Вы тут

Пасля страху


Ганнна Комар

нарадзілася 20 сакавіка 1989 года ў Баранавічах. Скончыла МДЛУ. Працавала настаўніцай англійскай мовы, перакладчыцай, памочніцай кіраўніка, валанторкай у Ірландыі. Летась атрымала прэмію імя Марзіі Закір’янавай, дзякуючы чаму чакае выдання сваіх вершаў на англійскай мове ў Лондане. Працуе над перакладамі сучаснай жаночай англамоўнай паэзіі.



ПАСЛЯ СТРАХУ

,,,

Бледнай рукой вясна рассоўвае фіранкі.

Доўгія месяцы штучных вітамінаў

пакінулі калматыя лішаі на целах вокнаў,

сонечныя ванны ў помач дзецям умераных шырот

і фермаў, дзе гадуюць

мяса.

Мы і самі мяса,

і вецер рве нас на шматкі, і вецер не шкадуе нашых шкурак,

і вецер пусціць нас на салцісон.

Ссінелымі губамі я прамаўчу

сваю нязгоду

з выпадкам нараджэння

ў гэтым клімаце

і з гэтым снегам,

што шыю маю

раздзьмуў, як жабу.

Я пракаўтну лядзяш з лімонным сокам,

заем усё гэта журавінай у цукры.

Падчас вясенняе ўборкі памыем вокны —

ды толькі да наступнага дажджу.

,,,
пасля

птушка вылятае,

птушаня

сочыць за ёй з гнязда:

за размахам яе крылаў,

за паваротам хваста,

за тым, як паветра

прагінаецца пад імі.

гарызонт завальваецца:

свет вакол

сцягваецца ў тугое яйка.

калі яна больш не вернецца,

скарлупа яму будзе домам.

,,,

Трашчаць храсткі,

калі я расхінаю рукі

ўпусціць цябе,

баляць калені

бегчы за табой.

Твая свабода
сягае далей за маю

забруджаную паэтыку.

Я выпраменьваю любоў,

абцяжараную плутоніем.

Пакінь мяне маім хваробам,

шукай нерадыёактыўнае ўлонне.

 

ірландскі сняданак па–беларуску

на сняданак — учарашні заход сонца,

нясвежы, як прасціны пад намі;

яны ведаюць, пра што мы

будзем думаць увесь дзень.

учарашні, памяты, як мая скура;

мы з ёй сінхронна губляем:

яна — пругкасць, я — ідэалы.

чайкі, з якімі ў цябе вайна,

замінаюць лічыць, колькі жанчын

прымаюць цябе як ёсць.

гэтая мыльная опера

зацягнулася

да світанку,

час снедаць

і не падавіцца

засохлай скарынкай.

 

Ціхае вар’яцтва

З жанчынай, што

па ўзросце мне маці,

па знешнасці — бабуля,

па паводзінах — дачка,

а насамрэч — мой пацыент,

хоць я не доктар,

а яна не ў вар’ятні,

Мы

ўдзень

выдаем на нармальных,
уноч жа

змешваем масла, цукар, муку ды яйкі

і жарэм сухама

свае дэпрэсіўныя станы.

 

суботняя ноч

агарні мяне

трыпутнікам

цела свайго

ціха ляжаць

слухаць

рэха маўчання

трамвайных рэек,

стомленых барабанаў

зацяганыя рытмы,

з дынамікаў сэрцабіццё,

акцэнты смеху

турыстаў…

пакуль не зрастуцца

раны мае

з тваім лісцем

,,,

У далонях ласкавых тапельца

жучок, чарвячок і ручка.

Абмінаюць яго вужакі,

цяжкія гружоныя баржы

і грыбныя дажджы.

Сёлета лецішча радуе

спелымі яблыкамі.

Вернешся — дома верасень

і запіска на халадзільніку:

«Хутка май».

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як выхаваць даследчыка за школьнай партай?

Як выхаваць даследчыка за школьнай партай?

Чаму ўсе краіны, якія развіваюць інавацыйную эканоміку, робяць сёння стаўку на STЕM? 

Грамадства

Ці набудуць у гаспадароў старыя хаты?

Ці набудуць у гаспадароў старыя хаты?

Адэльскі сельскі савет, што ў Гродзенскім раёне, можна назваць брамай у Еўрасаюз.