Вы тут

Захацеў — і сыграў!


Як паказвае гісторыя, узрост не перашкода для таленту. Поспех Уладзіслава Хандогага — таму пацвярджэнне. За плячыма шаснаццацігадовага піяніста — прэмія на конкурсе юнацкага выканання імя Г. Свірыдава ў Санкт-Пецярбургу, перамога ў тэлевізійным конкурсе юных музыкантаў «Шчаўкунок», а таксама перамога ў «Аstana Piano Passion» і «Grand Piano Competition», арганізаваных Дзянісам Мацуевым. Чым не нагода для сустрэчы? А сустрэча адбылася своечасова: адоранага мінчаніна чакае развітанне з радзімай. Новы навучальны год Уладзіслаў сустрэне ў Цэнтральнай музычнай школе пры Маскоўскай кансерваторыі.


— Займацца музыкай вы пачалі па жаданні бацькоў-музыкантаў. А калі прыйшло разуменне, што музыка — гэта не проста жаданне родных, а ваша пакліканне?

— Калі я быў маленькі, мой старэйшы брат займаўся на фартэпіяна. Памятаю, як я пачаў падбіраць на слых мелодыі, якія ён іграў. Бацькі гэта заўважылі і вырашылі і мяне аддаць у музычную школу. Шчыра кажучы, спачатку мне не падабалася вучыцца. Надвор’е добрае — мне з сябрамі хочацца гуляць, а не сядзець у хаце і займацца. Бацькам даводзілася прымушаць... А калі мне было дванаццаць гадоў, я перамог у конкурсе ў Астане, які ладзіў Дзяніс Мацуеў. Вось тады і адчуў: «Так, гэта маё. Я — музыкант!»

— Вы вучыліся ў гімназіі-каледжы пры Акадэміі музыкі. Што гэта быў за досвед?

— Выкладчыкі каледжа мяне моцна падтрымлівалі і многае прабачалі. А для музыканта настаўнік асноўнага інструмента — гэта ўвогуле як другая маці. Вельмі ўдзячны Ірыне Юр’еўне Семяняцы за ўсе ўменні і за тое, што навучыла мяне любіць музыку.

— Тым не менш навучанне вы вырашылі прадоўжыць за мяжой. Чаму?

— Рашэнне пераехаць я прыняў самастойна. У Беларусі я ўжо паказаў, на што здольны. Цяпер мне трэба падняць планку і выйсці на новы ўзровень. Змена навучальнай установы не азначае, што мне ўсё давядзецца пачынаць спачатку. У Маскве мяне ўжо ведаюць дзякучы выступленням на конкурсах. У Маскве жыве шмат маіх сяброў. Ды і бацькі не супраць...

— Як праходзіць ваша штодзённая праца над праграмай?

— Пакуль лета, я займаюся няшмат — прыкладна гадзін шэсць. А вось калі рыхтуюся да выступлення, іграю гадзін па восем. Заўсёды ёсць праграма, новая музыка, якую трэба разбіраць. А паўтарэнне развучаных твораў — гэта ўвогуле аснова жыцця піяніста. Штосьці патрабуецца для конкурсаў, штосьці проста падабаецца публіцы. Таму пройдзенае ніколі не забываецца.

— Адзін са складнікаў поспеху на конкурсе — разумна падабраны рэпертуар. Ці ёсць творы, якія выклікалі спрэчкі з настаўнікам?

— Мы вельмі спрачаліся наконт «Концэрта No 3» Сяргея Рахманінава. Настаўнік быў супраць майго выбару. Лічыцца, што ў шаснаццаць гадоў яго сыграць немагчыма. Звычайна гэты твор выконваюць ужо дасведчаныя музыканты на вельмі сур’ёзных конкурсах. А я вось захацеў — і сыграў!

— Памятаеце, калі ўпершыню пачулі рахманінаўскі «Канцэрт»?

— О, гэта вельмі вясёлая гісторыя. Калі мне было гадоў адзінаццаць, мы з бацькамі пайшлі на выступленне брытанскага піяніста Пітэра Донахау. Вось тады і пачуў Рахманінава. Я не мог вытрымаць — такой складанай і сумнай здалася музыка. Мне нават хтосьці месца ўступіў, каб я проста мог легчы і спаць... Потым прайшоў прыкладна год і аднойчы ў інтэрнэце мне зноў трапіўся «Канцэрт No 3». Паслухаў — і з’явіліся планы на гэты твор.

— Рахманінаў, дарэчы, казаў, што мастаку патрэбна толькі тры рэчы: пахвала, пахвала і яшчэ раз пахвала...

— Так і ёсць. Пахвала бацькоў. Пахвала настаўніка. Пахвала публікі. Калі ў зале шэпчуцца — значыць, не падабаюся. Гучна апладзіруюць — падабаюся. Усё вельмі проста.

— Вы выконваеце адны з самых складаных твораў у гісторыі фартэпіяннай музыкі, аднак у сваіх інтэрв’ю неаднаразова падкрэслівалі, што ў выкананні галоўнае не тэхніка, а пачуцці. Як працуеце над эмацыянальным зместам твораў?

— Па-першае, трэба як мага больш прачытаць пра твор, які выконваеш. Я лічу, што нельга іграць, нічога не ведаючы пра эпоху кампазітара: што ў той час віталася, а што забаранялася, якую музыку ігралі, якую адзежу апраналі. Па-другое, многае залежыць ад музычнай чуллівасці чалавека. Разумееце, ёсць людзі, якія іграюць без усякага задавальнення, проста каб атрымаць музычную адукацыю. Такіх, на жаль, шмат.

А што датычыцца эмоцый, лічу, што майстэрства выканаўцы якраз і заключаецца ў тым, каб, не звяртаючы ўвагі на ўласны настрой, перадаць слухачам ідэю кампазітара. Для мяне заўсёды быў прыкладам Ф. Шаляпін, які за кулісамі жартаваў і смяяўся, а выходзіў на сцэну — і спяваў драматычныя творы. Але адкрыю вам яшчэ адзін сакрэт: каханне робіць вялікія справы. Калі з’яўляецца гэтае пачуцце, працуеш ужо зусім па-іншаму...

— Што, акрамя класікі, можна ўбачыць у вашым плэйлісце?

— Шчыра? Нічога. Адзінае, я часам люблю паглядзець тэлеканал «Mezzo» — дзеля якаснага джаза. А вось уся гэта грубая сучасная музыка мяне вельмі раздражняе. Не разумею, што ў ёй можа быць высокага.

— У вас, напэўна, не заўсёды хапае часу на стасункі з прыяцелямі. Адчуваеце сябе чужынцам сярод равеснікаў?

— Я заўважаю, што да піяністаў людзі з іншых сфер, асабліва са спорту, ставяцца з некаторай пагардай. Бывае, прыходжу на футбол, а мяне сустракаюць: «Ха, піяніст прыйшоў!» Стараюся проста не звяртаць увагі.

— Шмат тых, хто музыку разумее інакш. І музыканту трэба захоўваць сябе як асобу — адстойваць свае густы і прыхільнасці. У тым ліку і заховаць фізічна рукі, якія здабываюць музыку. Ці прыходзіцца чым-небудзь ахвяраваць дзеля захавання рук?

— Часам, калі гуляю ў футбол, адмаўляюся стаяць на варотах. Але цалкам спартыўнымі заняткамі не ахвярую. І баскетболам займаюся, і тэнісам. Для піяністаў спорт вельмі карысны — рукі ўзмацняе, маторыку развівае.

— Прадоўжыце, калі ласка, думку свайго любімага футбаліста Ліянэля Мэсі: «У жыцці ёсць больш важныя рэчы, чым перамогі і паражэнні...»

— Галоўнае ў жыцці — гэта ўдасканальваць сябе. А яшчэ я думаю, што чалавек не павінен жыць толькі для таго, каб зарабіць грошы. Чалавек проста павінен быць шчаслівы. А шчаслівым я сябе адчуваю, калі сыграў так, што ажно спадабалася самому, калі напісаў кантрольную на «дзесяць», калі прачытаў годную кнігу, калі твая любімая каманда перамагла на чэмпіянаце свету... У жыцці шмат шчасця.

Марыя СТРАХ 

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Успаміны былой вязніцы пра Саласпілскі лагер смерці

Успаміны былой вязніцы пра Саласпілскі лагер смерці

Яна добра памятае той летні дзень. За акном сталі чутныя роў матацыклаў і нямецкая гаворка.

Грамадства

Першыя беларускія Соdе Сlub далучыліся да сусветнага руху

Першыя беларускія Соdе Сlub далучыліся да сусветнага руху

Як з дапамогай кода стварыць уласную анімацыю і «ажывіць» касмічны карабель? 

Грамадства

Як Віцебшчына развівае стасункі з Кітаем

Як Віцебшчына развівае стасункі з Кітаем

Наш карэспандэнт пастараўся згадаць самыя цікавыя прыклады сумеснай рэалізацыі праектаў.

Спорт

Анастасія Мірончык-Іванова: «Веру ў сябе і ў свае сілы»

Анастасія Мірончык-Іванова: «Веру ў сябе і ў свае сілы»

У спорце ёй двойчы прыходзілася пачынаць усё спачатку.