Вы тут

Песні для матулі


Уладзімір Паўловіч – самабытны гарманіст, які сваім умельствам упрыгожваў шматлікія фэсты і народныя гулянні, вярнуўся ў родную вёску Лозкі Навагрудскага раёна, каб даглядаць старэнькую маці. Па-ранейшаму не расстаецца са сваёй мадэльнай “Перамогай”, ставіць яе на калені, прыціскае пальцамі клавішы і кнопкі, перабірае іх, расцягвае мяхі. Настальгія па маладых гадах непераадольная, да таго ж прыродная цяга да музыкі, да народных мелодый, робяць сваю справу. Адзіным слухачом яго музычных успамінаў становіцца матуля – былая калгасная спявачка і ўдзельніца царкоўнага хору.


 

Хутка Уладзіміру Паўловічу споўніцца семдзесят гадоў, а яго маці будзе дзевяноста. Валянціна Аляксандраўна ў свой час жыла ў сталіцы, але гарадское жыццё  надакучыла і яна зноў стала вяскоўкай. Калі жанчына засталася адна, Уладзімір развітаўся з вясёлым фестывальным жыццём і таксама пакінуў Мінск. 

Маё першае знаёмства з музыкантам адбылося на святкаванні 500-годдзя Францыска  Скарыны ў Полацку ў дзевяностых гадах мінулага стагоддзя. Ён акампаніраваў дудару і жалеечніку Уладзіміру Пузыні – вядомаму ў краіне ў свій час майстру-рэстаўратару музычных інструментаў. Гэта быў выключны дуэт традыцыйных музыкаў. Пазней два Уладзіміры прадстаўлялі Беларусь на фальклорных фестывалях у Францыі, Эстоніі, ЗША. А яшчэ я слухаў Паўловіча ў складзе ансамбля “Мінскі гармонік”, на канцэртах з вядомым фалькларыстам Васілём Ліцьвінкам – аўтарам і тэлевядучым праграмы “Запрашаем на вячоркі”.

 - Мне давялося іграць з лепшымі мінскімі гарманістамі: Слізкім, Раманчуком, Галузай, Каралём, Чайкоўскім, Равенскім, -- пералічвае прозвішчы музыкаў Уладзімір Аляксеевіч і прыгадваючы і пра вясковых гарманістаў, у якіх вучыўся.

 Свой першы гармонік – рускую “хромку” шасцігадоваму Валодзю купіў бацька, бо ўбачыў у малога непадробны інтарэс да музыкі. Без нот, без педагогаў хлопец сам асіліў,  а потым адточваў музычнае майстэрства. У школе ён падыгрываў і акампаніраваў аднакласнікам на школьных вечарах.

- Памятаю, як маці і бабуля стомленыя прыходзілі з калгаснай працы, залазілі на печ  і спявалі, а я падбіраў танальнасць і выводзіў мелодыю, - Уладзімір Аляксеевіч. – У дзяцінстве я ўжо ведаў мелодыі ўсіх традыцыйных танцаў Навагрудчыны – вальсы і полькі, кракавяка і абэрка...

Па прыедзе на радзіму яго часта запрашалі на канцэрты раёнай мастацкай самадзейнасці, акампаніраваць хору “Радасць”. Цяпер амаль не клічуць. Акрамя яго, у ваколіцах  Лозкаў не засталося ніводнага гарманіста! Апошнім часам адзіны яго слухач - маці, якая ўжо не спявае, не танчыць, а толькі сумуе і моўчкі слухае.

Я вырашыў адшукаць знанага музыку і правесці з ім фотасесію. Мы пабылі ў Шчорсах – гэтая вёска месціцца побач з Лозкамі, у маёнтку Храптовічаў, на беразе  Нёмана. Але галоўныя здымкі і відэа былі зроблены ў роднай хаце гарманіста. Гэтымі здымкамі “Звязда” пачынае серыю сустрэч з адоранымі музыкамі – захавальнікамі нашай спрадвечнай песеннай і музычнай спадчыны.

Анатоль КЛЯШЧУК

Фота аўтара

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Сувораўскае вучылішча вачыма яго навучэнцаў

Сувораўскае вучылішча вачыма яго навучэнцаў

Быць сувораўцам ва ўсе часы было прэстыжна. 

Культура

Харвацкі кінафестываль ZаgrеbDох даследуе рэгіён вялікім экранам

Харвацкі кінафестываль ZаgrеbDох даследуе рэгіён вялікім экранам

Балканскія краіны паўсталі перад гледачом з іх надзённым.

Эканоміка

Новыя жыллёвыя ўмовы. Абараніць уласнікаў, спажыўцоў і пастаўшчыкоў паслуг

Новыя жыллёвыя ўмовы. Абараніць уласнікаў, спажыўцоў і пастаўшчыкоў паслуг

Пра новаўвядзенні, якія дэпутаты мусяць разгледзець на вясновай сесіі.