23 Верасень, нядзеля

Вы тут

Марына Даманцэвіч расказвае пра закуліссе самага знясільваючага віду спорту


Цяперашні чэмпіянат Еўропы па лёгкай атлетыцы стаў самым паспяховым для беларускай каманды. А адны з самых яркіх эмоцый нам падарылі менавіта марафонкі, мужная перамога Вольгі Мазуронак і заваяванне нашымі дзяўчатамі каманднага кубка выклікалі цікавасць не толькі суайчыннікаў, але і сусветнай спартыўнай грамадскасці. Дапамагла дамагчыся такога поспеху яшчэ адна дзяўчына — Марына Даманцэвіч, з найлепшым для сябе часам яна фінішавала чацвёртай. А летась Марына стала першай беларускай, якой удалося выйграць паўднёваафрыканскі ультрамарафон (56 кіламетраў) «Два акіяны». Сёння спартсменка дзеліцца сваімі ўражаннямі ад чэмпіянату Еўропы, напярэдадні Мінскага паўмарафону дае парады аматарам бегу і расказвае пра асаблівасці гэтага віду спорту.


— Марына, крыху не хапіла да прызавой тройкі на чэмпіянаце Еўропы, ці задаволены сваім вынікам?

— Для мяне турнір склаўся вельмі добра, я рыхтавалася да яго некалькі месяцаў, спецыяльна нікуды не ездзіла, нідзе не выступала. Трэніравалася штодзень, нягледзячы на тое, што ў мяне ёсць яшчэ іншая работа — трэнер у трэнажорнай зале. Даводзіцца прачынацца ў 5.30 — 6 раніцы, ісці рабіць спачатку сваю трэніроўку, а потым трэніраваць вучняў. Да таго ж у мяне ёсць яшчэ і клуб аматараў бегу ў Наваполацку. З-за такой занятасці настолькі ўдалы вынік у Берліне для мяне стаў нечаканасцю. Сказаць, што памірала на дыстанцыі — не магу, беглася выдатна. Не атрымалася ўвайсці ў тройку, з дзяўчатамі, якія мяне апярэдзілі, я ўжо бегла два месяцы таму паўмарафон у Празе, ведала, што яны моцныя, таму старалася трымаць сваю пазіцыю, прадчувала, што яны ўсё роўна збягуць ад мяне. Вынік атрымаўся вельмі добры, аб такім часе заўсёды марыла, хацела выбегчы з дзвюх гадзін трыццаці хвілін, але ў мяне ніколі не атрымлівалася. На нейкі момант нават перастала ў гэта верыць, але ўсё роўна ішла і трэніравалася. І вось, атрымалася. Чацвёртае месца ў Еўропе — гэта цудоўны вынік для мяне.

— Траса ў Берліне была складаная?

— Не, бегавая, простая для марафону, дзе сапраўды можна паказваць добры вынік. Самая складаная траса для нас, калі ёсць горкі, бегчы ў такім выпадку цяжка, уздымы марнуюць час, пакуль разбяжышся, а там зноў гара. На чэмпіянаце Еўропы было шмат паваротаў, псіхалагічна гэта таксама цяжка, трошкі цісне, што паварот ідзе за паваротам. Дзяўчаты кажуць, што падчас бегу ў Берліне быў вецер, а я яго нават не заўважыла, бо проста бегла і атрымлівала кайф. Яшчэ і ў лідарах, думаю, што я ствараю? Але вырашыла: калі ўжо пачала, то буду змагацца да канца, выйсця проста не было. Ведала, што за мяне хварэюць, чакаюць і падтрымліваюць. Да таго ж хацелася даказаць людзям, якія ў мяне не верылі, а такія былі, што я яшчэ нешта магу, нават нягледзячы на тое, што ў мяне няма трэнера, усё раблю сама, без якой-небудзь падтрымкі. Дзякуй Вадзіму Анатолевічу (Дзевятоўскі, старшыня Беларускай федэрацыі лёгкай атлетыкі. — Заўв. аўтара), дапамагаў мне два месяцы, падтрымліваў, даваў зборы.

— Вы ўжо пачалі казаць пра вецер, наогул, умовы надвор'я важныя для марафонцаў?

— Вельмі важныя. Супраць ветру бегчы цяжка, гледзячы яшчэ, якая прамая, калі яе працягласць два кіламетры, то бегчы ў два разы складаней. Але за ўсю сваю кар'еру заўважыла, што калі ідзе дождж і дзьме вецер, то забег складваецца для мяне паспяхова, пастаянна нават нейкія асабістыя рэкорды атрымліваюцца.

— На чэмпіянаце ўсіх уразіла здарэнне з Вольгай Мазуронак, якой па ходзе забегу прыйшлося спраўляцца з крывацёкам з носа. Ці часта спартсмены сутыкаюцца з праблемамі, якія датычацца здароўя?

— Так, такія сітуацыі бываюць, напярэдадні ты можаш быць гатовы выдатна, а вось менавіта ў гэты дзень наогул немагчыма бегчы. Асабліва жаночы арганізм можа выдаваць рознае. Уздоўж трасы заўсёды ёсць людзі, якія могуць аказаць медыцынскую дапамогу, калі сыдзеш з дыстанцыі, цябе нават давязуць да фінішу. Але прафесійныя спартсмены вельмі рэдка карыстаюцца дапамогай, калі нават падаем, праз боль будзем бегчы, але сваю справу зробім. Парой прыбягаеш на фініш і толькі тады ўспамінаеш, што ў цябе нешта там здарылася. Аматары, вядома, ставяцца да гэтага па-іншаму. А для нас вельмі важны час, нават ваду п'еш, як мага хутчэй, толькі каб не выдаткаваць шмат часу.

— У вас асабіста былі форс-мажоры?

— Сышла з дыстанцыі толькі адзін раз, бегла марафон у Стамбуле, нага практычна аднімалася, па ёй пайшлі нейкія колікі, я проста не магла працягваць. Было яшчэ, што ўшчаміўся нерв, я дабегла дыстанцыю на прамой назе. Ішла першая, таму не магла спыніцца, думала ў той момант толькі пра тое, што буду бегчы, пакуль не ўпаду. Прыехала дадому і трапіла ў бальніцу, але, на шчасце, усё добра абышлося.

— Гэты від спорту аказвае моцны ўплыў на здароўе?

— Ну, паглядзіце, аматараў на спаборніцтвах збіраецца шмат, па 3—5 тысяч, яны робяць гэта для свайго задавальнення, як кардыянагрузка — карысна. Мы, прафесіяналы, часта бяжым на мяжы сваіх магчымасцяў, таму сітуацыя іншая. Праблемы спартсмены пачынаюць адчуваць дзесьці да 37 гадоў, моцна б'е па нагах, ад асфальту забіваюцца мышцы ног і сцёгнаў.

— Як ставяцца родныя да таго, што вы бегаеце марафоны?

— Яны ганарацца мною, мама, вядома, кажа: «Марына, можа, хопіць? Падумай пра здароўе». Але я сама разумею, буду бегаць пакуль адчуваю сябе добра, калі адчую, што больш не магу, — скончу са спортам. Дачка заўсёды хварэе за мяне, засмучаецца, калі я не прывожу медальку, але заўсёды кажа: «Мама, галоўнае не перамога, а ўдзел».

— На ультрамарафоне «Два акіяны» на старце вас збілі з ног, часта такое бывае?

— Не, гэта проста выпадковасць, у асноўным у нас выхаваныя і культурныя людзі, якія дапамагаюць, падымаюць, калі штосьці здараецца.

— Як вы звычайна аднаўляецеся пасля марафону?

— Магу дні два, тры наогул нічога не рабіць, а магу на наступны дзень прабегчы кіламетраў шэсць для сябе.

— Ваш трэніровачны працэс уключае працяглыя прабежкі, роўныя па кіламетражы марафону?

— Вядома! Як правіла, выбіраеш для сябе суботу або нядзелю і бяжыш кіламетраў 30—35. Да марафону трымаем гэты аб'ём, а ў буднія штодзень прабягаю па 18—20 кіламетраў. Наогул, максімальная спаборніцкая дыстанцыя ў мяне пакуль 56 кіламетраў.

— Замахнуцца на больш працяглую дыстанцыю пакуль не хочаце?

— Пакуль не, не той час. У наступным годзе трэба ўжо рыхтавацца да Алімпійскіх гульняў, а значыць, больш сур'ёзна паставіцца да свайго рэжыму, таму што наперадзе яшчэ адбор на гэтыя спаборніцтвы. Трэба паказаць час яшчэ лепшы, чым ёсць зараз. Я загарэлася Алімпіядай, асабліва пасля гэтага чэмпіянату Еўропы, вельмі хачу туды трапіць. Ужо пасля Токіа-2020 падумаю, ці трэба мне бегчы дыстанцыю яшчэ больш.

— У якіх экзатычных краінах даводзілася спаборнічаць?

— Мабыць, толькі ў ПАР. Кітай, Японія, ЗША — там нічога незвычайнага. Наогул, па ходзе забегу па баках глядзець не паспяваеш, глядзім толькі наперад, а калі яшчэ хтосьці там перад табой бяжыць, то толькі гэтую мэту і кантралюеш, адстаеш ты ці наадварот дадаеш. Думкі толькі аб бегу, думаеш, дзе трэба дадаць, дзе наадварот зменшыць тэмп.

— Часта лідарскія пазіцыі ў марафоне займаюць спартсменкі з Эфіопіі і Кеніі. Чым гэта можна растлумачыць?

— Так, нам заўсёды цяжка з імі змагацца. Яны жывуць на вышыні, а мы ўнізе, у іх зусім іншы клімат, і гэта дапамагае ў бегу. Вынік яшчэ шмат у чым залежыць і ад таго, як і ў якім рэжыме ты трэніруешся. Можа, у іх там акрамя трэніровак у жыцці нічога і няма.

— Бег у Беларусі ў апошнія гады становіцца ўсё больш папулярны, вам, як прафесійнай спартсменцы, прыемна за гэтым назіраць?

— Вельмі падабаецца бачыць, што гэты рух развіваецца. Мяне часта запрашаюць для правядзення трэніровак, з задавальненнем адгукаюся, праводжу іх і ў Мінску, і ў Наваполацку. У родным горадзе спецыяльна для гэтага і адкрыла клуб аматараў бегу, трэніроўкі праводжу абсалютна бясплатна. У мяне збіраюцца людзі рознага ўзросту, іх усё больш, яны шукаюць для сябе цікавыя забегі ў Беларусі, заяўляюцца, кожныя выхадныя ездзяць кудысьці.

— Як прафесіянал напярэдадні Мінскага паўмарафону дайце некалькі парад аматарам бегу, якія выйдуць на старт у верасні.

— Мне б хацелася, каб людзі беглі з задавальненнем, адчувалі сябе добра, таму што калі яны застануцца незадаволеныя, то наступны раз, магчыма, не захочуць бегчы. Хацелася б, каб удзельнікі атрымлівалі задавальненне ад атмасферы, якая будзе ў Мінску шыкоўная, я ўпэўненая ў гэтым. Збярэцца вельмі шмат народу, элітныя спартсмены. Што датычыцца правільнага падыходу да забегу, то за дзве гадзіны да старту не варта прымаць ежу. Сняданак павінен быць у выглядзе кашкі і гарбаты, але нічога тлустага, вось у гэтым сэнсе варта падысці да паўмарафону прафесійна.

Дар'я Лабажэвіч

Загаловак у газеце: «Штодня прабягаю па 18—20 кіламетраў»

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.

Грамадства

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Актыўная фаза камандна-штабнога вучэння Узброеных Сіл прайшла ў Беларусі ў верасні.