Вы тут

Кацярына Раецкая: Падарожжы лепшыя за новыя туфлі


Ужо ў дзяцінстве яна ведала, што хоча прадзюсіраваць «Славянскі базар», таму без ваганняў абрала месцам вучобы Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў. Зараз яе дзень распісаны амаль па хвілінах: здымкі, праца за кадрам, канцэрты, шматлікія сустрэчы...

Пра цягу да кніг, падарожжы і стаўленне да зласлівых каментарыяў у свой адрас TV&ЕVЕNT-прадзюсар, РR-менеджар, вядучая мерапрыемстваў, салістка гурта «DаVіnсі» расказала «Чырвонцы. Чырвонай змене».


— Давайце паспрабуем узнавіць адзін дзень з жыцця Кацярыны Раецкай... Які ён?

— Мая раніца пачынаецца з душу, масак і працэдур для твару і, канешне, з кавы. Я вельмі радуюся, калі здымкі і мерапрыемствы запланаваны на другую палову дня: тады ў першай ёсць час для спартзалы або масажу, пасля якіх я альбо працую дзесьці ў горадзе, альбо прызначаю сустрэчы з кліентамі.

Калі запланаваны важныя здымкі, мерапрыемствы, да іх патрэбна падрыхтоўка. І як бы я ні старалася звесці яе да мінімуму — я маю на ўвазе менавіта грым, прычоску, — усё роўна гэта займае каля 1,5-2 гадзін. Часам прафесійнага грымёра на пляцоўцы няма, тады даводзіцца займацца ўсім самой. У гэтым плане значна прасцей майму калегу, сувядучаму і мужу (Дзянісу Дудзінскаму. — Аўт.): расчасаўся — і прыгожы! (Усміхаецца.)

Як правіла, калі ўвесь тыдзень у мяне распісаны, то да пятніцы я адчуваю, што ўжо не хачу нікуды ісці, а мару проста паляжаць дома з кніжкай. І вельмі добра, што мае сябры, знаёмыя, калегі разумеюць: інтраверту, які працуе ў экстравертнай сферы, трэба часам адпачываць.

— Вы з Дзянісам шмат падарожнічаеце. Куды ўжо ўдалося з'ездзіць у гэтым годзе?

— Мы былі ў Нікарагуа, Гандурасе. Звычайна яшчэ вясной-летам езджу ў Барселону, але сёлета, на жаль, не складваецца. Хацела паспець да «Славянскага базару», але зразумела: альбо пашыў і прымерка сукенкі, альбо Барселона.

Спадзяюся, што ў жніўні адправімся ў Эфіопію, а бліжэй да новага года — у якую-небудзь еўрапейскую краіну. Але ўсё роўна так атрымліваецца, што мы заўсёды арыентуемся на адпачынак Дзяніса ў праграме «Добрай раніцы, Беларусь!».

— А як выбіраеце маршруты?

— Усе краіны, куды мы адпраўляемся, калісьці былі гэткімі кропкамі-марамі на карце яшчэ з часоў урокаў геаграфіі. Маршруты для нашых вандровак заўсёды выбірае Дзяніс, але пытаецца, чаго б мне хацелася больш: напрыклад, правесці час каля акіяна або скалалажання.

Мы стараемся адпраўляцца туды, куды віза для беларусаў альбо не патрэбна, альбо атрымаць яе даволі лёгка. А яшчэ — выбіраем маршруты, дзе амаль не сустрэнеш турыстаў.

— А ці была такая краіна, у якой хацелася застацца?

— Можа быць, гэта рамантычнае ўспрыманне маёй першай экзатычнай паездкі, але такое пачуццё насамрэч было. У Панаме ёсць архіпелаг Бастыментас, куды прыязджаюць працаваць валанцёры: хтосьці — афіцыянтам, хтосьці вядзе ёгу...

Мы жылі ў палатках-тэнтах, карысталіся дажджавой вадой: ёй мылі, яе ж пілі пасля фільтрацыі. Уявіце: вакол цябе джунглі і дзікі акіян, які лупіць у берагі, і ты не ведаеш, як ён сябе павядзе праз хвіліну. Гэта адназначна не турыстычны маршрут... Клімат там вільготны, усё ў тумане, але пры гэтым ты адчуваеш сябе ў такой загадкавай атмасферы, як у сне. Сувязі са знешнім светам амаль няма, бо ўсё працуе на сонечных батарэях, а сонца ў тых краях з'яўляецца з-за туману нячаста. Так, гэта складана і нязвыкла, але неверагодна прыгожа! І я ведаю, што аднойчы вярнуся туды зноў.

— Ці ёсць у вас яшчэ хобі, акрамя падарожжаў?

— У дзяцінстве я гуляла ў футбол, бегала, страляла — але гэта ўсё не зусім пра мяне. Так, я займаюся спортам, але тое наўрад ці хобі, — хутчэй, неабходнасць.

Я люблю чытаць. Гэта мяне пераносіць у іншы свет. І такое не пад сілу нават кіно. Калі знаходжу для сябе добрую мастацкую літаратуру, то мяне не адарваць. Я пачынаю сама прыдумляць вобразы і менавіта таму не люблю глядзець экранізацыі кніг: заўсёды не так уяўляю герояў.

А вось на некаторыя заняткі мне, шчыра кажучы, з-за майго тэмпераменту не хапае ўседлівасці. Хацела неяк пайсці на каліграфію, але вырашыла, што гэта не маё. Гэта ж датычыцца, напрыклад, і малявання карцін алеем. Але дзе я сапраўды адрываюся ад рэальнасці, — дык гэта ў сталярнай справе. Хаджу рабіць табурэткі, пілаваць якія-небудзь падстаўкі. Напрыклад, зрабіла сваімі рукамі драўляную лямпу. Увесь гэты доўгі працэс стварэння рэчы мяне вельмі захапляе.

— Кім марылі стаць у дзяцінстве?

— Ужо з сёмага класа марыла паступіць у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў. Тады яшчэ не ведала слоў «прадзюсар» і «менеджар», але пікам маіх жаданняў было рэжысіраваць «Дажынкі» і «Славянскі базар». Тым не менш мне заўсёды падабалася спяваць, выступаць на любой сцэне: ад дачнага канцэрта для суседзяў да вялікіх конкурсных пляцовак.

— Складана ці, наадварот, лёгка быць адзінай дзяўчынай у гурце «DаVіnсі»?

— Быць ёй у гэтым калектыве — выдатна, таму што цябе берагуць, з табой раяцца. І што самае важнае — да тваёй думкі прыслухоўваюцца.

Да мяне гурт існаваў дзевяць гадоў, і я рада, што мае калегі, а цяпер — родныя людзі, дазволілі мне адразу ўносіць нейкія карэктывы. Я рада, што заўсёды магу выказаць сваё меркаванне: «Прыбіраем трубы — яны ўсё сапсуюць». У мяне няма прафесійнай музычнай адукацыі, і дзесьці мяне могуць паправіць. Але сам матэрыял звычайна ўспрымаю з пункту гледжання таго, як ён будзе гучаць, глядзецца на экране, ці змогуць танцаваць пад гэтую песню на карпаратывах.

— Чаго чакаць ад гурта «DаVіnсі» ў найбліжэйшай будучыні?

— Зараз мы даволі павольна ствараем песні, спрабуем ставіцца да матэрыялу беражліва.

З красавіка гурт працуе над новай песняй. Так, быў перапынак, калі Дзяніс ад'язджаў у Перу, яшчэ адзін, калі я шчыльна займалася сваёй працай і не магла ўдзяляць гэтаму належнай увагі. Але хочацца, каб песня атрымалася, як і папярэдняя («Mаdаgаsсаr». — Аўт.), якая, дарэчы, па мерках шоу-бізнесу, даволі старая: з'явілася мінулай восенню, а кліп на яе мы знялі зімой. Нядаўна атрымалі водгук ад жанчыны з Нью-Ёрка, якая пісала, што ў школе з яе дзіцем вучыцца хлопчык родам з Мадагаскара. Яна паказала яго маме кліп на нашу песню, і тая расчулілася. Жанчына прызналася, што відэа вельмі прыгожа паказвае віды краіны, і яна нават не думала, што пра іх радзіму ведаюць у свеце.

— Як ставіцеся да зласлівых каментарыяў у ваш адрас у інтэрнэце?

— Я заўсёды чытаю іх усе, таму што хачу ведаць, што думаюць людзі збоку, чым цікавяцца і на што арыентуюцца. Часам даведваюся, што, аказваецца, у сеціве за мяне даўно ўсё вырашылі: пра мае дасягненні і асабістае жыццё.

Некалькі разоў я прыслухоўвалася да каментарыяў і пагаджалася з некаторымі. Так, напрыклад, на адным з парталаў да нашай з Дзянісам вясельнай фотасесіі было паведамленне ад чытача пра тое, што я на здымках выглядаю як атлет, — вельмі накачаная. І тады я падумала, што так, мабыць, колькасць трэніровак можна злёгку паменшыць.

Скажу яшчэ, што вельмі рэзка стаўлюся да каментарыяў пра сям'ю. Калі словы чапляюць толькі мяне — гэта адно. Але як толькі гэта пераходзіць на блізкіх мне людзей, магу ўпасці ў лютасць.

— Ці ёсць у вас слабасці як у дзяўчыны? Мабыць, любіце туфлі або духі?

— Да рэчаў я стаўлюся вельмі ўтылітарна. Ні сукенкі, ні нейкія аксесуары мяне ніколі не цікавілі. Больш за тое — я зусім не люблю ўбірацца. Мая слабасць — гэта купіць сабе новы спальнік, дужы заплечнік, якасныя красоўкі. Я абсалютна ўпэўненая: падарожжы лепшыя за новыя туфлі.

Часцей трачу грошы на добрыя выданні кніг. Зараз мая раніца пачынаецца не са стужкі «Інстаграма», а з альбома з рэпрадукцыямі карцін.

Ганна БАГІНО

Выбар рэдакцыі

Культура

Як  мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Наватар, «шасцідзясятнік», ваяўнічы аптыміст — гэта ўсё пра яго.

Грамадства

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры у творчую майстэрню?

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры у творчую майстэрню?

Настаўнікі ўпэўнены: ці будуць вучні чытаць, у многім залежыць ад іх саміх. 

Эканоміка

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Однако наша страна надеется, что это временные трудности.

Грамадства

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Дзяржаўным органам і іншым арганізацыям даручана кіравацца палажэннямі канцэпцыі ў практычнай дзейнасці.