Вы тут

Там, дзе чакаюць нас і любяць


Народны ансамбль беларускай песні “Купалiнка” з Тальяці выступаў на вялікім міжнародным свяце “Александрыя збірае сяброў” ды іншых сцэнічных пляцоўках Беларусі.


Гэтым летам удалося нам здзейсніць чарговую творчую і сяброўскую паездку ў Беларусь. Гурт “Купалінка” быў запрошаны выступіць на вялікім свяце Купалле “Александрыя збірае сяброў”, што ладзілася на Магілёўшчыне, у прыгожай мясціне ля Дняпра, і на “Фестываль сяброў” у горад Ваўкавыск — на Гродзеншчыну. Дарэчы, у велізарным Купаллі, пра якое тут гаворка, паўдзельнічалі сёлета гурты, музыкі, салісты з васьмі краін. Усяго ж, казалі нам, на сцэнічных і тэматычных пляцоўках свята шчыравалі звыш паўтары тысячы чалавек. Во маштаб! Што радуе: і мае выхаванцы гожа глядзеліся ў тым вясёлым святочным карагодзе — разам з творчымі камандамі з Беларусі, Латвіі, Літвы, Польшчы, Расіі, Украіны, Эстоніі, нават Японіі.

Спачатку, аднак, прыехаўшы ў Беларусь, мы запыніліся ў Магілёве. Потым рушылі ў аграгарадок Александрыя: 60 кіламетраў ад абласнога цэнтра. Дарэчы, Александрыя і ёсць, нагадаю, малая радзіма Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі. Вось дзе нам пашчасціла выступаць перад шматтысячнай аўдыторыяй. І мае артысты былі на вышыні, заваявалі ўдзячную публіку сваёй артыстычнасцю, запалам, душэўнасцю. На фэсце ўвогуле панавала сяброўская атмасфера: спевы, музыка, добрыя ўсмешкі людзей... Паказваліпрадавалі свае вырабы народныя ўмельцы, шматлікія прамысловыя прадпрыемствы. Я ж, калі пабачыла родную мне эмблему Бабруйскай кандытарскай фабрыкі “Чырвоны харчавік”, то ўсіх сваіх падахвоціла да пакупак. І мы набралі столькі прысмакаў для сябе й сваіх родных у Тальяці! Зладжана працавалі з намі галоўны рэжысёр Наталля Майсеева, намесніца дырэктара абласнога метадычнага кабінета Іна Балаўнёва, спецыяліст Святлана Сярбаева, наш куратар Таццяна Баташына: усё было пад іх добрым кіраўніцтвам. Нават дождж не змог перашкодзіць святу. Там жа ў нас з’явіліся новыя творчыя кантакты — пазнаёміліся, у прыватнасці, з кіраўніком ансамбля “Белы птах”, дырэктарам Палаца культуры Мінскага трактарнага завода. Спадзяюся, мы яшчэ сустрэнемся.

Калі ўжо цямнела, на свята прыехаў і сам Аляксандр Рыгоравіч. Але толькі ганаровыя госці занялі свае месцы (а ў мяне, дарэчы, быў 2 рад, месца 22), з неба лінуў моцны дождж. Хоць людзі й заставаліся на месцах, але толькі гадзіны праз паўтары, калі дождж перастаў, канцэрт прадоўжыўся. А пасля яго быў вельмі прыгожы салют. І Прэзідэнт быў з намі разам — да самага заканчэння свята. Варта яшчэ нагадаць, што гэтае Купальскае свята штогод праходзіць у маляўнічым месцы, каля моста пры Дняпры, які злучае не толькі Александрыю й Копысь, але й дзве вобласці: Магілёўскую ды Віцебскую. Гэтае незабыўнае свята, казалі нам, ладзяць супольна Міністэрства культуры, Магілёўскі аблвыканкам ды Шклоўскі райвыканкам. Вось бы й нам, думалася, нешта падобнае для Тальяці пераняць!

Наступным днём у Магілёве была ў нас экскурсія па горадзе, музеях. Пабачылі найцікавы помнік “Астролаг” — ля кінатэатра “Радзіма”, у самым цэнтры горада. (Там, дарэчы, і мясцовая плошча Зорак — па вуліцы Ленінскай. Сёлета ж у Памятную кнігу ганаровых грамадзян абласнога цэнтра ўнесена імя Валерыя Казакова, які ў свой час узначальваў Федэральную нацыянальнакультурную аўтаномію “Беларусы Расіі”. Мы пісалі ўжо, што паэту, пісьменніку, культурнаму й грамадскаму дзеячу Беларусі ды Расіі званне “Ганаровы грамадзянін горада Магілёва” прысвоена за значны ўклад у захаванне й развіццё гістарычнакультурнай спадчыны горада на Дняпры. Так што й ягоную імянную зорку тым, хто будзе ў Магілёве, раім паглядзець. — Рэд.)

Кожны год, як бываю ў Беларусі з сваімі юнымі сябрамі, паказваю ім Хатынь, замкі Мірскі ды Нясвіжскі, а таксама Нацыянальную бібліятэку, Дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. Сёлета ж яшчэ дадаўся Гістарычны музей і Музей беларускага касцюма. Была ў нас творчая сустрэча з народным фальклорным ансамблем “Вербіца”. Падобныя кантакты для нас — найкаштоўныя: мы наладжваем супрацоўніцтва, абменьваемся досведам працы. Маё знаёмства з кіраўніком, артыстамі “Вербіцы” пачалося з 2005 года, цяпер і мая “Купалінка” — у сяброўскім коле. Пад час нашай сустрэчы былі абыграны, з паглыбленнем у прыхаваныя сэнсы, нюансы, беларускія старадаўнія ды сучасныя песні. Аляксандр Свірскі — а ён кіраўнік мінскага гурта — высока ацаніў выканальніцкі ўзровень артыстаў з Тальяці. Асабліва ж адзначыў вакал — гэта заслуга нашага дасведчанага хормайстра Інэсы Лопаравай, а таксама даволі чыстае беларускае вымаўленне. Апошняе мне пачуць было вельмі прыемна, бо я ж сама й займаюся з “купалінцамі” беларускай мовай.

Гурт “Купалінка” выступае пры раённым Доме рамёстваў у аграгарадку Рось

Карыснай была й наша сустрэча з кіраўніцай Рэспубліканскага цэнтра нацыянальных культур Вольгай Антоненкай, яе намесніцай Валянцінай Грышкевіч. Нам падарылі набор кніг на беларускай мове. Мы ж распавялі пра ўражанні ад удзелу у свяце ў Александрыі. Сустракаліся і з Упаўнаважаным па справах рэлігіі ды нацыянальнасцяў Леанідам Гулякам, яго намеснікам Аляксандрам Сасновіч. Леанід Паўлавіч пацікавіўся: што ў нашых планах? Расказалі. Вельмі дзякавалі яму, роднай Беларусі за цудоўныя беларускія касцюмы, у якіх гурт выступае, за кнігі, нам падораныя. Дарэчы, па Мінску мы хадзілі ў сваёй фірмовай вопратцы — нас пазнавалі. Увогуле ж пачулі велізарную колькасць падзяк ад жыхароў Беларусі: за тое, што шануем беларускую культуру, жывучы ў Расіі. Юныя артысты жывуць у Тальяці, а спяваюць на чыстай беларускай мове. Прычым нашы нават выпадковыя знаёмцы казалі й пра вакал, харэаграфію — ім усё запомнілася: бо Купалле ў Александрыі паказвалі па ўсіх беларускіх тэлеканалах.

Вандроўка наша працягнулася ў Ваўкавыску. Там праходзіла не менш цікавая і таксама грандыёзная па сваіх маштабах імпрэза: “Фэст сяброў”. Артысты “Купалінкі” ў чарговы раз паказалі сваё майстэрства, тым і заслужылі падзяку мясцовай публікі ды кіраўніцтва горада, вобласці, Міністэрства культуры. На адной сцэне ў Ваўкавыску выступалі вядомыя калектывы з Беларусі, Польшчы, Украіны, Румыніі.

У Ваўкавыску ж мы падпісалі новае Пагадненне аб супрацоўніцтве з райвыканкамам (ранейшае — у 2011-м). Старшыня Ваўкавыскага райвыканкама Міхаіл Сіцько ўручыў памятныя сувеніры ўсім удзельнікам “Купалінкі”, а кіраўнік упраўлення адукацыі Пётр Красько запрасіў нас наведацца ў дзіцячы аздараўленчы лагер “Рось”. Там дзеці й падлеткі падарылі нам кветкі, вырабленыя сваімі рукамі, паказалі сваю канцэртную праграму. Мы ж спявалі песні з рэпертуару “Купалінкі”. Потым была дыскатэка: усе перазнаёміліся, нават расставацца не хацелі. Ды ўсё ж давялося. Наш гурт выступіў не толькі на галоўнай сцэне фестывалю, але і ў прыгожых, вельмі сучасных аграгарадках Рось і Невяровічы. Выступленне гасцей з Тальяці дружна падтрымлівалі жыхары аграгарадкоў. (Як Рось жыве цяпер — можна паглядзець, пачытаць і ў інтэрнэце http://volkovysk.by/ lenta-novostej/kak-zhіvet-belarusnaprіmere-poselka-ross.html Дарэчы, тэкст і здымкі размясціў жыхар горада Мурманска, які ўжо не першае летам з сям’ёй адпачывае на Ваўкавышчыне. — Рэд.)

У апошні наш дзень у Ваўкавыску старшыня Краснасельскага выканкама Людміла Дзямешчык запрасіла нас у аквапарк санаторыя “Пралеска”. Раней я бывала там з іншым складам артыстаў, мы там выступалі, сустракаліся з кіраўніцтвам. Штораз нас прымаюць там вельмі гасцінна галоўны ўрач Мікалай Кухарчык, намеснік кіраўніка па ідэалагічнай працы прадпрыемства “Краснасельскбудматэрыялы” Генадзь Найдзюк. Там, у санаторыі, вельмі прыгожая мясціна, чыстае паветра. І яшчэ нас там чакалі прыемныя сюрпрызы: салодкі стол, а таксама сувенірлялечка “Пралеска”.

Увогуле паездка была плённай. “Купалінка” вярнулася ў Тальяці з дыпломамі лаўрэата “Фестывалю сяброў” і “Александрыя збірае сяброў”. Наша Мясцовая грамадская арганізацыя “Беларуская нацыянальнакультурная аўтаномія “Нёман” гарадской акругі Тальяці” ўшанавана Ганаровай граматай: за перамогу ў конкурсе “Адміністрацыйны рэгіён Беларусі — арганізацыя суайчыннікаў за мяжой” ад Упаўнаважанага па справах рэлігій ды нацыянальнасцяў. Суполка “Нёман” адзначана й дыпломам РЦНК — за перамогу ў конкурсе “Культура”.

Граматы атрымалі шэраг актывістаў нашай суполкі, ад імя кіраўніцтва РЦНК падзячныя лісты прывезлі мы й парнёрам па працы ў Тальяці. “Купалінцы” адчулі дабрыню і сардэчнасць беларусаў. З сабой мы прывезлі кнігі на беларускай мове, падораныя нам. Вялікі дзякуй усім, хто нам дапамагаў!

Людміла Дзёміна, кіраўніца суполкі “Нёман”, мастацкая кіраўніца гурта “Купалінка”, г. Тальяці

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Якім чынам можа праяўляцца адзінота?

Якім чынам можа праяўляцца адзінота?

Адзінота і асабліва адзінота ў сям'і — рэальная прыкмета нашага часу.

Грамадства

Усё, што трэба ведаць пра замяшчальную гарманальную тэрапію

Усё, што трэба ведаць пра замяшчальную гарманальную тэрапію

Лішняя вага, бяссонніца, прылівы, парушэнні ціску і астэапароз — далёка не ўсе праявы, якія падпільноўваюць жанчыну ў пэўным узросце. 

Спорт

Вячаслаў Грэцкі: Часам называюць мяне Уэйнам

Вячаслаў Грэцкі: Часам называюць мяне Уэйнам

Пра знакамітае прозвішча і сучаснасць беларускага хакея.