Вы тут

Юрый Гроераў: Аўтарскае «я» — толькі частка вялікай каманды


Гледачы «са стажам» помняць Юрыя Гроерава яшчэ па выпусках «Панарамы», куды вядучы трапіў з Магілёўскай абласной ТРК. Потым была праца ў тэлерадыёвяшчальнай арганізацыі Саюзнай дзяржавы, а з канца мінулага года Гроераў вядзе на АНТ інфармацыйна-аналітычную праграму «Контуры». Акрамя таго, ужо больш як дзесяць гадоў менавіта яго голасам гучыць вайсковы парад у Дзень Незалежнасці — не выключэннем стане і цяперашні.


— Крыху больш як паўгода вы ў камандзе «Контураў». Ці складана было прыйсці ва ўжо дзейны рэйтынгавы праект і падладзіцца пад існуючы фармат?

— Адназначна не адкажаш. З аднаго боку, было проста, бо хапае асабістага вопыту вядзення разнастайных праграм, у тым ліку і падобнага кірунку. Да таго ж і ў праекце, і наогул у інфармацыйнай дырэкцыі АНТ насамрэч падабралася выдатная прафесійная каманда, з якой мне вельмі камфортна працаваць. Што да складанасцяў… Мабыць, яны ў тым, што ў сферы тэлебачання вельмі цяжка вынайсці нешта новае: усё ўжо было калісьці, усе тэмы так ці інакш паўтараюцца. Але тым цікавей пастарацца знайсці новы падыход, іншы ракурс.

Контурная лінія

— «Контуры» грунтуюцца на аўтарскіх сюжэтах пра самыя яркія падзеі тыдня. Ці плануецца нешта змяняць у праграме, дадаваць больш суб'ектывізму ці, наадварот, «чыстай» інфармацыі?

— Насамрэч штосьці змяняецца ў кожным выпуску: мы стараемся праяўляць фантазію ў формах падачы інфармацыі. І, на мой погляд, сапраўды атрымліваецца штораз знаходзіць які-небудзь нечаканы элемент, які аздабляе сюжэт і робіць праграму больш яркай, запамінальнай.

— Вам бліжэй падкрэслена аўтарская, суб'ектыўная падача матэрыялу альбо «сечаны», дакладны інфармацыйны стыль?

— Тут ведаеце, якая штука… Кожны тэкст, які чытае кожны вядучы, нават з тых, каго называюць «гаваркая галава», усё адно прапускаецца праз сябе, і ў ім прысутнічае элемент суб'ектыўнага погляду. Але аўтарскае «я» — усяго адна са шматлікіх частак вялікай каманды. Калі нехта скажа, маўляў, я раблю праграму — гэты чалавек, мякка кажучы, хітруе, а часцей хлусіць. Тэлебачанне — такі калектыўны від мастацтва, дзе адзін чалавек не можа зрабіць нічога. Вядучы, якога гледачы бачаць у кадры, — толькі вяршыня айсберга з неабсяжнай падводнай часткай. І вынік іншым разам залежыць ад такіх дробязяў, што цяжка ўявіць. Часам важна нават тое, каб прыбіральшчыца правільна памыла падлогу, не кажучы ўжо пра тое, каб аператар зняў прыгожа, а грымёр стварыў прывабны выгляд. Таму, канешне, аўтарскі погляд на ўзнятыя тэмы ў мяне ёсць, але перацягваць коўдру на сябе — ніколі гэтага не рабіў і не збіраюся, бо, паўтаруся, годны вынік атрымаецца толькі тады, калі ўсе ўдзельнікі каманды спрацуюць добра.

— Ваш прафесійны вопыт ахоплівае некалькі тэлерадыёкампаній, але прытым вы ўвесь час працуеце ў грамадска-палітычных праграмах. Гэта таму, што блізкая тэма?

— Гэта таму, што мне цікавае жыццё ва ўсіх яго праявах і навакольныя людзі. І я ўдзячны праграме «Контуры», дзякуючы якой маю магчымасць калі не штодня, то штотыднёва кантактаваць з вельмі цікавымі людзьмі, прафесіяналамі з розных сфер, увесь час даведвацца штосьці новае і ўзбагачаць свой жыццёвы досвед. Дасць бог, мне яшчэ доўга будзе ўсё гэта цікава.

Парадны разлік

— Вас ужо амаль афіцыйна прадстаўляюць як «голас парада». Памятаеце, калі ўпершыню давялося каментаваць ваенны парад і ўрачыстае шэсце на Дзень Незалежнасці?

— У 2004 годзе. Гэта, дарэчы, якраз быў першы парад, які праходзіў не на праспекце Францыска Скарыны (цяперашнім праспекце Незалежнасці), а каля стэлы «Мінск — горад-герой». З таго часу даводзілася працаваць і аднаму, і ў пары з сувядучымі — апошнім часам найчасцей з Вікторыяй Сянкевіч, за што ёй вялікі дзякуй.

— У тандэме працаваць зручней?

— Натуральна, бо пры вонкавай прастаце каментавання не такая ўжо гэта простая справа. Калі ваенная частка парада доўжыцца каля гадзіны, а ўвесь гэты час твае галасавыя звязкі не маюць часу на адпачынак, то пры наяўнасці партнёра можна дазволіць сабе хоць бы выключыць на хвілінку мікрафон і проста адкашляцца, прачысціць горла. З Вікторыяй у нас існуе ўмоўны падзел: ваенную частку каментую я, больш «лірычнае» святочнае шэсце — пераважна яна.

— Голас парада — місія пачэсная, але і адказная. Як, уласна, беражаце голас?

— Шчыра скажу, нічога звышасаблівага не раблю. Напэўна, дзякуй маме, тату і прыродзе за вынослівыя звязкі. Хоць, канешне, з вялікай удзячнасцю і цеплынёй згадваю і свайго настаўніка Алега Васілевіча Хлыстова — гэта адзіны ў Магілёўскай вобласці дыктар найвышэйшай, усесаюзнай катэгорыі, які вельмі шмат мне расказаў і паказаў, як правільна карыстацца голасам як працоўным інструментам, каб умець у час напружвацца і расслабляцца. А ў астатнім — напрыклад, не ўжываю газіроўкі, пазбягаю перад працай ежы, якая раздражняе звязкі. У прынцыпе, выконваю тыя самыя рэкамендацыі, што і вакалісты, прамоўцы і ўсе іншыя, для каго голас — частка прафесіі.

— Словам, калі запытаюся, ці здараліся ў вас казусы з голасам у самы адказны момант, адкажаце адмоўна?

— З голасам, цьфу-цьфу, нічога не здаралася. Максімум прастуджваўся, але нават у такім стане я ведаю, што рабіць, каб у трансляцыі ўсё гучала як след.

— А наогул форс-мажоры «за кадрам» парада былі?

— Напэўна, самы сур'ёзны з іх ледзьве не здарыўся, калі парад упершыню праводзілі вечарам. Мы з сувядучай якраз пад'язджалі да месца, але ніхто не чакаў, што будзе такое неабсяжнае людское мора: папросту не атрымлівалася прайсці праз натоўп да перасоўнай тэлестанцыі, каб пачаць працу. Ведаеце, гэта такое адчуванне — як мора калышацца, так і мы ў ім, бы на хвалях, прыціскаючы да сябе тэксты, ледзь-ледзь можам зрабіць крок наперад. Нейкім цудам удалося ўсё ж праціснуцца да ачаплення, у якім стаялі курсанты. Пакуль знайшлі старшага, растлумачылі, у чым справа, з горам папалам літаральна за 10 хвілін да пачатку трансляцыі дабраліся да сваёй каментатарскай пазіцыі — пасівелі, мабыць, усе, хто чакаў нас у перасоўных тэлестанцыях, бо вядучыя зніклі дзесьці ў шматтысячным натоўпе, а датэлефанавацца да нас ніхто не мог, сувязь не «лавілася» наогул… Цяпер згадваць гэта забаўна, але ў той момант перахваляваліся мы істотна.

Што да самога парада, у ім столькі разоў рэпеціруюцца і падганяюцца ўсе элементы, так што непрыемных сюрпрызаў тут не бывае — дзякаваць богу, танкі ў нас пасярод праспекта не глухнуць (у 2015‑м на Краснай плошчы ў Маскве падчас генеральнай рэпетыцыі парада заглух танк «Армата». — Аўт.). Хіба што, бывае, крыху раней часу прылятае авіяцыя альбо, наадварот, затрымліваецца, і тады трэба запоўніць паўзу ў трансляцыі.

— Нярэдка даводзіцца чуць, што парад — перажытак савецкага часу і, маўляў, навошта рабіць кожны год адно і тое ж…

— Парад сам па сабе — мерапрыемства класічнае і даволі кансерватыўнае. І гэта датычыцца не толькі нашай краіны. Узяць, напрыклад, Расійскую Федэрацыю альбо Францыю ці Вялікабрытанію, дзе парад адбываецца ў дзень нараджэння каралевы: у кожнай з гэтых краін ёсць пэўныя традыцыі, якія не змяняюцца дзесяцігоддзямі. Так, у сучасным свеце ўжо даўно не выкарыстоўваюць для ваенных дзеянняў коней, але ў той жа Францыі і Англіі ўсе з задавальненнем назіраюць, як велічна ў парадзе ідзе конніца і як эфектна выглядаюь знакамітыя футравыя шапкі брытанскай каралеўскай гвардыі. У Беларусі, магчыма, няма такіх глыбокіх ваенных традыцый, бо сама наша дзяржава вельмі маладая.

Затое мы з вамі — сведкі таго, як гэтыя традыцыі нараджаюцца, усталёўваюцца ў грамадскай свядомасці. І мне асабіста вельмі цікава, якім будзе парад у Мінску праз 50 гадоў. Хацелася б, магчыма, каб у гэтым прыгожым святочным мерапрыемстве прысутнічала не толькі савецкая гісторыя, але і пэўныя нацыянальныя адметнасці, той каларыт, які адразу вылучаў бы беларускі парад сярод усіх іншых. Упэўнены, што так і будзе з цягам часу. Усё ж, як гаварыў адзін вялікі брытанскі адмірал, трэба тры гады, каб збудаваць карабель, і 300 гадоў, каб утварыць на флоце традыцыю.

План на заўтра

— Лета — традыцыйна адпускны сезон. У вас якія планы?

— Гэтым летам «Контуры» ў адпачынак не ідуць, адпаведна, і я таксама. А ўжо восенню хачу паспрабаваць паўтарыць адзін маршрут — неяк даўно мы з прыяцелем даехалі на машыне да Сардзініі, і гэта быў насамрэч незабыўны вопыт. Не, я не супраць турэцкага all іnclusіve, гэты фармат цудоўна падыходзіць сем'ям, калі трэба даць адпачыць і дзецям, і бацькам. Аднак для самастойнага адпачынку выбіраю менавіта такі, па-за межамі раскручаных турыстычных месцаў. Калі хочаце не ўбачыць прыгожую глянцавую паштоўку, а зразумець, чым насамрэч жыве тая ці іншая краіна — збочвайце з аўтабана, заязджайце ў глыбінку і ідзіце туды, куды ідуць мясцовыя жыхары.

— А чаму менавіта Сардзінія, чым прывабіў гэты рэгіён?

— Па-першае, там жыве мой добры сябар — ганаровы консул Беларусі ў Кальяры Джузэпэ Карбоні. Мы адразу, калі толькі пазнаёміліся некалькі гадоў таму, адчулі вялікую прыязнасць і з таго часу падтрымліваем цёплыя стасункі. Дарэчы, мала хто гаворыць пра гэта, але аўтаномны рэгіён Сардзінія — на сёння адзіны ў Еўропе, дзе прыняты і дзейнічае закон аб супрацоўніцтве з Беларуссю! Па-другое, каб закахацца ў Сардзінію, дастаткова пабываць там і пазнаёміцца бліжэй з мясцовымі. Заходзіш у краму ўпершыню — з табой проста вітаюцца, другі раз — прымаюць як сябра, распытваюць, як справы, а на трэці — усё, лічышся родным і блізкім чалавекам. Ну і, відавочна, поўдзень Італіі — гэта ўнікальная прырода, казачныя краявіды і крыштальна чыстае мора, прычым за чысцінёй мора і паветра на Сардзініі пільна сочаць і робяць усё, каб зберагчы свае прыродныя багацці… Словам, расказаў вам пра гэта і адчуў, як мяне зноў цягне ў гэтыя мясціны.

— Тады плённага вам працоўнага лета, а ўвосень няхай усё атрымаецца!

Даведка «Звязды»

Стваральнікі «Контураў» вызначаюць жанр праграмы як «інфармацыйны арт», у якім арганічна спалучаюцца аператыўныя рэпартажы з падкрэсленай аўтарскай пазіцыяй і смелыя рэжысёрскія рашэнні. Журналісты службы навін АНТ малююць агульную інфармацыйную карціну мінулага тыдня, а госці праграмы ў студыі больш падрабязна каментуюць адну з тэм, якія прагучалі ў выпуску.

Гутарыла Вікторыя ЦЕЛЯШУК

Фота тэлеканала АНТ і з асабістага архіва вядучага

Выбар рэдакцыі

Культура

Як  мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Наватар, «шасцідзясятнік», ваяўнічы аптыміст — гэта ўсё пра яго.

Грамадства

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры у творчую майстэрню?

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры у творчую майстэрню?

Настаўнікі ўпэўнены: ці будуць вучні чытаць, у многім залежыць ад іх саміх. 

Эканоміка

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Однако наша страна надеется, что это временные трудности.

Грамадства

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Дзяржаўным органам і іншым арганізацыям даручана кіравацца палажэннямі канцэпцыі ў практычнай дзейнасці.