23 Верасень, нядзеля

Вы тут

Другі дывізіён — другі дом братоў Венскіх


Так ужо здарылася, што ў адным зенітным ракетным дывізіёне в/ч 30151 выпала праходзіць службу тром родным братам Венскім. Сярэдні — Анатоль — гэтай восенню ўжо збіраецца ў запас, малодшаму — Станіславу — засталося служыць палову тэрміну, а старэйшы — Артур — толькі нядаўна прыняў ваенную прысягу...


...Іх родная вёска Смычок, што ў Буда-Кашалёўскім раёне, размясцілася на маляўнічым беразе Дняпра. Большая частка дарослага насельніцтва працуе ў аграрнай галіне. Як і галава вялікай па цяперашніх мерках сям'і Венскіх — Ігар Андрэевіч. Шмат гадоў ён працуе механізатарам у мясцовай фермерскай гаспадарцы «Днепр-Агра». Жонка яго, Наталля Мікалаеўна, хатняя гаспадыня. На яе плечы ў першую чаргу лягло выхаванне сыноў, якія выраслі сапраўднымі абаронцамі сваёй Радзімы.

Камандзір аддзялення індыкатарных прылад сяржант Анатоль Венскі:

— З дзяцінства люблю машыны, марыў стаць вадзіцелем. Памятаю, як у юнацтве шмат часу праводзіў з бацькам у гаражы, дзе мы разам прыводзілі ў парадак сямейны «Дэу-Ланас». А яшчэ падчас гарачай пары дапамагаў бацьку ў полі, разам працавалі на ўборцы збажыны. Ды і матулі па гаспадарцы трэба было дапамагчы. Яна ў сям'і не маленькая: і агарод шырокі, і жыўнасць хатняя. Клопатаў, адным словам, у вёсцы хапала. Вольны час, якога ў вясковых хлопцаў не шмат, любіў праводзіць на Дняпры. Рыбалка — адно з самых моцных маіх захапленняў.

Калі прызваўся ва Узброеныя Сілы, даведаўся, што мне давядзецца служыць у ВПС і войсках ППА. Гэта крыху насцярожыла. Разумеў, што там вельмі складаная тэхніка, якую трэба будзе ў працэсе службы асвоіць. А яшчэ трэба было прывыкнуць да строгага вайсковага парадку і дысцыпліны. Прайшло крыху часу, і пачатковыя цяжкасці армейскага жыцця сышлі ў мінулае. Дасканала засвоіў сваю ваенна-ўліковую спецыяльнасць, складаную тэхніку зенітна-ракетнага комплексу С-300. У гэтым, дарэчы, мне вельмі дапамог камандзір нашай радыётэхнічнай батарэі капітан Яўген Салахаў. Дружны воінскі калектыў нашага падраздзялення дапамагаў пераадольваць цяжкасці.

Ганаруся, што летась мне давялося прымаць удзел у сумесным стратэгічным вучэнні «Захад-2017», калі на 227-м вучэбным палігоне мы выконвалі вучэбна-баявыя задачы сумесна з падраздзяленнямі 740-га зенітна-ракетнага палка. Тут, у арміі, я набыў каштоўны вопыт, упэўненасць у сваіх сілах, узбагаціўся новымі ведамі, спазнаў цану сапраўднай мужчынскай дружбы. Пра гэта расказваў братам па тэлефоне і калі яны прыязджалі мяне наведваць. Не думаў, што пройдзе менш за год, як у наша падраздзяленне прыйдзе служыць мой малодшы брат Станіслаў. Вось якія сюрпрызы іншы раз падае лёс!

Намеснік камандзіра зенітна-ракетнага дывізіёна па ідэалагічнай рабоце, старшы лейтэнант Сяргей Запольскі:

— У лістападзе 2017 года я дастаўляў у в/ч 30151 каманду прызыўнікоў з Гомельскага абласнога ваеннага камісарыята. У іх ліку апынуўся і малодшы брат ваеннаслужачага нашага дывізіёна Анатоля Венскага — Станіслаў. Памятаю, як да мяне ў ваенкамаце падышла іх маці Наталля Мікалаеўна і спытала, у якую воінскую часць накіроўваецца малодшы сын. Атрымаўшы адказ, што ў в/ч 30151, яна са здзіўленнем усклікнула: «Там жа адзін мой сын ужо служыць!» Назвала імя і прозвішча.

Тут ужо настала мая чарга здзіўляцца: «Дык ён жа ў маім дывізіёне служыць», — сказаў я здзіўленай жанчыне.

«Вы ведаеце, Анатоль службай вельмі задаволены. Маглі б вы зрабіць так, каб сыны былі разам?» — папрасіла Наталля Мікалаеўна.

Адказаў ёй, што камандаванне воінскай часці ў такіх пытаннях ідзе насустрач пажаданням бацькоў. Тым больш што Анатоль як ваеннаслужачы зарэкамендаваў сябе з найлепшага боку. Браты ахвотна будуць дапамагаць адзін аднаму ў справах службовых. Дык вось і апынуліся ў адным зенітна-ракетным дывізіёне Анатоль і Станіслаў Венскія.

Старшы вадзіцель гаспадарчага аддзялення яфрэйтар Станіслаў Венскі:

— Да службы разам з бацькам я працаваў вадзіцелем у фермерскай гаспадарцы «Днепр-Агра», кіраваў цяжкавагавым МАЗам. У госці да Анатоля, які ўжо праходзіў службу ў в/ч 30151, я прыязджаў у дзень прыняцця ім ваеннай прысягі. Тады, можна сказаць, упершыню сутыкнуўся з арміяй. З вялікай цікавасцю азнаёміўся з жыццём і побытам ваеннаслужачых. Нават не задумваўся, што ў гэтай жа воінскай часці, у адным падраздзяленні, я пасля стану ў адзін строй з Анатолем.

Так здарылася, што сустрэцца з братам мне давялося адразу па прыбыцці ў воінскую часць. Анатоль тады выконваў абавязкі намесніка камандзіра ўзвода ў пункце прыёму маладога папаўнення. Але патуранняў для мяне не было. З братам мы апынуліся ў розных узводах. Тым не менш брацкую дапамогу парадай і справай ён не раз мне аказваў. Напрыклад, вучыў, як форму разгладжваць, — з усмешкай дадае суразмоўнік.

Але больш за ўсё ўзрадаваліся таму факту, што браты служаць плячо ў плячо, бацькі Станіслава і Анатоля. Турбавацца перасталі за сыноў. Ведалі, што сярэдні брат у цяжкую хвіліну заўсёды падтрымае малодшага.

Асабліва ўзрадавала Станіслава тое, што ў войску яму даверылі кіраваць велікагрузнай армейскай машынай. Хлопцу дастаўляе задавальненне абслугоўванне аўтатэхнікі, дастаўка ў дывізіён прадуктаў, рэчавай маёмасці. Службай Станіслаў задаволены гэтак жа, як і Анатоль. Ваенная справа — заўсёды цікавая. Запомнілася малодшаму брату сёлетняя зіма, калі падчас комплекснай праверкі баявой гатоўнасці Узброеных Сіл яму давялося прымаць удзел у складзе дзяжурных сіл узмацнення, выконваць задачы па ахове і абароне пазіцый дывізіёна, днём і ноччу чакаць нападу разведвальна-дыверсійнай групы ўмоўнага праціўніка.

— У арміі ў мяне з'явілася асабліва шмат сяброў, — падкрэсліў Станіслаў пад канец размовы. — Больш за ўсё мне падабаецца, з якімі ўвагай і клопатам да нас, ваеннаслужачых тэрміновай службы, ставяцца афіцэры воінскай часці. Дружны воінскі калектыў — самае найлепшае, што ёсць у арміі. Задумваюся аб тым, каб застацца служыць па кантракце. Зрэшты, наперадзе яшчэ палова службы, і часу на разважанні хапае.

Намеснік камандзіра зенітна-ракетнага дывізіёна па ідэалагічнай рабоце, старшы лейтэнант Сяргей Запольскі:

— Калі ў нашу воінскую часць чарговы раз прыбыло новае папаўненне, адзін з псіхолагаў паведаміў мне, што ў ліку навабранцаў ёсць яшчэ адзін прадстаўнік сям'і Венскіх. У абласным ваенным камісарыяце ўлічылі той факт, што два браты ўжо служаць у гэтай часці. І адправілі сюды для праходжання службы трэцяга. А калі навічкі прынялі Ваенную прысягу, іх маці, якая прысутнічала на гэтым урачыстым мерапрыемстве, пасля звярнулася да камандавання, каб і трэцяга сына залічылі ў той жа зенітна-ракетны дывізіён, дзе ўжо служаць яго двое братоў. Камандзір воінскай часці палкоўнік Міхаіл Матросаў не мог адмовіць у такой просьбе салдацкай маці.

Радавы Артур Венскі:

— У адрозненне ад малодшых братоў, якія не ўяўляюць свайго існавання без тэхнікі, мяне вабіла прырода. Усё жыццё ёй захацеў прысвяціць. Пасля 11 класаў паступіў у Прыбарскі дзяржаўны прафесійны аграрна-тэхнічны ліцэй, дзе атрымаў прафесію лесніка. Тры гады прапрацаваў па спецыяльнасці ў Чарнянскім лясніцтве. Таму і ваенную форму я апрануў апошні з братоў.

Спачатку ў ваенкамаце Артуру сказалі, што служыць яму прыйдзецца ў чыгуначных войсках. Але тут работнікі камісарыята высветлілі, што двое яго братоў нясуць службу ў ВПС і войсках ППА. Ён адразу ўзрадаваўся, бо шмат чуў пра выдатны воінскі калектыў гэтай воінскай часці. Так і апынуўся хлопец у ліку абаронцаў мірнага беларускага неба.

— Мне ўжо 23 гады, але нейкага дыскамфорту побач з больш малодшымі па ўзросце хлопцамі я не адчуваю, — адзначыў Артур. — Спадабалася выконваць страявыя прыёмы, вывучаць зброю і страляць з аўтамата Калашнікава. У арміі я атрымаю спецыяльнасць дызеліста-электрыка, якая ў будучыні, магчыма, мне спатрэбіцца.

Утрох нам будзе служыць весялей. Зусім, як дома, толькі бацькі далёка. Але яны спакойныя за нас, бо мы разам. Вось ужо не думаў, што ў воінскай часці, дзе я да гэтага бываў толькі ў якасці госця, мне прыйдзецца праходзіць тэрміновую ваенную службу!

Намеснік камандзіра зенітна-ракетнага дывізіёна па ідэалагічнай рабоце, старшы лейтэнант Сяргей Запольскі:

— Больш бы такіх, як гэтыя браты: працавітых, дысцыплінаваных і не распешчаных! Тады б ніякіх праблем ні ў ваенкамаў, ні ў камандзіраў у арміі не было. На такіх хлопцах, можна сказаць, парадак у арміі трымаецца...

Сяргей Ручанаў, фота аўтара

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.

Грамадства

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Актыўная фаза камандна-штабнога вучэння Узброеных Сіл прайшла ў Беларусі ў верасні.