Вы тут

Хто дапамагае будаваць студгарадок у Мінску


Чым беларуская сталіца можа завабіць піцерцаў? Архітэктурай, гісторыяй, нізкімі цэнамі? Маладзёжнай будоўляй! З 15 ліпеня да 25 жніўня хлопцы і дзяўчаты з Санкт-Пецярбурга ў складзе беларуска-расійскага атрада дапамагаюць узводзіць інтэрнат у Студэнцкай вёсцы. Мы завіталі туды ў разгар працоўнага дня і даведаліся, што стамляе байцоў больш за афарбоўку сцен і вынас смецця, і чым ім запомніўся Мінск.


...На дварэ спякота. А на будоўлі з васьмі раніцы кіпіць работа. Студэнтам даручаюць заданні, якія не патрабуюць кваліфікацыі: пераносіць блокі, тынкаваць сцены, выграбаць пясок.

У складзе расійскага будатрада 15 студэнтаў. За камандзіра — Мікіта Бяльдзянаў, чацвёртакурснік Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта. Да цяжкай фізічнай работы ён звыклы.

— Дзякуй бацьку і дзеду, навучылі. У нас на лецішчы бясконцая будоўля, — усміхаецца студэнт. — Фізічная праца мне больш па душы, чым з дзецьмі вазіцца, як у педагагічным атрадзе. Дый будаўнікі ў фінансавым плане выйграюць. Нам абяцалі ў сярэднім 25 тысяч расійскіх рублёў (ці каля 800 беларускіх рублёў. — Аўт.) за месяц.

Для Мікіты час за работай пралятае незаўважна. Да спякоты, кажа, прывык, тым больш у Піцеры зараз тэмпература вышэйшая. А вось да беларускай вільготнасці трэба яшчэ адаптавацца.

Арцём Баляеў вучыцца ў Санкт-Пецярбургскім дзяржаўным архітэктурна-будаўнічым універсітэце. Пасля лекцый часам падпрацоўвае — робіць будаўнічыя праекты для падрадных арганізацый. Атрымае дыплом — будзе прарабам ці праекціроўшчыкам. А пакуль шчыруе рознарабочым.

Для расійскіх студэнтаў, большасць якіх у Беларусі ўпершыню, БРСМ арганізаваў бясплатныя экскурсіі па сталіцы. Моладзі пакажуць Нацыянальны мастацкі музей, Мінскі трактарны завод, кандытарскую фабрыку «Камунарка», музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. Байцы ўжо паспелі пабываць у аквапарку «Лебядзіны».

— Я сама з Краснадарскага краю, таму ведаю, якія яны бываюць, і, калі паглядзела ваш, была прыемна ўражана, — дзеліцца Паліна Кажура, другакурсніца Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта.

Паліна — адна з трох дзяўчат у атрадзе. Будучы менеджар у сферы турызму планавала правесці гэта лета ў Крыме ці Сочы — у складзе сэрвіснага атрада. Працавала б кухарам, афіцыянткай ці аніматарам. Але не склалася, і трэба было тэрмінова шукаць альтэрнатыву.

— Не пашкадавала ні кроплі, што апынулася тут. Сама ў дзяцінстве з бацькамі дом будавала, таму ведаю, як шпакляваць і тынкаваць. Але дзяўчатам тут складаную работу не даюць, стараюцца нас моцна не перагружаць. Мы фарбавалі, падмяталі, але пераважна працуем з дакументацыяй.

Дзяўчаты з самага пачатку склалі план, куды пайсці ў Мінску. Прагуляліся па цэнтры, паглядзелі стадыён «Дынама», бо прачыталі, што яго нядаўна рэканструявалі. Паліне спадабалася ў раёне Нямігі.

— На будаўнічым аб'екце не стамляемся. Цяжэй дома (байцы жывуць у студэнцкім інтэрнаце. — Аўт.), калі трэба накарміць хлопцаў. Што гатуем? Мы ж ехалі ў Беларусь, таму бульбу, — жартуе Паліна. — Супчыкі варым. У вас тушонка вельмі смачная — пастаянна ядзім яе з грэчкай, макаронай. Карацей, стандартнае паходнае меню.

— Дзяўчаты добра гатуюць, малайчыны, — хваліць гаспадынь Аляксей Дудараў, студэнт з Архангельска, які воляй лёсу таксама трапіў у гэты атрад.

Лёша вывучае сацыяльную работу ў Паўночным (Арктычным) федэральным універсітэце імя Ламаносава. Тры гады працаваў у будатрадзе «Мядзведзь» — на касмадроме «Усходні», на аб'ектах Мінабароны ў Севераморску, у прэзідэнцкім кадэцкім вучылішчы ў Петразаводску.

Прызнаецца, што ў студгарадку працаваць не складана. Калі на іншых будоўлях быў дзесяцігадзінны рабочы дзень, то тут — васьмігадзінны. І два выхадныя, а не адзін.

Заробленыя за лета грошы Лёша траціў па-рознаму. Купіў камп'ютар, тэлефон, адкладваў на кішэнныя расходы на год, каб у бацькоў не прасіць. А сёлета хацеў бы з'ездзіць куды-небудзь адпачыць.

Хлопец любіць падарожнічаць, таму яму цікава было паглядзець Беларусь. «Шкада, што ў Мінску мала гістарычных аб'ектаў, але, я так разумею, гэта звязана з тым, што горад быў цалкам разбураны ў гады вайны. Здзівіла мінскае метро — усяго дзве веткі. Пасля Масквы і Пецярбурга гэта нязвыкла».

Будучы інжынер-аўтаматызатар Канстанцін Цярэнцьеў, калі ехаў сюды, ведаў, што Мінск — горад чысціні і прыемных людзей.

— Што кідаецца ў вочы? Адчуваецца дух СССР. У вас прадукты больш танныя. Архітэктура цудоўная, я ніколі не бачыў будынкаў такіх формаў. Людзі адкрытыя — у Піцеры больш недаверлівыя. Карацей, мне вельмі падабаецца горад. Я, магчыма б, нават тут застаўся, калі б не вучоба, — кажа хлопец.

Таму, што трапіў у будатрад, студэнт Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага марскога тэхнічнага ўніверсітэта рады.

За свае 25 тысяч рублёў, заробленыя за змену, Косця хоча купіць гітару. «Паглядзім, спачатку трэба іх атрымаць, а ўжо потым распараджацца бюджэтам», — разважае ён.

На тое, што дзеля работы ў атрадзе давялося ахвяраваць адпачынкам, ніхто з байцоў не паскардзіўся. «Мы і тут адпачываем, тым больш у такой добрай кампаніі», — смяюцца хлопцы і дзяўчаты.

Наталля ЛУБНЕЎСКАЯ

Фота Ганны ЗАНКАВІЧ

Загаловак у газеце: Вось гэта «замес»!

Выбар рэдакцыі

Грамадства

З баршчэўнікам змагаюцца нават з дапамогай квадракоптара

З баршчэўнікам змагаюцца нават з дапамогай квадракоптара

Вопыт Віцебшчыны ў знішчэнні баршчэўніку цікавы таму, што тут больш за 80 працэнтаў зараснікаў ад агульнага па краіне.

Грамадства

Прэтэндэнты на студэнцкі білет здалі тэст па матэматыцы

Прэтэндэнты на студэнцкі білет здалі тэст па матэматыцы

Пазнаць у гарадскім натоўпе абітурыентаў можна без праблем.

Грамадства

Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вясневічы

Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вясневічы

Галоўная славутасць Вясневічаў, яе жывая гісторыя — 96-гадовы Аляксей Юркевіч.

Культура

Наталля Батракова: Чытачы пішуць, што мае героі нібыта працуюць у суседнім офісе

Наталля Батракова: Чытачы пішуць, што мае героі нібыта працуюць у суседнім офісе

З Наталляй Батраковай мы сустрэліся на адкрыцці абноўленай кнігарні «Светач», што на сталічным праспекце Пераможцаў, 11.