21 Верасень, пятніца

Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


Не злоўлены, але ж злодзей?


Дзвюх суседак па дачы Таню і Галю аб'ядноўвала любоў да кветак. Стануць, бывала, ля агульнага плота і адна перад адной выхваляюцца, якіх насеялі, якія ўзышлі-расцвілі, а якія — яшчэ расцвітуць... У адной, вядома ж, прыгожыя, а ў другой яшчэ прыгажэйшыя, у адной новыя, а ў другой навейшыя. І шмат.

— Дзе ты іх толькі бярэш? — папыталася неяк Галя.

— Купляю, — пахвалілася Таня, — ды такія грошы аддаю... Гаспадар дазнаецца — мала не падасца! Але ж мне на кветкі, на прыгажосць, анічога не шкада! І ты не бядуй, суседка, я з табой падзялюся — адкапаю карэньчыкаў, але ж потым, калі разрастуцца.

Тым часам адна вясна змяніла другую, кусцікі ўсё яшчэ падрасталі, калі неяк надвячоркам Галя згледзела суседку з рыдлёўкай.

— Ты куды гэта наважылася? — знячэўку спытала ў Тані.

— Ды пайду па вуліцах прайдуся. Пагляджу, дзе якія кветкі растуць, папытаю карэньчыкаў, — трохі разгубіўшыся, прызналася тая.

— Дык будны ж дзень. На дачах нікога няма, — здзівілася Галя.

— Ну мы ж з табой ёсць... І можа яшчэ хто стрэнецца... Я за грошы — не думай.

«Дык вось дзе ты «краму» знайшла?!» — усміхнулася Галя, ну ніяк прытым не чакаючы, што і ёй можа стаць не да смеху.

...Так атрымалася, што ў хуткім часе пасля гэтай размовы яна паехала з дачы: да сястры, на два тыдні.

А калі вярнулася, то кветнік свой ледзь пазнала: нехта выкапаў там (ці ўсё ж «выкупіў»?) самыя прыгожыя, самыя рэдкія кусцікі!

Пашкадаваўшы-паплакаўшы, гаспадыня хацела пайсці — пашукаць таго «пакупніка»? Але ж падумала: дзе ты яго знойдзеш? І галоўнае — як дакажаш?

...А злодзей, як ні дзіўна, «знайшоўся» сам — за блізкім плотам, дзе ў хуткім часе ва ўсю моц расцвілі знаёмыя кветкі!

Праўда, суседка ні імі, ні іншымі больш не хвалілася — нават размовы не заводзіла... Можа, таму, што і сапраўды нетактоўна гаварыць пра вяроўку ў доме павешанага?

Раіса Васільева,

г. Падольск, Маскоўская вобласць

 


У страху вочы вялікія...

Гэту гісторыю мая сваячка пачула на рабоце.

«Значыць, жыву я, — расказваў Максімавіч, — каля самай ракі, на высокім беразе, што, вядома ж, добра. А што, можа, не зусім: могілкі некалі паводдаль былі, аднак потым «разрасліся» — падступілі амаль да ганка.

Дык вось, неяк напрадвесні я ў светлым споднім (ноч таксама светлая была) па патрэбе выйшаў у двор. Унізе, каля самай вады, пачуў галасы, убачыў на беразе постаці — дзве.
І адну з іх нават пазнаў.

— Грышка, здароў! — абазваўся зверху.

Той задраў галаву на мой голас.

— Ёсць закурыць? — папытаўся я.

Грыша ў адказ перахрысціўся, загнуў мацюка ды параіў:

— А ты ў сваіх папытайся. Там што — курцоў нямашака?

Я зразумеў, пра каго ён гаворыць, азірнуўся на могілкі і не вытрымаў — зарагатаў.

Сярод ночы мой смех і сапраўды загучаў досыць дзіка: узняўся да нябёсаў, потым спусціўся да рэчкі і яшчэ больш напужаў рыбакоў: яны кінулі ўсе свае прычындалы, рванулі наўцёк.

Мне таксама нічога не заставалася, як вярнуцца ў хату і легчы, але заснуць я болей не мог, бо па-ранейшаму хацелася курыць. Ды і сумленне даймала: напалохаў людзей.

Таму на досвітку я спусціўся да ракі, сабраў там параскіданы рыбацкі рыштунак — панёс да Грышкі.

— Прабач, — сказаў гаспадару (той, відаць, таксама не лажыўся). — Я вас ноччу спалохаў?

— Дык гэта быў ты?! — здзівіўся рыбак.

— Я... Курыць вельмі хацелася.

— Во... А мы ж цябе за зданне прынялі — ва ўсім белым, на фоне крыжоў... Сябрук дагэтуль у шоку. Не паверыш: паспрабаваў курыць, — не змог. Як адрэзала!

...Выходзіць, што страх на карысць пайшоў?

Хто б мяне вось так напалохаў?»

Дзіна Дубадзелава,

в. Леніна, Добрушскі раён


Слова? Сіла!

У тыя ўжо далекаватыя часы сярод самых прэстыжных навучальных устаноў сталіцы была ВПШ — вышэйшая партыйная школа. І «хадзілі» ў яе, вядома ж, не дзеці — людзі дарослыя, часта — сямейныя, якія, як правіла, павышалі сваю кваліфікацыю.

Дык вось неяк раз двум такім навучэнцам (амаль дзядзькам) вельмі захацелася выпіць. Праўда, грошай на гэта, лічы, не было... А таму зайшлі яны ў суседні гастраном і маладзенькай дзяўчыне-прадавачцы паказалі свае чырвоныя пасведчанні.

Тая ў іх доўга не ўглядалася: прыняла мужчын за работнікаў народнага кантролю і кінулася да начальства.

Дырэктарка — грузная, сярэдніх гадоў жанчына — у прад'яўленыя пасведчанні таксама не глядзела: ёй, відаць, прывычней было задобрыць нязваных гасцей: запрасіць прысесці за стол, выпіць «па нейкіх пяць грамаў»...

— Вы што? На рабоце?! Ды ні ў якім разе! — сталі адмаўляцца «кантралёры».

Дырэктарка разгубілася.

Не лепш пачувалі сябе і «кантралёры», бо зусім не ведалі, як, з чаго трэба пачынаць праверку?

І тут на вочы Яўгену — высокаму, саліднаму — трапіла бочка з-пад рыбы. Стаяла яна ў падсобцы, у куце, нікому не замінала, але ж Яўген, паправіўшы акуляры, строга сказаў дырэктарцы:

— А бочкатара ў вас няправільна захоўваецца.

Заўвага «кантралёра», які выкарыстаў адмысловы тэрмін, яшчэ больш спалохала жанчыну. Яна зноў прапанавала свае «пяць грамаў».

— Добра, — палагаднеў Яўген, — можаце даць з сабой...

Узяўшы досыць важкі пакунак, мужчыны выйшлі з гастранома, рушылі ў інтэрнат. І ўжо там, разліваючы па шклянках прынесеную «Сталічную» ды закусваючы смачнай каўбасой, думалі, адкуль у Яўгенавым лексіконе з'явілася слова «бочкатара»? Бажыўся, што раней ён яго ніколі не чуў!

Міхась Сліва,

г. Рагачоў


Святло далёкай... лямпачкі

Летась Гродзенскаму дзяржаўнаму каледжу мастацтваў споўнілася 70! На святочныя ўрачыстасці з гэтай нагоды запрасілі і мяне — можа, таму, што адпрацаваў на ніве культуры звыш 35 гадоў, можа, таму, што некалі, да прызыву ў войска, вучыўся там. Усяго два месяцы, як быццам, а ўспамінаў... Да сёння! Але ж па парадку.

У школе я актыўна займаўся ў драмгуртку, вельмі любіў выступаць на сцэне. Карацей, настаўнікі раілі паступаць у Мінск, у тэатральна-мастацкі інстытут, што для мяне, вяскоўца з палескай глыбінкі, здавалася марай, прычым нерэальнай! А таму з багажом ведаў (сярэдні бал атэстата 4,8) і дваццаццю рублямі ў кішэні я (ну вядома ж, адзін) на перакладных (з перасадкай у Пінску) адправіўся ў Гродна.

Там пры паступленні ў культасветвучылішча (так называўся сённяшні каледж) трэба было паказаць сябе — прачытаць прозу, байку і верш. Я выбраў урывак з рамана Івана Мележа «Людзі на балоце», верш Рыгора Барадуліна «Трэба дома бываць часцей» і байку Эдуарда Валасевіча «Іншаземец» і атрымаў сваё першае «выдатна».

Экзамены па літаратуры і гісторыі таксама здаў паспяхова, а значыць (як сказалі потым аднавяскоўцы) Васіль Шчупакоў (гэта бацькава мянушка) паступіў-такі вучыцца на артыста.

Нашай навучальнай установай кіраваў тады Фелікс Феліксавіч Вронка, рэжысуру і майстэрства акцёра выкладаў народны артыст Беларусі, акцёр Гродзенскага драматычнага тэатра Якаў Кімберг. Мы бязмежна паважалі яго (іграў самога Леніна!), ды і нас амаль што адразу стаў выводзіць на сцэну, што сталася сапраўдным шчасцем, бо — апроч іншага — за ўдзел у спектаклі плацілі: кожны з так званай масоўкі атрымліваў па рублі.

Так мы вучыліся. І не менш цікава жылі: у інтэрнаце на Кірава, 33 віравала амаль сапраўднае багемнае жыццё — рэпетыцыі, спеўкі, спрэчкі, вячоркі...

Адпаведна ў госці да нас хацелася ўсім, але ж не прайсці, бо на варце нашага спакою і маральнай чысціні заўсёды стаяў (дакладней, вядома ж, сядзеў) дзед, які ў мінулым быў, мусіць, нейкім кэдэбістам ці следчым. Ва ўсякім разе ўсіх сваіх (нават першакурснікаў) ён назаўтра ведаў у твар і прапускаў; усім чужым, што называецца, паказваў, дзе бог, дзе парог.

Вось толькі сыходзіць за яго гасцям не хацелася.

Што прыдумалі?

Прыбіральня пры інтэрнаце (стары будынак) была на вуліцы, што нас, хлопцаў-вяскоўцаў, ніколькі не здзіўляла. А вось дзяўчынкам (тым больш гараджанкам) даводзілася куды цяжэй. Яны баяліся туды хадзіць — асабліва па вечарах і па адной... Яшчэ і таму, што ў памяшканні часцяком... прападала святло.

Пра гэта нехта тэрмінова дакладваў вахцёру. Той прасіў каго-небудзь з навучэнцаў «на хвілінку» падмяніць яго, а сам браў табурэтку і паволі тупаў да дзвярэй з рагатай літарай «Ж». Без стуку, без груку адчыняў іх, страшэннага вэрхалу, які падымалі дзяўчаты, быццам не чуў, казаў: «Сядзіце-сядзіце, я вам не перашкоджу. Я толькі лямпачку ўкручу». Ад чаго на суседняй, мужчынскай, палове грымеў дружны хлапечы смех.

Па-сапраўднаму весела было ў тыя хвіліны і на вахце, бо ў адсутнасць дзеда ў інтэрнат праходзілі ўсе, хто хацеў.

...Як вядома, ніякага «сексу» ў нас тады не было, але сустрэчы ды каханні, безумоўна, здараліся, дзякуючы ў тым ліку... лямпачкам, якія трэба калі-нікалі не толькі ўкручваць, але і выкручваць.

Васіль Каткавец,

м. Сарачы, Любанскі раён

Рубрыку вядзе

Валянціна Доўнар

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Чаму ў Беларусі варта аптымізаваць колькасць сельсаветаў

Чаму ў Беларусі варта аптымізаваць колькасць сельсаветаў

І павышаць эфектыўнасць работы мясцовых органаў улады.

Грамадства

Якіх педагогаў  хочуць бачыць дзеці ў аб'яднаннях па інтарэсах?

Якіх педагогаў хочуць бачыць дзеці ў аб'яднаннях па інтарэсах?

​Для сістэмы дадатковай адукацыі ўласцівы адкладзены ў часе эфект.

Грамадства

Чым здзіўлялі арганізатары Фестывалю навукі?

Чым здзіўлялі арганізатары Фестывалю навукі?

Толькі Ньютан і толькі хардкор!