэўна, адразу выкажаце здагадку, што нашаму герою пашанцавала мець жалезнае здароўе. А вось і не, над сваім здароўем ён сам працуе, прычым штодня. У Міхаіла Заржыцкага, між іншым, ужо гадоў дзесяць як другая група інваліднасці. Але ён і не думае здавацца хваробам. Чатыры разы на тыдзень наш герой займаецца ў Рэспубліканскім рэабілітацыйным цэнтры Беларускага таварыства інвалідаў. Ехаць туды далёка, праз паўгорада. «Затое без перасадкі, — усміхаецца Міхаіл Рыгоравіч. — У мяне праблемы з каардынацыяй, дактары мне парэкамендавалі настольны тэніс. І я ў яго там гуляю. У нас галоўны трэнер — чэмпіён Еўропы па настольным тэнісе сярод калясачнікаў».

— Рух — гэта жыццё, — перакананы ён. — Я так не магу, як большасць пажылых людзей у нашым двары: яны выходзяць і сядзяць цэлы дзень на лавачках. Або пад краму ідуць па бутэльку. Ці на канапе ляжаць... Мне з такімі і гаварыць няма пра што.

Міхаіл Рыгоравіч катаецца на ровары, зімой — на каньках і лыжах, амаль круглы год ходзіць з унукам у басейн, прычым бясплатна. Тлумачыць, што выканкам дае на рэабілітацыйны цэнтр Беларускага таварыства інвалідаў некалькі бясплатных абанементаў. «Як сядзеш на канапу — так ужо і не ўстанеш, гэта я дакладна ведаю», — кажа ён, і я разумею, што наш герой ніякі не звышчалавек. Ён такі ж, як усе, а розніца з тымі, хто ляжыць на канапе перад тэлевізарам, толькі ў тым, што ён проста прымушае сябе ўстаць.

— Мне было 59 гадоў, і раптам я адчуў, што рэзка пачаў драхлець, — успамінае мужчына. — Неяк раніцай устаў з ложка, выглянуў у акно... а ў мяне пад ім школьны стадыён, дзе ўзімку заліваюць каток. І гляджу, людзі катаюцца... А я ў свае 59 гадоў растаўсцеў, важыў 107 кг, дайшоў да 62 памеру... Я што зрабіў: паехаў у Ждановічы на «поле цудаў» (знакаміты сталічны блышыны рынак) і набыў там за 20 тысяч рублёў «бэушныя» канькі. І на наступны дзень пайшоў на гэты каток. Да гэтага апошні раз стаяў на каньках у школе, у 11 класе — гэта было ў 1966 годзе!.. Вельмі хутка сышлі лішнія 20 кг, нават без усялякай дыеты. А ўсяго толькі трэба было раззлавацца на сябе!

«А калі хоць крыху расслабішся, ляжаш на канапу і ўключыш тэлевізар, то вось што адбываецца — пачынаеш глядзець серыялы і пляскаць дзверцамі халадзільніка», — кажа наш герой, які на сённяшні дзень пры росте 1,85 м важыць 84 кг. І дадае, смеючыся: «Жонку вось толькі сваю не магу нікуды выцягнуць, яна ў мяне дамаседка!».

Шампанскае пад вадой, сустрэча з Гагарыным, порты Паўднёвага Сахаліна

Зрэшты, Міхаіл Заржыцкі заўсёды быў актыўны. У школе марыў стаць мараком, запісаўся на курсы падводнага плавання. А потым паехаў паступаць у Адэсу ў Вышэйшае мараходное вучылішча, але з-за зроку не прайшоў медкамісію.

«Мне аддалі на рукі дакументы, а праз дарогу быў Адэскі інстытут інжынераў марскога флоту, — успамінае ён.

Потым хлопец заняў першае месца на спаборніцтвах і быў запрошаны ў якасці інструктара ў дайвінг-клуб, першы ў Савецкім Саюзе. «Адкрылі гэты клуб прадпрымальныя адэсіты, — кажа мой суразмоўнік. — На Фаросе, дзе тады адпачывалі першыя асобы савецкай дзяржавы, адэсіты наладзілі падводны турызм для ўсіх ахвотных, дастаткова было купіць пуцёўку. Мы іх навучалі пагружацца і ў канцы навучання на марскім дне каля скалы, дзе была глыбіня ў 42 м, звычайна пілі са сваімі турыстамі пад вадой шампанскае... Там, на Фаросе, я нават адзін раз з Юрыем Гагарыным сустрэўся. Ён адпачываў у санаторыі, убачыў нашу лодку і падплыў. Аказаўся вельмі простым хлопцам, мы яму далі паныраць з аквалангам»...

Пасля заканчэння інстытута нашага героя адправілі ва Уладзівасток, працаваць у групе падводных тэхнічных абследаванняў. «Я рабіў пашпартызацыю партоў Паўднёвага Сахаліна. Яны былі яшчэ японскай пабудовы, але японцы не захацелі пакінуць дакументацыю на іх, і нам прыйшлося афармляць пашпартызацыю самім, — кажа ён. — Я адпрацаваў там тры гады. Але захварэў мой бацька, і я вярнуўся ў Мінск. Пайшоў у будаўніцтва — у мяне дыплом быў з правам будаўнічых работ... Так да пенсіі тут, у Мінску, і прапрацаваў»...

Англійская мова, салодкія тарты, радавод

— Цяпер вось ва ўніверсітэт трэцяга ўзросту запісаўся, хаджу на англійскую мову, — распавядае Міхаіл Рыгоравіч. — І на наступны год пайду абавязкова. Я пачаў разумець мову, мне гэта спадабалася. Да таго ж заняткі добра развіваюць памяць — для пажылых гэта важна. Яшчэ адзін плюс — стасункі з цікавымі і адэкватнымі людзьмі. Таму што ў паліклініцы бабулі, напрыклад, толькі пра хваробы гавораць. І яшчэ ўсе размовы пра тое, што ім нешта недадалі, падманулі... Усе хочуць, каб ім нешта далі. Але трэба самому «прачнуцца» трохі і нешта зрабіць. А ва ўніверсітэт трэцяга ўзросту прыходзяць людзі зусім іншага складу. Там такія бабулі ходзяць крутыя, некаторыя з іх «рассякаюць» па ўсім свеце...

Уну­ку Мі­ро­ну вель­мі па­да­ба­юц­ца  дзе­да­вы са­лод­кія вы­ра­бы.

Яшчэ крыху больш за два гады таму ў Міхаіла Рыгоравіча з'явілася такое не зусім звычайнае для мужчыны захапленне, як выраб тартоў. «Вось гэты малады чалавек вінаваты, — усміхаючыся, паказвае наш герой на свайго пяцігадовага ўнука Мірона. — Я да гэтага гатаваць зусім не ўмеў, хіба што пасмажыць яечню ці бульбу або пельмені зварыць, калі жонкі няма дома. А тут атрымалася так, што прыйшоў унук да мяне ў госці, і мы сталі гуляць на камп'ютары. Яму тады тры гадкі было. І раптам збоку выскачыла рэклама пернікавай хаткі. Ён убачыў і стаў прасіць: дзеда, зрабі мне такую! Прыйшлося рабіць, — смяецца мой суразмоўнік. — Знайшоў майстар-клас у інтэрнэце... Мучыліся-мучыліся, але зляпілі! А потым я захапіўся і стаў пячы тарты і пірожныя, прычым стараўся зрабіць іх незвычайнымі — у выглядзе кнігі, танка, гарматы і г. д.

А зусім нядаўна Міхаіл Заржыцкі захапіўся радаводам. «Хацелася б даведацца пра свае карані, — кажа ён. — Мае бацькі рана памерлі. Калі малады быў, не распытваў іх, а потым ужо не было каго. Засталіся старыя фатаграфіі — там, на іх, і афіцэры, і святары... Цікава было б даведацца пра сваіх продкаў, людзей, чыё прозвішча я нашу». Міхаіл Рыгоравіч хацеў пайсці на спецыяльныя курсы, але потым перадумаў: «Яны дарагія, каштуюць больш, чым мая пенсія. Так што буду займацца і вывучаць пытанне самастойна».

Эпоха, здаровы сэнс, плюсы і мінусы кожнага часу

Ён робіць уражанне лёгкага чалавека. Нікога і нічога не асуджае, усяму спрабуе знайсці тлумачэнне. Успамінаем савецкія гады. «Не сказаць, каб была нейкая моцная настальгія», — кажа ён, але прызнае, што ў тых часах былі свае плюсы. Як і мінусы, зрэшты.

— З плюсоў, — успамінае, — не было праблем запісацца ў дзяцінстве ў любы гурток або секцыю, і ўсё гэта бясплатна. Яшчэ былі выдатныя гульнятэкі ў Доме піянераў. І з работай было прасцей. З іншага боку, узровень матэрыяльнага жыцця быў ніжэйшы. Зараз толькі лянівы машыну не купляе: дастаткова сабраць некалькі тысяч, і можна купіць патрыманы аўтамабіль. А раней гэта было вельмі крута — мець машыну. Мне ў будаўнічым трэсце калісьці як пераможцу сацспаборніцтва выдзелілі права купіць аўто... І з жыллём цяпер лепш, чым у савецкія часы — але для тых, хто не «спіць», а нешта робіць, — лічыць ён. — Раней у Мінску была норма — шэсць квадратных метраў жылля на чалавека. Калі столькі ёсць, то нельга стаць у чаргу на пашырэнне кватэры. Вось нас чацвёра было ў сям'і, і ў нас кватэра крыху больш за 42 кв. м. Каб мець права стаць на чаргу на жыллё, у нас павінна было б пражываць больш за сем чалавек! Па савецкіх мерках мы б да гэтага часу ўсе разам жылі ў гэтай кватэры. У кожным часе можна знайсці і добрае, і дрэннае, нельга адназначна меркаваць пра эпоху, — разважае Міхаіл Рыгоравіч.

Цяжка з ім не пагадзіцца...

Святлана БУСЬКО

Загаловак у газеце: «Усяго толькі трэба было раззлавацца на сябе!»

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.

Грамадства

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Актыўная фаза камандна-штабнога вучэння Узброеных Сіл прайшла ў Беларусі ў верасні.