Вы тут

Юлія Гатоўка: “Заўсёды падтрымаю імкненне да самаразвіцця”


Сёлетні год поўніцца для Юліі Гатоўка, галоўнага ўрача 5-й дзіцячай паліклінікі горада Мінска, добрымі падзеямі. Па выніках Рэспубліканскага конкурсу “Жанчына года-2017” яна стала пераможцай у намінацыі “За лідарства і паспяховае кіраўніцтва”. А нядаўна, напярэдадні Дня медыцынскага работніка, ёй прысвоілі званне “Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь”.


– Часопіс “Алеся” віншуе Вас, Юлія Валер’еўна!  Але думаецца, што да глабальнага падвядзення прафесійных вынікаў вам яшчэ вельмі далёка.

– Я таксама мяркую, што ў мяне наперадзе яшчэ шмат чаго – і цікавай работы, і важкіх здзяйсненняў, і, спадзяюся, прыемных момантаў.

– Звычайна дзеці “прымяраюць” на сябе ў першую чаргу прафесію сваіх бацькоў. Вы ж, наколькі я ведаю, першы медык у сям’і. Мне наогул падаецца, што з такой знешнасцю вас павінны былі прывабліваць сцэна ці подыум…

– Так, не памыляецеся: я думала паступаць у тэатральны або ў інстытут культуры. Але перамагла ідэя важнасці дапамогі людзям, якая заўсёды культывавалася ў нашай сям’і. Таму я задумалася аб прафесіі медыка. А калі ўявіла, што мая артыстычнасць будзе да месца ў рабоце з маленькімі пацыентамі, без сумневу спынілася на педыятрыі. Адразу ва ўніверсітэт паступаць не стала, вывучылася спачатку на медыцынскую сястру, затым – на фельчара, і толькі потым атрымала кваліфікацыю ўрача.

– Затое засвоілі сваю прафесію дасканала, ад самых азоў. Але ж жаночы калектыў у бюджэтнай установе – не самая простая каманда для кіраўніка?

– Тут таксама вопыту набіралася паступова. Наогул, у медыцыне я ўжо шмат гадоў. Працавала медыцынскай сястрой у дзіцячай інфекцыйнай бальніцы. Там жа засталася пасля размеркавання ўрачом. У паліклініку на пасаду загадчыцы аддзялення я прыйшла ўжо спецыялістам са стажам практычнай стацыянарнай работы. Неўзабаве прызначылі на пасаду намесніка галоўнага ўрача. А ў 2015-м стала галоўным урачом. Так што прайшла ўсю службовую лесвіцу ад самага пачатку і калектыў свой ведаю не адзін год.

– Таму, пэўна, вам з лёгкасцю ўдалося стварыць дружную, спрацаваную каманду.

– Як ні дзіўна, тут мне дапамагла цяжкая сітуацыя, у якой на той момант апынулася паліклініка. Мікрараён наш – “Каменная Горка” – густазаселены. Мноства маладых і шматдзетных сем’яў. У 2015 годзе, калі я заняла пасаду галоўнага ўрача, мы абслугоўвалі каля 32 тысяч дзяцей, у той час як звычайна дзіцячая паліклініка ахоплівае 15 -17 тысяч чалавек. Нагрузкі на кожнага з супрацоўнікаў былі велізарныя, але ўсе мы ішлі насустрач маленькім насельнікам і іх бацькам, працавалі безадмоўна і з вялікай любоўю.

Наогул, у педыятрыі без любові да сваёй справы нельга. Выпадковыя людзі пайшлі з прафесіі менавіта ў той складаны час звышнапружання, і сёння ў нас – цудоўная каманда. Вельмі ганаруся сваім калектывам!

Пры перанапоўненасці зоны абслугоўвання паліклінікі мы ў першую чаргу імкнуліся захаваць даступнасць медыцынскіх паслуг для кожнага дзіцяці мікрараёна. А сёння працуем над якасцю і пашырэннем відаў лячэбнай дапамогі, прафілактычных мерапрыемстваў. Пасля адкрыцця дзіцячага аддзялення ў 26-й дарослай паліклініцы пацыентаў у нас паменшала ўдвая, і з’явілася такая магчымасць – думаць на перспектыву. Сёння ў нас у аддзяленні медрэабілітацыі даступныя магніта- і лазератэрапія, цеплалячэнне і бальнеалячэнне, парафінавыя аплікацыі, душ-масаж і іншыя віды масажу, працуюць кабінеты функцыянальнай і ультрагукавой дыягностыкі, скрынінг-абследавання, кабінет па фарміраванні здаровага ладу жыцця ў дзяцей.

– Лічыцца аптымальным, калі ў калектыве прадстаўленыя розныя пакаленні – гэта дазваляе захаваць пераемнасць вопыту і традыцый.

– У нас рознаўзроставая каманда, у якой вельмі развітыя сяброўская падтрымка адзін аднаго і настаўніцтва. Старэйшыя перадаюць свой прафесійны вопыт, стараюцца прывіць маладзейшым традыцыю бескарыслівасці і адданасці медыцынскай справе. Маладыя, у сваю чаргу, дапамагаюць засвоіць інфармацыйныя тэхналогіі, без чаго не абысціся ў сучаснай медыцыне. Прыемна назіраць такое ўзаемаўзбагачэнне прафесійнага майстэрства.

Сакрэт паспяховага лідарства ад Юліі Гатоўка: “Камфортныя ўмовы для працы і магчымасці для самаразвіцця”

– А як сёння з сярэднім звяном спецыялістаў, якое звычайна працуе найбольш прадуктыўна, бо і вопыт ужо набыты, і сілы, здароўе ёсць?

– Шчыра кажучы, сярэдняе звяно толькі пачынае фарміравацца. Мы прыкладаем шмат намаганняў, каб маладыя спецыялісты і надалей заставаліся ў нашым калектыве. Як ні дзіўна, вялікую ролю тут адыгрываюць маральныя фактары. У прыватнасці, мы шмат гаворым з моладдзю пра асабівасці нашай прафесіі, якая дае нам адчуванне каштоўнасці і сэнсу жыцця. У медыкаў ёсць магчымасць сутыкнуцца з чужым болем і нешта змяніць да лепшага ў чужым жыцці. Няхай гэта будзе маленькая радасць ад выздараўлення дзіцяці, а часам здараецца, што мы выратоўваем чыёсьці жыццё – гэта сапраўды важная матывацыя ў прафесіі. Трэба яе толькі адчуць. Памятаю сябе, калі працавала ў дзіцячай інфекцыйнай бальніцы. Заходзіш раніцай у аддяленне і бачыш, як весела шчабечуць-бегаюць дзеткі, якія зусім нядаўна ледзьве маглі дыхаць, прыціснутыя да ложка цяжкой хваробай. І думаеш: не, не дарэмна ты на свеце жывеш…

– Што яшчэ, акрамя маральных стымулаў, з’яўляецца важным для згуртаванасці калектыву?

– Пастаянна праводзім анкетаванне спецыялістаў і вывучаем іх патрэбы і пажаданні. Вядома, важнае значэнне мае заработная плата. Але большасць адзначае, што ледзь ці не галоўную ролю іграе камфортнае знаходжанне на рабочым месцы. Важна і тое, што многія нашыя медыкі жывуць побач з паліклінікай, а значыць, маюць магчымасць сустрэч і сяброўскіх зносін па-за сценамі ўстановы.

– А што вы ўкладаеце ў паняцце “камфортнае знаходжанне на рабочым месцы”? Вы ствараеце “цяплічныя ўмовы” або выкарыстоўваеце ў кіраўніцтве толькі “пернік”?

– У нейкім сэнсе гэта мой сакрэт як кіраўніка… Імкнуся зразумець кожнага са сваіх спецыялістаў і даць ім тое, што для іх важна, каб адчуваць сябе паспяховымі. Здараецца, што нехта марыць атрымаць іншую спецыялізацыю, іншага цікавіць кар’ерны рост, новыя веды, а хтосьці проста хоча перайсці на абслугоўванне іншага ўчастка. Найперш я заўсёды падтрымліваю імкненне да самаразвіцця. Лічу, што ўсе закладзеныя прыродай магчымасці і прафесійныя схільнасці чалавека павінны рэалізавацца.Так, напрыклад, нядаўна наша педыятр перавучылася на хірурга.

– Аднак ці не паўплывае гэта на прафесійны ўзровень урача, калі “скакаць” са спецыяльнасці на спецыяльнасць?

– Мне вельмі падабаецца выказванне: “Не трэба хадзіць па адной і той жа дарозе, таму што мы будзем бачыць толькі адзін і той жа пейзаж. Трэба мяняць маршрут”. Валоданне сумежнымі спецыялізацыямі пашырае медыцынскі кругагляд і дазваляе больш паспяхова вырашаць праблемы пацыентаў. Я і сама стараюся пастаянна развівацца, вучыцца новаму. Зараз заканчваю клінічную ардынатуру на базе Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра “Маці і дзіця”, скончыла Акадэмію кіравання пры Адміністрацыі Прэзідэнта РБ. З цікавасцю і гатоўнасцю заўсёды вучуся на курсах павышэння кваліфікацыі.

– Вы – вельмі актыўны чалавек. Напэўна, гэта дапамагае вам як кіраўніку?

– Лічу, што кожны кіраўнік павінен весці актыўнае прафесійнае і грамадскае жыццё. І паказваць прыклад падначаленым. Да таго ж гэта робіць жыццё больш цікавым і дынамічным. У нас шмат моладзі працуе, ім патрэбны нейкі рух, нефармальныя зносіны, магчымасць праявіць сябе творча. Таму мы праводзім разнастайныя грамадскія мерапрыемствы, удзельнічаем у розных конкурсах, арганізоўваем сумесныя паездкі, вечары адпачынку для супрацоўнікаў. Усё гэта таксама матывуе і ўваходзіць у паняцце “камфортнае знаходжанне на рабочым месцы”.

– Карацей, з вамі не засумуеш! А што маецца на ўвазе пад грамадскімі мерапрыемствамі?

– Беларускі саюз жанчын, членам якога я з’яўляюся, прапануе многа карысных грамадству і цікавых людзям ініцыятыў. Некаторыя з іх пераплятаюцца з нашымі прафесійнымі абавязкамі, і мы прымаем у іх самы актыўны ўдзел. Здароўе жанчыны, падтрымка мацярынства, ўмацаванне сямейных каштоўнасцяў, прафілактычная работа з сацыяльна-небяспечнымі і няпоўнымі сем’ямі – гэтыя важныя напрамкі дзейнасці БСЖ не пакідаюць абыякавымі ні мяне, ні маіх калег.

– Ведаю, што і сёння вы практыкуеце як педыятр. Але ці хапае часу і сіл на асабістае жыццё, на ўласную дачку?

– Жанчына можа многае, гэта не проста дзеля чырвонага слоўца сказана. У прыватнасці, не па характары мне проста так спакойна сядзець на месцы: чым больш я занятая, тым больш паспяваю. Бацькі, сям’я, дачка – усе мы падтрымліваем адзін аднаго. Калі побач любімы чалавек, калі ёсць блізкія людзі, калі ўсе здаровыя – гэта і ёсць тая жыватворная крыніца, якая дае сілы і жыццёвы патэнцыял.

Так, на жаль, часам мне падаецца, што свайму дзіцяці я ўдзяляю ўвагі менш, чым хацелася б… Адпачынак, школьныя канікулы, проста выхадны дзень – імкнуся правесці іх з дачкой. Дзяўчынцы ўжо 11 гадоў, сур’ёзна захапляецца танцамі, выдатна вучыцца ў гімназіі. Мы з ёй лепшыя сяброўкі.

– Напэўна ж, вы ведаеце яе планы на дарослае жыццё?

– Сярод яе прыярытэтаў ёсць прафесія ўрача, аднак пакуль што перыядычна з’яўляюцца і іншыя жаданні. У любым выпадку яна будзе мець права выбару: лічу, што мы павінны ісці толькі ў тую прафесію, да якой ляжыць душа. Большую частку свайго жыцця мы праводзім на працы, і вельмі важна, каб яна была любімай, прыносіла радасць і задавальненне.

Кацярына АГЕЕВА

Фота: Артур ПРУПАС, Юліяна ЛЕАНОВІЧ

 

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.

Грамадства

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Актыўная фаза камандна-штабнога вучэння Узброеных Сіл прайшла ў Беларусі ў верасні.