26 Верасень, серада

Вы тут

Сакрэты сямейнага шчасця ад невідушчага музыканта Мікалая Варапая


І яго другой палавінкі Галіны Мальцавай.

Можна лічыць, што любоў да музыкі дзесьці паспрыяла іх сустрэчы. Але спачатку невялікі экскурс у мінулае суразмоўцы. Іграць на інструментах ён навучыўся яшчэ падчас вучобы ў Шклоўскай школе-інтэрнаце для дзяцей з парушэннямі зроку, пасля яе заканчэння без работы не сядзеў ні дня. Кіраваў хорам народнай песні на прадпрыемстве таварыства сляпых, быў дырэктарам культурна-рэабілітацыйнага цэнтра, начальнікам аддзела культурна-масавай работы на гэтым жа прадпрыемстве, нават паспеў папрацаваць прадпрымальнікам — займаўся музыкальным абслугоўваннем сямейных урачыстасцяў. Успамінае, як уразіла яго в'етнамскае вяселле. На стале ніякай гарэлкі і закускі, на 40 чалавек 40 бутэлек піва і столькі ж пачак семак. Пасядзелі гадзіны паўтары і разышліся. І ўсе былі задаволеныя. Бізнес — складаная рэч, але Мікалай работы не баяўся. Хапала і цяжкасцяў. Аднойчы лёс прывёў яго ў царкву, дзе ён пакаяўся і прыняў хрышчэнне. А хутка ў яго жыцці з'явілася Галіна. Спачатку іх стасункі абмяжоўваліся словамі «добры дзень!» і «пакуль». Мікалай 15 гадоў быў халасцяком і дзесьці ўжо звыкся з гэтым становішчам. Ужо і дарослая дачка нарадзіла яму дзвюх унучак — Ангеліну і Мілану. Пра сябе, адным словам, ужо і не думаў.


Мі­ка­лай і Га­лі­на.

Яна

Галіне Мальцавай у жыцці не вельмі шчасціла.

— Я пражыла ў шлюбе сем гадоў, потым збегла, — успамінае яна пра сваё першае замужжа. — Забрала дзяцей і прыехала сюды. Я ж сама з Забайкалля. Калі выходзіла замуж, не ведала, што мой абраннік так моцна п'е. А ён быў алкаголік-адзіночка. Прыходзіў дадому і піў да белай гарачкі. Словам, я не вытрымала. Збегла і 25 гадоў была адна. Думала, што ніколі больш не выйду замуж.

Да пенсіі Галіна працавала прыёмнай мамай — выхавала двух хлопчыкаў. Адзін — інвалід, у яго недаразвітыя рукі. Але гэта не перашкодзіла яму паступіць у Бабруйскі каледж мастацтваў. Ён яшчэ першакурснік, але малюе цудоўныя карціны, яго нават у прыклад ставяць. Другі сёлета ідзе ў дзясяты клас. У прыёмнай маці ён пражыў 11 гадоў, зараз вярнуўся ў біялагічную сям'ю. Галіна абодвум выхаванцам заўсёды ўнушала, што бацькі — гэта ад Бога. Яны маглі аступіцца, але для дзяцей нікога няма на свеце бліжэй, чым яны. Дзякуючы ёй хлопчыкі наладзілі адносіны са сваімі сем'ямі. «Цяпер у іх па дзве маці», — усміхаецца Галіна.

Дапамагаць іншым — гэта яе першасная задача. Доўгі час яна з аднадумцамі шэфствавала над выхаванкамі былой магілёўскай школы-інтэрната для дзяўчынак-сірот. Так атрымалася, што спецыяліст, які раней дапамагаў праводзіць музычныя вечары, не змог больш супрацоўнічаць з імі. І тады Галіна звярнулася да свайго новага знаёмага — Мікалая.

Яны

7 верасня спаўняецца роўна два гады, як яны распісаліся і павянчаліся.

— Яна прыехала да мяне і сказала: «Адпусці мяне, каб мы рассталіся, і я пра цябе больш не думала, — успамінае хвалюючыя моманты таго прызнання Мікалай. — А я стаў перад ёй на калені і сказаў: не адпушчу. У мяне да Галіны таксама былі пяшчотныя пачуцці, але баяўся, што ў адказ пачую — не.

— Мяне скарыла яго ўнутраная сіла: больш моцнага чалавека я не бачыла ў сваім жыцці. Гэта сіла дапамагла яму адбыцца і не зламацца, — Галіна з неверагоднай пяшчотай глядзіць на мужа.

— Нам добра разам, — гладзіць яе руку Мікалай. — Нават няма з-за чаго пасварыцца.

— А як спрэчныя пытанні вырашаеце? Кожнаму, напэўна, хочацца, каб паслухалі менавіта яго, — спрабую даведацца сакрэт такіх ідэальных узаемаадносін.

— У нас спрэчных пытанняў не ўзнікае, — паціскае плячыма Мікалай. І Галіна згодна ківае галавой. — Мы ўсё стараемся абмеркаваць. Напрыклад, я гавару, што пасля абеду гляджу футбол. Калі нешта трэба, давай зробім зараз. Усе спрэчныя пытанні ўзнікаюць ад нашага бязладдзя, мы самі гэтаму садзейнічаем. Трэба проста правільна расстаўляць акцэнты.

— А бывае так, што вы дазваляеце сабе, напрыклад, хадзіць дома непрыбраная? Маўляў, муж усё роўна не ўбачыць, — задаю правакацыйнае пытанне Галіне.

— Мікалай добра ведае, як і ў чым я хаджу, — усміхаецца яна.

— Я столькі гадоў пражыў у цемры, што добра навучыўся адчуваць тое, што іншыя бачаць, — кажа Мікалай.

Кожнаму з іх па 57 гадоў, Мікалай старэйшы за Галіну ўсяго на месяц. У такім узросце вельмі складана мяняць свае звычкі. Але і тут, кажуць сужэнцы, ёсць свае плюсы.

— Раней мне ўвесь час прыходзілася браць на сябе адказнасць за ўсе справы, — прыводзіць прыклад Галіна. — Цяпер я гэтыя функцыі з задавальненнем перадала Мікалаю. Ён вельмі надзейны і адказны чалавек.

Сяб­ры він­шу­юць Мі­ка­лая і Га­лі­ну з са­мым шчас­лі­вым днём у жыц­ці.

— Я жыў па-спартанску, нічым сябе асабліва не песціў, таму ад чагосьці адмаўляцца мне і не спатрэбілася. Затое цяпер Галіна замяняе мне вочы, — ва ўнісон жонцы кажа Мікалай.

Унутраны зрок

Ва ўяўленні большасці добры адпачынак удваіх — гэта паўднёвы курорт, мора, сонца амаль 12 месяцаў у год. Мае суразмоўнікі лічаць, што прыгажэй за беларускія пейзажы няма нічога. Проста ў грамадстве існуе стэрэатып, які ніхто чамусьці не падвяргае сумненню. Мікалай з Галінай вельмі любяць падарожнічаць і адкрылі для сябе цікавае месца на Браслаўскіх азёрах. Сёлета спецыяльна паехалі туды на дзесяць дзён. Знялі двухпавярховы катэдж на дзве сям'і — для сябе і для дачкі Галіны. Кухня, санвузел, усе выгоды — жыві і радуйся. Нават участак каля дома быў, дзе дазвалялася сарваць той жа агурок або кроп.

— Гэта такі сімпатычны хутарок на тры дамы, — удакладняе Мікалай. — У адным жылі мы, у другім гаспадары, а ў трэцім — фермеры. У апошніх мы куплялі малако і яйкі. Дзень пачынаўся са спеваў птушак. А пятай гадзіне раніцы ўсё навокал ажывала. Столькі птушак, як там, я яшчэ нідзе не чуў. Буслы над галовамі лёталі.

— Мы за гэтыя дзесяць дзён ні разу тэлевізар не ўключылі, і нават адзін дзень цалкам пратрымаліся без тэлефонаў, — смяецца Галіна.

Мікалай так смачна расказвае пра маляўнічыя пейзажы і так часта паўтарае слова «бачыў», што ў мяне закрадваецца сумненне — а мо чалавек не такі ўжо і невідушчы?

— Ён вельмі шмат бачыць таго, што мы нават не разумеем, — з любоўю глядзіць на мужа Галіна. — Ідзём па вуліцы дзе-небудзь, а ён папярэджвае: вунь там машына стаіць. І сапраўды стаіць. Прычым не заведзеная. Праўду кажуць: калі Бог забірае нешта адно, абвастраюцца іншыя пачуцці.

— Гэта ўсё мой унутраны зрок, — смяецца Мікалай. — Да мяне прыходзіць займацца вакалам хлопчык, якому дзевяць гадоў. Я чытаю па Брайлі, а ён пытаецца: як вы бачыце? Растлумачыў, што на кончыках пальцаў у мяне вочкі. Яму так стала гэта цікава, што ён прапанаваў згуляць у хованкі. Маўляў, знайдзіце мяне сваімі «вочкамі». Ён хаваўся, а я знаходзіў. Пасля гэтага было цяжка пераканаць яго, што я цалкам невідушчы.

Другое дыханне

Дзень сужэнцаў насычаны рознымі падзеямі і сустрэчамі. Мікалай з'яўляецца кіраўніком хору народнай песні ў Магілёўскім гарадскім цэнтры культуры і вольнага часу. Быў перыяд, калі ён адначасова ўзначальваў чатыры розныя харавыя калектывы. Зараз засталося толькі тры, два з якіх — народныя.

— Мы шмат часу праводзім сярод людзей. У Цэнтры культуры тройчы на тыдзень рэпетыцыі да позняга вечара. Вельмі шмат даём канцэртаў, за мінулы сезон — з верасня да чэрвеня — у нас было 67 выступленняў. І гэта не ўлічваючы яшчэ двух астатніх калектываў.

На Брас­лаў­скіх азё­рах з дач­кой Тац­ця­най і ўну­ка­мі.

— Я нават навучылася іграць на лыжках і трашчотках, — радуецца Галіна.

— А я спяваць стаў больш, — дадае Мікалай. — Нашы калектыўныя сустрэчы — гэта асаблівы псіхалагічны стан. Нават музыканты кажуць: пакуль ішлі на рэпетыцыю, адчувалася стома. А прыйшлі, заспявалі, і другое дыханне адкрылася. Узяць нядаўні фестываль агурка ў Шклове. Прыехалі, спякота страшная — плюс 30, на плошчы ні дрэўца. Пачалі спяваць — зарад з'явіўся. Мы адчуваем, што дастаўляем радасць іншым, і гэта натхняе. Усе нашы спевакі працуюць, але сіл хапае, каб вечарам на канцэрт паехаць. Транспарту свайго няма, карыстаемся грамадскім, але людзі не скардзяцца. Месяц былі канікулы, і ўсе засумавалі: кажуць, добра, што мы збіраемся, а то ўжо цэлую вечнасць не бачыліся. А нашы адносіны з Галінай, пасля таго як я яе ў хор пераманіў, яшчэ мацнейшыя сталі. Жывём і радуемся. У нас на траіх дзве дачкі, сын і восем унукаў. Дрэнна, калі чалавек адзін. У любым узросце хочацца стасункаў.

— Каб у сям'і былі мір і спакой, трэба ўмець размаўляць, — кажа Галіна. — Людзі могуць пражыць разам усё жыццё... і так і не навучыцца гэтаму. Яны будуць размаўляць пра здароўе, дзяцей, надвор'е, а вось сесці і расказаць адно аднаму, што адчуваюць, — не могуць. Першы час у нас таксама былі непаразуменні. Банальны прыклад. У маім доме заўсёды зімой была тэмпература плюс 21 градус — гэта камфортна для мяне. У кватэры Мікалая — 27. У мяне сэрца прыпынялася. Калі я казала, што мне дрэнна, ён думаў, што я крытыкую кватэру. Былі і іншыя дробязі. Пакуль мы не пачалі тлумачыць адно аднаму, што не так, адчувалася нейкая нацягнутасць. Менавіта таму сем'і і распадаюцца, што няма адкрытасці. Адно толькі — ты павінен, ты павінна.

— Мы стараемся нічога адзін ад аднаго не хаваць. Калі ёсць пытанні — прагаворваем, і праблемы згладжваюцца, — дадае Мікалай. — Рабочыя моманты стараемся пакідаць за дзвярыма, а калі ёсць пытанні, абмяркоўваем. Вось і ўвесь наш сакрэт.

Нэлі ЗІГУЛЯ

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Палітыка

Уладзімір Андрэйчанка расказаў пра найбольш значныя законапраекты

Уладзімір Андрэйчанка расказаў пра найбольш значныя законапраекты

 «Толькі агульнымі намаганнямі мы зможам супрацьстаяць няпростым выклікам часу».

Грамадства

Як у Беларусі абясшкоджваюць боепрыпасы

Як у Беларусі абясшкоджваюць боепрыпасы

​Колішняя Беларуская ваенная акруга лічылася адной з самых магутных у СССР.

Грамадства

Выхоўваць ці любіць? Шчырая размова з педагогам пра бацькоўскія страхі

Выхоўваць ці любіць? Шчырая размова з педагогам пра бацькоўскія страхі

«Калі ў вас адкрыўся рот, каб накрычаць на дзіця, спыніцеся хоць на секунду…» 

Грамадства

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Чым здзівіў сёлета «Кліч Палесся»

Этнафэст стаў вядомым далёка за межамі Беларусі.