Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


Трыста грамаў чарнасліву

Бывае ў жыцці такое, што каб і хацеў, не прыдумаеш, а тут стаіш — назіраеш і не ведаеш, смяяцца ці плакаць.

Крама, значыць. Хударлявы пажылы мужчына пенсійнага ўзросту пытае ў прадавачкі (а «тая баба — сем пудоў сама меней важыць»...):

— У вас чарнасліў з костачкай ці без?

— Яго толькі што прывезлі. Адкуль я ведаю? — адмахваецца жанчына.

— дык вы паспытайце, — падказвае ёй пакупнік.

— З чаго б гэта? Мне — нельга.

— Тады давайце я зраблю.

— Яшчэ што выдумайце! Вы паспытаеце, а мне за вас адказвай... Тут усюды камеры стаяць... Так што купляйце і каштуйце... Ці рабіце што хочаце!

— Добра, узважце дзве штукі, — згаджаецца мужчына і тут жа б'е адбой. — Я што, — абураецца, — з-за дзвюх чарнаслівін павінен у чарзе да касы стаяць? Ці вы ў таваразнаўца якога спытаеце, што вам прывезлі?!

— А чаму гэта я павінна спытаць? Схадзіце самі.

— Ну і пайду, — не здаўся мужчына. — Дзе ён у вас сядзіць?

— Не ён, а яна... І сёння ў адгуле, — сказала прадавачка, захоўваючы спакой сфінкса. — Вунь у зале адміністратар стаіць, падыдзіце да яе.

Пенсіянер падаўся ў бок дамы ў белым халаце.

— Калі ласка, дапамажыце вырашыць праблему, — папрасіў жанчыну, пад ручку падвёўшы да прылаўка. — Скажыце, чарнасліў у вас з костачкай ці без?

Можа, на пуд лягчэйшая адміністратарка падышла да латка з сухафруктамі, узяла адну чарнаслівіну і адправіла яе ў... рот — на экспертызу.

— Без костачкі, — сказала яшчэ не зжаваўшы.

— Ну калі так, — з палёгкай уздыхнуў пакупнік, — узважце мне 300 грамаў.

Прадавачка зачарпнула саўком чарнасліву, насыпала яго ў пакет, паклала на вагу, напісала цану і — падала мужчыну. Той (і нарэшце!) атрымаў жаданае, мусіць, не вельмі верачы, абмацаў фрукт у пакеце і тонам сапраўднага следчага прадавачцы сказаў:

— Вось, паглядзіце, я бяру прадукт, націскаю на яго пальцамі і адчуваю, што ён без костачкі! Вы ж маглі б зрабіць тое самае?

— Мужчына! Не пудрыце мне мазгі! — праз прылавак кажа яму прадавачка.

— Ды гэта вы іх пудрыце! — пераможна заяўляе пакупнік. — Дайце мне кнігу скаргаў!

— А навошта?.. Вы хацелі ўзяць трыста грамаў чарнасліву без костачкі і вы іх узялі. Дык ідзіце ў касу, плаціце і нясіце дамоў — зрабіце радасць жонцы альбо ўнукам...

Пакупнік хацеў нешта адказаць, але патрэбных слоў, відаць, не знайшоў: махнуў рукой і рушыў да касы — з «паднятымі» нервамі, з горкім прысмакам крыўды...

Не вам казаць, яшчэ многія так сыходзяць (з рынкаў, з крамаў, з цырульняў, з аптэк) — не «высвятляючы адносін», нікому нічога не кажучы...

І пакуль мы будзем маўчаць, нас будуць так абслугоўваць.

Валянціна Паліканіна, г. Мінск.


Памыліліся

У першыя пасляваенныя гады нашы вяскоўцы рэдка траплялі ў горад, але ж тады адразу бачылі, што жыццё там наладжваецца куды хутчэй: будуюцца дамы, адкрываюцца розныя крамы, працуюць клубы, кінатэатры...

Дык вось. Акурат у тыя часы мы з сябрам Толікам трапілі ў Мазыр. Першае, што зрабілі, — пакаштавалі марозіва з папяровых кубачкаў. Потым з нейкіх дзіўных жалезных скрынак папілі газіроўкі. Аўтаматы, праўда, спрацоўвалі не заўжды: бывала, капейкі бралі, а вады не лілі... Тады мы — як дарослыя, як гарадскія — стукалі па іх кулакамі.

Але ж самае цікавае нас чакала наперадзе: у кінатэатры ішоў фільм «Чапаеў», і мы скіравалі туды.

Напэўна, трохі спазніліся, бо ні ў акенцы касы, ні ў фае ўжо нікога не было. Адзінае — у супрацьлеглым баку стаялі нейкія хлапчукі — ну вельмі да нас падобныя. Мы рушылі да іх, каб спытаць пра кіно. І тут жа заўважылі, што яны... ідуць да нас. Мы спыняемся, пачынаем, што называецца, крывіць морды... Яны ў адказ! Мой сябар Толік, не разумеючы, што гэта, адступіў назад. Тое ж самае зрабіў хлопчык, які быў падобны на яго...

Толькі тут я прыгледзеўся да хлопчыка, які змахваў на мяне, і зарагатаў, бо зразумеў, што насупраць добрую палову сцяны займае... люстэрка.

...Нешта падобнае ў тыя ж часы адбылося і з нашай цёткай Хвядорай. У Мазыры яна зайшла ў краму адзення, што была каля цэнтральнай плошчы, і ўбачыла там сваю сястру.

— І ты тут, Мальвіна? — спытала з радасці цётка.

А Мальвіна ёй не адказвае: яна пра тое ж... пытае.

Хвядора ў крыўду, бо даўно ж не сустракаліся, а яна, бач, крыўляецца... За гэта ж толькі вушы надраць!

Працягнула яна руку, а там ніякай Мальвіны: люстэрка на ўсю сцяну. Хвядора нават абмацала яго і ўзрадавалася, што не трэба на сястру крыўдаваць.

Анатоль Кашэвіч, Лельчыцкі раён.


Жах — гэта па-нашаму

...Дзед Панкрат — чалавек неблагі, памяркоўны, з гумарам, любіць некага падкалоць, некаму памагчы (адзінокіх старых у вёсцы нямала), але ж за гэта і плату бярэ — вадкай валютай. З-за яе, праклятай, жонка ўсе нервы спаліла: і прасіла яго, каб супыніўся, і лаяла, і пагражала, а ў таго, што называецца, у адно вуха ўляцела, у другое вылецела. Гэта значыць, што дзень-другі чалавек «прапусціць», а потым зноў за сваё: дадому ідзе — за платы трымаецца, назаўтра кажа, што «трубы гараць» — трэба затушыць. Ну і «тушыць»...

Але ж унукі ўсё роўна яго любілі. Адзін нават мянушку даў. Імя як належыць вымавіць не мог, — зваў дзедам Дакратам. Вяскоўцы ў гэтае імя адну літарку ўставілі — стаў Дамкратам. І лішні козыр займеў. Казаў: «Што — я з такой мянушкай ды чарку падняць не магу?!»

І раптам як падмянілі чалавека — ні кроплі ў рот! Няўжо «завязаў»? Але як?

Сам ён нікому нічога не сказаў, Кацярына, жонка яго, прабалбаталася. «Неяк у нядзельку, — па сакрэце расказала яна, — захацела я ў суседнюю вёску да дачкі сваёй з'ездзіць. Думала да абеду дамоў вярнуся, але ж затрымалася — на змярканні прыкаціла. Свінні — яшчэ здалёк пачула — галодныя, хлеўчык разносяць, карова не доеная мычыць... Значыць, думаю, гаспадар мой нічога не рабіў.

Адчыніла дзверы, — так яно і ёсць. Панкрат на ложку каля акна храпе — аж занавескі гайдаюцца, перагарам у хаце смярдзіць так, што ўчадзець можна...

Я давай вокны расчыняць, каб паветра змянілася, давай свіней карміць...

Усё парабіла — засталося толькі карову падаіць.

Зайшла ў хату, каб дайніцу ўзяць, а там... Карціна Рэпіна «Не чакалі». Рагуля наша ўсунула галаву ў акно — якраз над ложкам, дзе Панкрат мой спаў. І языком па твары яму... Адзін раз, потым другі...

Той зенкі прадраў, у мызу рукамі ўпёрся ды крычыць: «Не! Я нікуды з табой не пайду!.. За што? Я ж нікога не крыўдзіў?! Хіба Кацю калі...»

Тут жа згледзеў мяне. Пытаецца: «А ты тут чаго?.. Я — вядома — гарэлку піў...»

Карова ў гэты час: «Ну-у-у-у» і зноў з языком, каб Панкрата лізнуць...

Я закрычала на яе, замахала, рагуля адступілася — выцягнула галаву з акна (шчасце, што рам не пакрышыла... Пытаю ў Панкрата: «Ну што — дапіўся?» А ў яго, бачу, дзікі страх у вачах і слёзы адтуль што боб...

Пасля ўжо трохі супакоіўся, кажа: «Я ж думаў, што памёр, што гэты нячысцік рагаты па мяне прыйшоў, каб у пекла завесці».

...З тога жаху працверазеў Панкрат: слова даў, што болей — ні-ні, трымаецца. Дай бог надоўга.

Галіна Нічыпаровіч, в. Магільна, Уздзенскі раён.


Пераканаўчы адказ

Гэтага чалавека і ў сталым узросце звалі проста Васілёк. Энергічны быў дзед, вясёлы, хоць і адзінокі — дажываў свой век у невялічкай хатцы, любіў успамінаць мінулае. Расказваў, якім ён хлопцам быў (статным ды прыгожым), як спадабаўся пану Богушу і як той наняў яго ў фурманы. Прычым не проста, а на два тыдні ў Мазыр вучыцца паслаў!..

Ну і далей — з якім свістам, на шасцёрцы прыгожых коней, ён, разадзеты, пад'язджаў да чыгункі, каб сустрэць гаспадара, калі той вяртаўся з Санкт-Пецярбурга, як вёз яго ў маёнтак, а ўсе іншыя паны (не кажучы ўжо пра людзей звычайных) пазіралі на экіпаж ды зайздросцілі...

Трэба сказаць, што дарога да маёнтка была няблізкая — ехалі некалькі гадзін. Не дзіва, што часам хацелася і спыніцца — па якой-небудзь маленькай ці вялікай патрэбе. Васіль тады хуценька бег у лес і тут жа вяртаўся.

Дык вось неяк, заўважыўшы гэта, пан Богуш папрасіў:

— А скажы мне, Васілёк, чаму гэта вы, мужыкі, так хутка спраўляецеся? Бо мы, паны, дык нашмат марудней.

— Я, паночку, — з павагі да вас ну нідзе не магу затрымацца.

— Ды я не пра цябе пытаюся, я наогул...

— Тады падумаю, — паабяцаў фурман.

І абодва яны змоўклі. Едуць сабе далей — і пяць вёрст, і дзесяць...

Першым голас падае пан:

— Васілёк, — просіць, — спыні нашых коней, я да ветру схаджу.

— Ну, што вы, паночку, тут нельга: тут дзеўкі ягады збіраюць. Як жа вы пойдзеце? — кажа фурман і падганяе запрэжку.

Едуць яшчэ кіламетр-другі, пан зноў кажа:

— Спыні...

— Ну што вы, паночку, тут таксама месца няўдалае: тут людзі дровы сабе пілуюць.

І зноў па конях.

Пан неўзабаве ў крык:

— Стой, пся крэў!

І з фурманкі, можна сказаць, на хаду, як той заяц. І ў лес...

Праз хвіліну-другую вяртаецца, садзіцца, дае каманду ехаць. А заадно строга пытае ў фурмана:

— Ты што сабе дазваляеш? Чаму я мусіў цярпець?..

— Дык вы ж, паночку, нештачка пыталі... Вось я і адказаў.

— Ну ты шэльма! Ну маладзец! Ты ж не толькі адказаў, ты яшчэ і паказаў мне! — праз смех прамовіў пан і пасля гэтага хвілін з дзесяць яшчэ смяяўся.

Уладзімір Пугач, м. Навасёлкі, Петрыкаўскі раён.

Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар.

Ад яе ж. Пішыце! Конкурс на найлепшую вясёлую і праўдзівую гісторыю працягваецца.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Жанчыну, якая здолела не толькі вярнуць дзіця з прытулку, але і далей выхоўвае яго, знайсці аказалася не проста. 

Грамадства

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Люты больш нагадвае пазачарговы вясновы месяц.

Грамадства

Капыльскі раён. Мінулы год можна назваць стабільным

Капыльскі раён. Мінулы год можна назваць стабільным

Чым Капыльскі раён жыве сёння і якія планы на перспектыву?

Грамадства

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Калі звычайныя кнігарні працуюць па формуле «кніга — чалавек», то букіністычныя трымаюцца на прынцыпе «людзі — кнігі — людзі».