22 Верасень, субота

Вы тут

Як у Магілёўскім раёне ўдасканальваюць сацыяльныя стандарты


Яны, у прыватнасці, адзін цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва на раён, выконваецца ў Беларусі бездакорна, усе, хто мае патрэбу ў сацыяльным работніку, могуць разлічваць на яго дапамогу. Ветэраны вайны, малалетнія вязні абслугоўваюцца бясплатна. Маладыя маці, на выхаванні якіх знаходзяцца двайняты, трайняты, забяспечваюцца няняй. Няма чаргі на паслугі сацработнікаў і па іншых катэгорыях. Але самой службе трэба пастаянна шукаць новыя спосабы, каб яшчэ больш пашырыць спектр паслуг, зрабіць жыццё найбольш уразлівых катэгорый насельніцтва камфортным і якасным. Каб гэтыя людзі не адчувалі сябе нікому не патрэбнымі.


Воль­га Ер­ма­ко­ва,  Ін­эса Чэкс­тэрс,  Тац­ця­на Пу­зы­рэў­ская  (зле­ва на­пра­ва)  дэ­ман­стру­юць но­вую па­слу­гу.

Мабільная паслуга

Апошняя з распрацовак тутэйшага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва — «Жывы ліст у родны дом». Намеснік дырэктара цэнтра Інэса Чэкстэрс расказала, што на гэтую ідэю яе натхнілі пошукі ў інтэрнэце новых формаў работы з насельніцтвам. Не ўсе «навінкі» карыстаюцца поспехам, а гэта прыжылася. Яе карыстальнікі — пацыенты ўчастковых бальніц, якія месяцамі і нават гадамі жывуць на сацыяльных ложках і амаль цалкам страчваюць сувязь з родным домам.

— На тэрыторыі Магілёўскага раёна 15 сельскіх саветаў, 11 сацыяльных пунктаў, чатыры бальніцы сястрынскага догляду — у Княжыцах, Сухарах, Дашкаўцы і Нядашаве. Там ёсць медыка-сацыяльныя ложкі, дзе ляжаць адзінокія, інваліды, састарэлыя, — расказвае дырэктар Магілёўскага раённага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Таццяна Пузырэўская. — Адна жанчына, ветэран Вялікай Айчыннай вайны, знаходзіцца ў Сухарэўскай бальніцы больш за 10 гадоў. Ужо і родных у яе не засталося. Але ў дом-інтэрнат адмаўляецца ісці. Як і многія іншыя. Так бліжэй да дому і ў бальніцы прасцей сустрэць сваіх землякоў. Ахвотных трапіць на гэтыя ложкі болей чым дастаткова — каля 100 пры плане 60.

Прынцып дзеяння новай паслугі вельмі просты. Спачатку сацыяльны работнік запісвае на мабільны тэлефон відэапрывітанне ад пацыента, а потым «перакідвае» яго свайму калегу па месцы прызначэння. Той, у сваю чаргу, рыхтуе адказ. У старых часцей за ўсё, мабільнікаў няма, і такая дапамога ім вельмі дарэчы.

На жаль, магчымасці мінімальныя. Экран мабільнага тэлефона не вельмі вялікі, а ў старых не той зрок, каб нешта там добра разглядзець. Іншая справа — планшэты, але ж дзе іх узяць? Адны спадзяванні на спонсараў. Больш мабільнымі зрабіць сацыяльных работнікаў маглі б і скутары. У Магілёўскім раёне 265 населеных пунктаў, дзе жыве каля 40 тысяч чалавек. І прыкладна чацвёртая частка з іх — пенсіянеры, непасрэдныя карыстальнікі паслуг цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва, каб дайсці да кожнага трэба шмат часу і сіл. У цэнтры былі б вельмі ўдзячны за дапамогу мабільнымі сродкамі сувязі. Пакуль прыходзіцца спадзявацца толькі на свае ногі або ў лепшым выпадку на веласіпед.

Віртуальныя сустрэчы

У Княжыцкім сельсавеце ўкараненнем новай паслугі займаецца спецыяліст па сацыяльнай рабоце Таццяна Тамахова. Першай яе кліенткай стала 83-гадовая Ніна Самкова. Жанчына ўжо некалькі гадоў правяла на сацыяльным ложку, не ведае, што сталася з яе домам, чым жывуць суседзі. Вёска аддаленая і маланаселеная. Спачатку жанчына ездзіла дадому на лета, а зараз сіл на гэта няма. Дзеці яе ўжо памерлі. Толькі і радасці засталося — пагутарыць з суседкай. Віртуальна.

— Прывет табе вялікі, жадаю табе моцнага здароўя, — перадала яна відэапасланне сваёй сяброўцы па вёсцы Марыі Бондаравай. Спыталася, як там яе дом, якія наогул навіны. У канцы зрывістым ад хвалявання голасам дадала: «Можа яшчэ сустрэнемся... Вельмі б гэтага хацелася».

Такіх кранальных відэасюжэтаў у скарбонцы цэнтра сацыяльнага абслугоўвання ўжо некалькі. Глядзець іх без слёз немагчыма. Столькі горычы ў словах старых людзей, столькі схаванай надзеі ў няўпэўненых выказваннях аб сустрэчы, як балюча сумуюць яны па родных сценах, па звыклых месцах, аднавяскоўцах.

Ні­на Са­мко­ва пе­рад­ае пры­ві­тан­не.

— Летась мы запісалі зварот Марыі Раманаўны Ільюшынай з вёскі Прокшанічы да яе прыяцелькі Надзеі Самалазавай, яны так спадзяваліся сустрэцца вясной, пагутарыць пра ўсё. Наша падапечная — шматдзетная маці, вырасціла чацвярых дзяцей, але ў старасці месца ў дамах яе сыноў і дачок не знайшлося. Засталася адна. Радавалася вестцы ад сяброўкі, але ні тая, ні другая вясны не дачакаліся — памерлі. А запіс вось застаўся, — уздыхае дырэктар цэнтра сацыяльнага абслугоўвання.

Дайсці да кожнага

Ёсць і іншыя паслугі, якія ўкаранілі тутэйшыя сацыяльныя работнікі. Напрыклад, «санаторый дома». Для аздараўленчых працэдур былі закуплены спецыяльныя прыстасаванні. Сацработнік можа нават іх і дадому прынесці. А яшчэ тут вырошчваюць кветкі, якія потым сушаць і робяць лячэбную гарбату. На розных фестывалях арганізоўваюць дэгустацыю гэтых напояў. Нядаўна частавалі народ на Купаллі ў Александрыі. І некаторыя ахвотна куплялі травяныя зборы. Для цэнтра гэта і капейка на развіццё, і клопат пра тых людзей, якіх ён абслугоўвае. Самі падапечныя шыюць, вяжуць, плятуць кошыкі, робяць дамскія аксесуары і сувеніры. Даход ад гэтага невялікі, але пенсіянерам падабаецца. Яны адчуваюць сябе патрэбнымі.

— Сацыяльныя стандарты прапісаны, а вось формы — не. Мы шукаем іх самі, потым абменьваемся на семінарах, калегіях, — кажа Таццяна Пузырэўская. — Каму трэба, той пераймае. Не ўсюды ўсё яшчэ прыжывецца.

Але ёсць паслугі, дзе ўсё распісана да дробязяў на заканадаўчым узроўні. У прыватнасці, цэлы пералік умоў існуе па крызісным пакоі, дзе жывуць людзі, якія перанеслі гвалт. Гэты пакой таксама на ўзбраенні сацыяльнай службы. Да паслуг пацярпелых — аднапакаёўка з мэбляй, кухняй і цэлым наборам бытавой тэхнікі. Чалавек знаходзіцца там, пакуль крызісная сітуацыя ў яго сям'і не вырашыцца. Нядаўна там жыла бабуля, з якой здзекаваўся сын. Пасля таго як ён трапіў пад крымінальную адказнасць і быў арыштаваны, жанчына вярнулася дадому. Зараз там часова «прапісалася» маладая маці, якая пакутавала ад жорсткіх дзеянняў свайго мужа. Міліцыя зрабіла для яе абаронныя прадпісанні, а яе мучыцель хутка сядзе за краты. Апошнім часам меры да такіх людзей сталі больш жорсткімі.

Яшчэ адна катэгорыя, пра якую трэба клапаціцца, — бамжы. У іх ні грошай, ні пашпартоў. Каб яны атрымалі від на жыхарства, прыходзіцца клапаціцца сацыяльным работнікам. Яны звяртаюцца ў пашпартна-візавую службу, падрыхтоўваюць для іх медыцынскія даведкі. Усе гэтыя паслугі нятанныя, але выдаткі на іх не прадугледжаны.

— Штогод да нас звяртаецца па некалькі такіх чалавек. Як ім дапамагчы, невядома, — паціскае плячыма загадчыца аддзела першаснага прыёму, інфармацыі, аналізу і прагназавання Магілёўскага раённага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Вольга Ермакова. — Спонсары адмаўляюцца. Дапамагаюць хворым дзецям, абяздоленым, а гэтым — не. Кажуць, яны ўсё жыццё пілі і гулялі, чаму мы ім будзем дапамагаць. Мы ў тупіку. Вось для каго не існуе ніякіх стандартаў. Але ж такія людзі ёсць.

Нэлі ЗІГУЛЯ

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.

Грамадства

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Актыўная фаза камандна-штабнога вучэння Узброеных Сіл прайшла ў Беларусі ў верасні.