Вы тут

Андрэй Дзяркоў: Я не люблю смех дзеля смеху


Пэўны час таму іхнія імёны былі ва ўсіх на слыху, а сёння прыхільнікі хіба раз-пораз здзіўляюцца: куды падзеліся ўчарашнія куміры — акцёры, спартсмены, музыканты і выканаўцы? Што яны робяць зараз, чым жывуць? У новай рубрыцы "Звязда" пачынае шчыры расказ пра тое, як ідуць справы ў людзей, якія нікуды не зніклі, проста выбралі не публічнасць, а іншыя  рэчы ў жыцці.

Андрэй Дзяркоў запісаў некалькі музычных альбомаў, як сцэнарыст стварыў любімыя гледачамі серыялы, мае вялікі вопыт працы тэлевядучым. Але па-ранейшаму часцей за ўсё пра яго захоплена кажуць: "Ён з чэмпіёнскай каманды КВЗ"! Амаль 20 гадоў таму зборная БДУ па КВЗ двойчы перамагала ў Вышэйшай лізе. Серыялы, да якіх потым  Андрэй Дзяркоў прыклаў свой талент у саставе мінскай сцэнарнай групы, могуць паспрачацца ў папулярнасці і з КВЗ — “Бацькавы дочкі”, “Апошні з Магікян”,  “Светлафор”, “Мамачкі”, “Івановы-Івановы”. А для самога творцы больш каштоўныя іншыя рэчы. Радасць нясе праца з групай “Майтай”, якая запісвае ўжо трэці альбом. Радасць нясуць філасофія і паэзія, вывучэнне кітайскай мовы і роздум над сэнсам жыцця. Гумарыст? Гэта толькі прафесія.


— Ваша асноўная праца — у саставе сцэнарнай групы, што працуе над серыяламі. І мне здаецца, вас можна павіншаваць — фільмы атрымліваюцца папулярныя!

— Прадукт атрымліваецца сапраўды неблагі. Але я скажу  так: прафесія сцэнарыста серыялаў -- гэта не тое, чым я хацеў бы займацца ў жыцці. Серыяламі я займаюся выключна дзеля фінансавага дабрабыту маёй сям’і, дзяцей, бо я даволі крытычна стаўлюся да такога кшталту “кіно”. Апошнім часам усё больш паглыбляюся ў вывучэнне пытанняў,  што такое  творчасць, мастацтва, свабода ў творчасці? І таму разумею, што ўсё гэта жахліва, дрэнна, аднамерна. Час зараз такі ў мастацтве — плоскі і прымітыўны, эпоха нават не постмадэрнізму, а пост-постмадэрнізму. Веру, што рана ці позна мы пачнём вяртацца да класікі і нейкіх глыбокіх рэчаў. Увогуле, гэта трагедыя для многіх творчых людзей, калі ім даводзіцца займацца не тым, да чаго іх вядзе душа.

— Калі пачыналі займацца сцэнарнай працай, бадай што, думалі іначай?

— Несумненна. Гэта быў 2006 год, у мяне яшчэ не было дзяцей. Я на той момант толькі развітаўся з працай на беларускім тэлебачанні, бо расчараваўся. І новая творчая справа ўспрымалася як крок наперад, я быў ёй захоплены. Аднак потым у маім жыцці адбылося нямала і трагічных, і радасных падзей, шмат чаго змянілася. Я тагачасны і я цяперашні — гэта абсалютна розныя людзі. Не кажучы ўжо пра часы КВЗ.

— Вы стаміліся ад гумару?

— Не так катэгарычна. Гумар, несумненна, прысутнічае ў маім жыцці. Я не люблю натужнага гумару, смеху дзеля смеху, калі людзі ўжо настолькі зацыкленыя на ім, што не могуць гаварыць і думаць пра сапраўды сур’ёзныя і значныя рэчы.Тое, што здарылася са мной – гэта менавіта мой жыццёвы шлях, я не кажу пра ўсіх прафесійных гумарыстаў ці КВЗшнікаў.  Многія застаюцца веселунамі.

І ўсё ж я не назваў бы сябе сумным чалавекам. Хутчэй, я спакойна сузіраю.  Хаця ад суму таксама нікуды не падзенешся. Гады ідуць, любімыя дарагія людзі сыходзяць. Жыццё само па сабе радасная рэч, але да гэтай радасці трэба прыйсці.

— Згадваеце сваю каманду КВЗ?

— Каманда БДУ складалася  з неверагодна таленавітых людзей. І гэта, мабыць, адна з нашых самых вялікіх жыццёвых удач — што мы сустрэліся і сталі камандай. Я да гэтай гісторыі стаўлюся з вялікай пяшчотай. З некаторымі мы працуем разам, з кімсьці бачымся перыядычна, але так разам сабрацца выпадае нячаста. Практычна ўсе зараз так ці інакш звязаныя з творчымі справамі. Многія працуюць у кіно, як  Віталь Шляпо, Аляксей Трацюк, я, іншыя. Кірыл Папакуль скончыў ВГІК як рэжысёр, здымае кіно і іншыя праекты. Арцём Баранецкі арганізуе мерапрыемствы, звязаныя з шоў-бізнэсам. Ганначка, што іграла за каманду ў 99-м, у Ізралі працуе на тэлебачанні – Ганна Розіна, яна там практычна тэлезорка. Многія іншыя навідавоку – Вадзім Галыгін, Марына Грыцук і іншыя. Вялікая трагедыя нашай каманды — Віктар Толкач пакінуў свет маладым. Для мяне гэта адна з самых вялікіх стратаў у жыцці.

— Можна сказаць, што зараз вы на нейкім перакрыжаванні, плануеце мяняць сваё жыццё?

— Я на гэтым перакрыжаванні знаходжуся ўжо гадоў 5. Былі і перыяды дэпрэсіі, якую я досыць складана перажываў. Каб выбрацца, пачаў прымаць кардынальныя рашэнні, напрыклад, весці выключна здаровы лад жыцця. Пачаў аздараўляцца на фізічным узроўні і на духоўным, пачаў вызваляцца ад напалеонаўскіх планаў і кінуў цешыць сваё эга. І гэтак далей. Вось так  малымі крокамі, але бяру жыццё і радасць ад яго ў свае рукі. Трэба вучыцца танцаваць разам з жыццём.

— Вас сёння яшчэ пазнаюць на вуліцах?

— Пазнаюць, але рэдка. Калісьці немагчыма было прайсці па Мінску, быў перыяд шалёнай папулярнасці. Шкадавання, што такая слава мяне пакінула, не маю, бо зразумеў, што гэта мыльны пузыр, і я сам праткнуў яго. Могуць скласціся такія абставіны, што нейкая новая хваля пойдзе, больш заўважнай для масавай публікі стане група “Майтай”. Гэта звязана з новым серыялам “Былыя”, дзе гучаць песні “Майтай”, і адна кампазіцыя, напісаная ажно 10 гадоў таму, стала папулярнай  — “Курыць кідаем разам”. Але мяне цікавіць толькі творчасць, ад якой я атрымліваю задавальненне. Нават не так – працую над новымі песнямі, і ўжо адчуваю сябе не проста аўтарам, які выказвае суб’ектыўныя пачуцці, а  кімсьці кшталту правадніка. Я заўсёды любіў паэзію, ў апошнія гады яшчэ больш у яе паглыбіўся. Да Арсенія Таркоўскага прыйшоў праз творчасць Андрэя Таркоўскага. І вось бачу ў вершах Арсенія, што ён пра гэта заўсёды казаў — аднойчы, калі ты сапраўды маеш нейкі паэтычны дар,  разумееш, што павінны адставіць сваё "Я" і стаць правадніком для чагосьці большага. Толькі тады твая дзейнасць мае сэнс. І я паступова да гэтага прыходжу.

— І Віктар Цой, які ў вашым жыцці займае асаблівае месца, быў правадніком?

— Я часта вяртаюся да Цоя, пераслухоўваю, даведваюся і пра сябе і пра яго нешта новае. Маё падлеткавае захапленне перарасло ў дарослае разуменне. Мне ўжо 42 гады, а яму было толькі 28, калі ён загінуў. Як ён мог пісаць такія глыбокія тэксты, асабліва ў апошнія свае гады? Глыбокія і простыя – вось у чым геніяльнасць. Таму што ён стаў правадніком. У мяне нават такая тэорыя існуе, што Цоя ўжо пачынала зацягваць уся гэтая слава, грошы, шоу-бізнес, яго рвалі на часткі. Сам ён раздвойваўся, стамляўся. І нейкія вышэйшыя сілы вырашылі спыніць жыццё гэтага цела, каб яно не пайшло ў такім кірунку. Дарэчы, у Цоя вельмі многа будызму ў тэкстах.

— Як даўно вы пачалі цікавіцца ўсходняй культурай, асабліва філасофіяй будызму?

— Пачыналася ўсё даволі традыцыйна для чалавека, чыё дзяцінства прыпала на 80-я гады. Альманах “Вакол свету”, урыўкі з фільма “Манастыр Шаалінь”. Потым з’явіліся фільмы з Брусам Лі і Джэкі Чанам. Цікавасць да баявых мастацтваў абавязкова вяла да вывучэння філасофіі. Зразумела, спачатку была такая дзіцячая цікавасць, інфармацыі мала было, тым больш у родных для мяне Баранавічах. Калі паступіў на гістарычны факультэт, то была ўжо Ленінская бібліятэка, і я нават дыплом пісаў па тыбецкім будызме. Цікавасць стала светаўспрыманнем і светабачаннем, я пастаянна вучуся гэтаму. Дарэчы, гэта падаецца мне вялікай перамогай у жыцці — я навучыўся вучыцца. І дзецям стараюся тлумачыць, што трэба быць вечным вучнем,  захаваць у сабе “розум пачаткоўца” – ёсць такі будысцкі тэрмін. У той жа час я паглыбляўся і ў вывучэнне багатага свету хрысціянства. Магу сказаць, што гэтыя два вялікія вобразы — Хрыста і Буды — для мяне падчас пачынаюць злівацца, як два бакі аднаго медаля. У нейкія моманты жыцця я звяртаўся да вобразу Хрыста, у нейкія – да вобразу Буды.

— Нядаўна вы вярнуліся з Кітая, і вярнуліся моцна натхнёным…

— У мяне была мара вывучыць кітайскую мову, паехаць у Кітай. Ізноў жа ў адзін складаны перыяд я вырашыў, што хопіць займацца глупствам, а трэба пачынаць здзяйсняць свае мары!  Хопіць шкадаваць, трэба дзейнічаць. Кітай быў маёй марай.  Вывучэнне іерогліфаў -- гэта магія, калі ты глядзіш на іерогліф, то быццам зазіраеш у глыбіню вякоў. Гэта іншы спосаб мыслення, мыслення вобразамі. Нарэшце я сур’ёзна ўзяўся, пайшоў у Інстытут Канфуцыя ў БДУ, потым перайшоў да заняткаў з выкладчыкам. Першы раз летась з’ездзіў у Кітай з інстытутам —  Далянь, Пекін, Хэньшань. А сёлета ў маі з сябрамі, што маюць чайную краму ў Мінску, мы паехалі ў У І Шань. У І Шань —  такое намоленае месца, дзе вырошчваюць чай. Манастыры, архітэктура, даўніна, прырода.  І гэта была самая крутая паездка ў маім жыцці! Я там размаўляў па-кітайску, і кітайцы мяне разумелі. Са жніўня ў нас адмяняюць візы,  цяпер і сам магу туды ехаць — не прападу.  Я адчуваю, што Кітай для мяне — месца Сілы.

Надзея КУДРЭЙКА

Фота з сацыяльных сетак.

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Школа заўтрашняга дня. У трэндзе — медыянавыкі, гейміфікацыя і сторытэлінг

Школа заўтрашняга дня. У трэндзе — медыянавыкі, гейміфікацыя і сторытэлінг

У мінулыя выхадныя сталічны бізнес-клуб «Імагуру» ўжо другі раз прымаў на сваіх плошчах педагагічную неканферэнцыю. 

Культура

Гісторыкі спадзяюцца знайсці дакладную дату заснавання Мірскага замка

Гісторыкі спадзяюцца знайсці дакладную дату заснавання Мірскага замка

Вызначыць дакладны час з'яўлення на Беларусі вядомага абарончага збудавання дагэтуль немагчыма, хоць розных гіпотэз існуе шмат.

Спорт

Уладзімір Шантаровіч: Кажуць, я — геній, і мне гэта вельмі не падабаецца

Уладзімір Шантаровіч: Кажуць, я — геній, і мне гэта вельмі не падабаецца

Як трэнер пабудаваў сістэму, якая выхоўвае алімпійскіх чэмпіёнаў.

Грамадства

Як дзяўчаты з асаблівасцямі развіцця ўпершыню ствараюць модную калекцыю

Як дзяўчаты з асаблівасцямі развіцця ўпершыню ствараюць модную калекцыю

У лістападзе ў Мінску пройдзе Беларускі тыдзень моды.