24 Верасень, панядзелак

Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


Вяселле Песняра

Ад імя аднагодкаў і ўсім юным скептыкам скажу: нягледзячы на тое, што інтэрнэту ў наш час не было, жылі мы і ў вус не дзьмулі, ва ўсякім разе не сумавалі. «Файлы» былі жывымі. Замест «Выйду ў інтэрнэт» чалавек казаў: «Схаджу на сяло» (альбо ў горад, на вуліцу...), а ўжо там — як у вядомай песні: «дзеўкі гуляюць і мне весяло»...

Асаблівай папулярнасцю (і тады) карысталіся «фэйкавыя навіны», гэта значыць, чуткі, байкі, плёткі... Іншым разам яны за хвіліны ўсю акругу аблётвалі! І нават вярталіся, хоць «аўтар» іх мог не пазнаць: ведама — адна баба сказала, другая недачула, а трэцяя прыдумала...

Дарэчы, на вось гэту апошнюю, ніхто, можна сказаць, не крыўдзіўся — ніхто не шукаў «прыкалістку» ці «прыкаліста», якія часам знарок «укідвалі ў соцыум» нешта «смажанае».

І тады заставалася адно — пачакаць, пакуль кіно (прычым бясплатнае) выйдзе на «экран». Ну вось мяркуйце самі.

Справа была ў 70-я гады мінулага стагоддзя, у той час, калі нават з прасаў — не кажучы ўжо пра магнітафоны, радыё ды тэлевізары — пелі-заліваліся «Песняры», «Бітлы» ды Уладзімір Высоцкі. З імі людзі насіліся, як з велікодным яйкам: даставалі (гэта значыць, куплялі, адстаяўшы ў чарзе ці па вялікім блаце) пласцінкі, слухалі-спявалі песні, словы іх перапісвалі ў адмысловыя сшыткі... Трапіць на канцэрт — нават не марылі. А тут...

Карацей, па сяле пранеслася чутка, што ў адной з не вельмі далёкіх вёсак спраўляюць вяселле, дзеўка замуж ідзе... За каго? Ды фантастыка — за некага з «Песняроў»! Таму ансамбль у поўным складзе прыедзе на вяселле, будзе віншаваць маладых. «Гастролі» гэтыя — само сабой — нідзе не афішуюцца, але канцэрт будзе!

Чутка пра гэта (без інтэрнэту і мабільнікаў) ускалыхнула ўсю акругу, увесь раён (можа, нават пару суседніх). Яна ж памяняла ўсе планы, бо людзям — проста кроў з носа — трэба было ўбачыць ды «жыўцом» пачуць любімых артыстаў!..

Ну і рванулі — хто на чым мог: на машынах, трактарах, матацыклах, конна і на падводах... Па цемрані, па бездарожжы, з салодкім прадчуваннем, што вось зараз прыедзем...

Вяселле ў той вёсцы і праўда спраўлялі. Мясцовы гарманіст ва ўсю Іванаўскую «рэзаў» полечку, «Лявоніху», вальсок, то (калі хацеў пакурыць) ставіў любімую ўсімі пласцінку: песняроўскі Ясь, у прыватнасці, «касіў канюшыну» ўжо разоў з пяць. І ўсё роўна людзям мала было, з вуліцы неслася:

— Пра Станіславу давай! Яшчэ раз!

Вясельнікі глянулі ў акно, і многія ўміг працверазелі: пад нарастаючы гул матораў і з усіх бакоў да іх «спаўзаліся» легкавушкі, самазвалы, матацыклы, трактары...

— Ура «Песнярам!», дзякуй, што прыехалі, мы вас любім! — неслася з халоднай цішы. — Мулявін, браце, Яся давай!

Гарманіст на ўсякі выпадак зноў паставіў пласцінку, але «нумар», што называецца, не прайшоў:

— Далоў «фанеру»! — патрабавала вуліца. — Давайце самі... Выйдзіце...

Маладая з маладым (бо хто ж яшчэ?) сабраліся на ганак. Прыезджыя тут жа кінуліся насустрач — да жаніха (ну які з «Песняроў»), аднак яго сцяной абступілі зухаватыя і п'янаватыя сябры.

Што насцярожыла «гасцей» — сярод іх не было нікога нават злёгку падобнага да Мулявіна, да іншых артыстаў з пласцінак.

— Дык хто тут жэніцца? — сталі высвятляць «госці». — Дзе «Песняры»?

— Мабыць, на гастролях.

— Без жаніха?.. Ён хто там?

— Ён — Косцік Аўдзееў. У яго мянушка такая — Пясняр. Вусы бачылі?..

Разабраўшыся, што да чаго, усе паляглі ад смеху.

Потым, хто мог і каму перапала, выпілі за маладых, разам паспявалі пра Ясеву канюшыну ды разышліся.

...А вы кажаце, без інтэрнэту сумна было.

Больш так не кажыце.

Іван Гаральчук, г. Мінск


На добрую справу

Мой знаёмец Лёня — апантаны натураліст. Ён можа днямі блукаць па лузе і лесе, назіраць за ўсім, што расце, што лётае, поўзае, ходзіць... Прычым не проста...

Аднойчы на вузкай сцежцы ён наткнуўся на ледзь жывую казулю, якая трапіла ў пастку. «Во свалата! — падумаў пра браканьераў. — Мала вам проста паляваць, калі ўжо так хочацца, дык яшчэ і пастак трэба наставіць!»

Нахіліўся ён да беднай жывёліны, дакрануўся да параненай нагі — убачыў, што без перавязкі тут не абыдзешся. Кінуўся званіць суседу:

— У цябе ж аптэчка ў машыне ёсць? — спытаў у Адама. — Тады тэрмінова за руль і едзь у лес.

— А што зрабілася? — занепакоіўся чалавек.

— Сам убачыш, — паабяцаў Лёня і назваў месца, дзе будзе чакаць.

Праз нейкія паўгадзіны суседзі сустрэліся. Удвух асцярожна вызвалілі казулю з пасткі, апрацавалі раны, забінтавалі.

Пасля гэтага Лёня застаўся пасядзець ля знясіленай прыгажуні, а сусед (ён часу не меў) падаўся дамоў — як быццам... І амаль адразу ж пазваніў: сказаў, што на дарозе яго спынілі даішнікі, праверылі дакументы і склалі пратакол — з-за некамплекту ў... аптэчцы.

«Во ліха, гэта ж з-за казулі, з-за мяне суседу прыйдзецца штраф плаціць», — падумаў Лёня і (шчасце, што мабільны ў кішэні) пазваніў начальніку ДАІ (яны знаёмыя — разам рыбачылі калі-нікалі). Стаў тлумачыць чалавеку, што адбылося, але паколькі той быў паблізу і на машыне, то сам прыехаў на месца здарэння, агледзеў казулю, сказаў Лёню, што наконт пратакола можа не хвалявацца: яго анулююць, бо на добрую справу пайшла аптэчка.

Казуля, быццам «пачуўшы» гэта, нясмела ўстала на ногі і памаленьку пакульгала ў лес.

Васіль Пяшэвіч, в. Юркевічы, Жыткавіцкі раён


Сон і сом

...Усё ў гэтай гісторыі, як у казцы. Помніце, «Жылі-былі дзед ды баба...» Толькі не ля самага «сіняга мора», а ў нас, на беразе Дняпра.

А так — дзед і праўда быў казачны: ціхі і пакорлівы, баба — наадварот — ва ўсім верхаводзіла, хаця... Апошняе слова за дзедам было. Баба скажа, напрыклад: «Трэба зрабіць», ён тут жа: «Зараз».

У такой вось гармоніі яны і жылі, бо абое разумныя.

І на рыбу дзед той хадзіў — прыносіў дамоў, звычайную. (Гэта нядаўна два мужыкі ў нас на залатую нарваліся: 44 кілаграмы злавілі... А рыбнагляд — іх. Зараз мала таго, што аштрафуюць, можа, яшчэ і пашлюць — золата здабываць.)

У дзедавай жонкі вока на яго, тое золата, не гарэла, бо тутэйшая: без патрэбы ёй і новы церам быў, і званне стаўбавой дваранкі ды ўладычыцы марской. Ёй над мужам уладарства хапала...

Нават начоўкі яе не цікавілі, бо дзед сам нарабіў — драўляненькіх: штук з дзесяць у кладоўцы стаяла — рознага памеру, адны ў адных.

А вось чаго бабе заўжды хацелася, дык гэта свежанькай рыбкі: сёння — такой, заўтра — гэтакай.

Неяк на абед яе душачка верхаводак запрасіла — «на вадзе» (гэта проста з патэльні — з перчыкам ды цыбулькай). Сказала старому: «Ідзі лаві!» А дзеда, як на ліха, сон змарыў: натупаўся ён і лёг бы. Але ж супраць бабы не папрэш. Уздыхнуў, бедны, сказаў: «Ну іду ўжо», ускінуў на плячо сетку ды паплёўся на раку.

Сеў там у човен, адштурхнуўся...

А на Гарадзішчы — гэта высокі бераг Дняпра — нашы мужыкі сядзелі: адпачывалі. І культурна так. Зверху як на далоні ўсё... Рэчка шырокая... Дзед Ванька з кустоў... Выплывае... Сетку ставіць. І...

Што гэта? Подсмык (вяроўка, за якую сетку трымаў) — з рук... Яна сабе плыве, човен сабе. А дзед хоць бы варухнуўся... Як слупок сядзіць...

Хлопцы:

— Можа, памёр?

І з таго жаху ўніз — да вады.

— Дзед, — гукаюць, — жывы?

— Га?.. Што?.. — не разумее той, прачнуўшыся. — Ды жывы, сыночкі, жывы. Гэта ж я задрамаў. Так мне спаць захацелася... А баба — яна ж мёртвага падыме (тая і праўда знахаркай была)... Бабе рыбы давай! Дык вы ўжо, сыночкі, — просіць дзед, — можа, сплавайце па сетку (яна за кусты зачапілася на процілеглым беразе), а я тым часам пляшку прынясу.

Адкуль? Ну вядома ж, не з крамы.

Дадому прыходзіць, кажа (яму збрахаць, што плюнуць):

— Знаеш, бабка, сом у сетку ўблытаўся, ды такі аграменны... Даўжынёй, можа, метры са два! Паспрабуй — утрымай яго... Ды не еўшы-не спаўшы... Сплыў, халера, і сетку маю звалок. Хлопцы следам за ім пагналіся — можа, зловяць яшчэ... Ім бы аддзячыць... Хоць за сетку... Дай пляшку.

Баба, вядома ж, насварылася: сказала дзеду, што ён — і ёлупень, і бязрукі. Але ж пляшку дала. Дзед з той радасці пашыбаваў на бераг, а яна стала думаць, што ж рабіць, калі з сомам вернецца?

Пайшла ў кладоўку выцягваць начоўкі — самыя вялікія знізу былі.

...Хлопцы тым часам сетку дасталі. І нават з рыбай — з плоткамі, з верхаводкамі... Дзед, пасядзеўшы з мужыкамі, іх дадому прынёс: заказ такім чынам выканаў. А сома — жонцы сказаў (брахаць, дык брахаць) — нават хлопцы не ўтрымалі, хоць і маладыя!

— Бо ёлупні. І таксама бязрукія, — прызнала баба.

Потым плюнула і села чысціць рыбу.

Дзед жа, згодна з яе загадам, спачатку спарадкаваў ночвы і толькі потым лёг падрамаць.

Прачнуўся (жонка пабудзіла) да гатовага абеду:

— Ідзі, — загадала, — пад'еш, а то сёння табе хапіла. Натузаў той сом. Гэта ж трэба — два метры!.. А што «ўцёк», дык халера з ім: даплаваецца, некалі нехта зловіць.

Можа, нават дзед?

Соф'я Кусянкова,

в. Лучын, Рагачоўскі раён.

Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар

Ад яе ж... Калі нейкая з гісторый (ці ўсе... Нагадаем, што падборкі іх друкуюцца па пятніцах) вам спадабалася, калі ласка, не выкідвайце газету: дайце пачытаць суседзям, пакладзіце ў шуфляду... Магчыма, некалі, з часам, прачытаеце іх яшчэ раз? А магчыма, успомніце нешта сваё і напішаце: адрасы — і паштовы, і электронны — у канцы нумара. Загадзя ўдзячны.

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.

Грамадства

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Актыўная фаза камандна-штабнога вучэння Узброеных Сіл прайшла ў Беларусі ў верасні.