Вы тут

Акцёр «Хрусталя»: У нейкія моманты ледзь не паралюш біў, што нешта ўпусціў


У мінскім пракаце ідзе самы гучны беларускі фільм апошніх гадоў “Хрусталь” Дар’і Жук. Пакуль гледачы абмяркоўваюць, наколькі даставерна карціна адлюстравала беларускія 90-я, мы сустрэліся з выканаўцай адной з самых цікавых роляў — жаніха Сцяпана. Іван Мулін — рускі, што сыграў беларуса — прыехаў у Мінск на прэм’еру карціны, якая адбылася ў кінатэатры “Масква” 29 жніўня, і сам паглядзеў “Хрусталь” упершыню.


— Ваш герой размаўляе на трасянцы, як вы рыхтавалі да здымак сваё вымаўленне?

— Я практыкаваўся, выкарыстоўваў некаторыя назіранні, цэлы шэраг з якіх у працэсе здымак быў скасаваны. Мне было страшна, часам я скочваўся ва Украіну, і Дашка (рэжысёр фільма Дар’я Жук —Аўт.) казала: “Эй, ты крыху паддаеш”. Мы стараліся гэта купіраваць. Проста спрабаваў, ужо непасрэдна падчас здымак у Беларусі падыходзіў да бабуль і пытаўся, як агучыць тое ці іншае слова, стараўся глядзець відэа і вытрымкі з беларускага фільма. Гэта было год таму і назва, на жаль, вылецела ў меня з галавы, але там быў персанаж, які размаўляў з ярка выяўленым акцэнтам. Я не стараўся яго “зняць”, таму што акцэнт — рэч такая выключна асабістая, але пастараўся сфарміраваць яго нажывую. Я ўбачыў шаблон і імкнуўся яго забыць, каб стварыць нешта сваё.

— Гучыць цікава — стварыць сваю беларускую мову. Але ўлічваючы, што ў фільме хапае карыкатурных элементаў, ваша гаворка ў любым выпадку гучыць арганічна.

— Шчыры дзякуй. Я вельмі перажываў менавіта на гэты конт, бо шэраг дэталяў я зразумеў толькі падчас здымак, калі непасрэдна камунікаваў з людам, што сапраўды размаўляюць з гэтым акцэнтам. Маленькія “ць” у канцы слоў, нейкія іншыя штукі — гэта ж усё вельмі тонкая матэрыя. У нейкія моманты мяне ледзь не паралюш біў, бо страшна, раптам па тваёй працы будзе бачна, што ты нешта недагледзеў і ўпусціў.

— Ваш персанаж, як і кожны персанаж у “Хрусталі”, у нейкім сынсе тыповы. Вам падаецца, фільм з яго героямі тычыцца толькі Беларусі альбо таксама асацыюецца з расійскай прасторай?

—Тут як атрымалася наданне нацыянальнай афарбоўкі гэтаму ўсяму… Гісторыя лакальная, мне падаецца. Лакацыя —Беларусь, усе героі адсюль жа, безумоўна, тут і пачынаюцца праблемы Беларусі 90-х гадоў. Але асабіста для маёй асі каардынат нацыянальна-палітычная структура была лішняй, як для акцёра, што выконвае ролю. У мяне быў шэраг задач, якія мы з Дашай паставілі адно аднаму, мянялі іх у працэсе здымак, і атрымалася нешта такое. У любым выпадку гэта адносіцца да прасторы не беларускай і не рускай, а да прасторы чалавека, таму што “Хрусталь” кажа пра людзей, прагу свабоды, перашкоды. Гэта звычайны чалавечы працэс, які адбываецца ў любой краіне, рана ці позна. То бок, у некага. Ну, ў некага не адбываецца. Проста тыя ж самыя праблемы ў Беларусі і Расіі вырашаюцца рознымі спосабамі.Тут жа стаіць візавы цэнтр, як перашкода, якая заганяе Велю Сароку ў такую сітуацыю. Нацыянальны вектар тут прысутнічае ў выглядзе спецыфікі часу, мясцовасці, збегу абставін.

— І ўсё ж, калі гэта, з вашых слоў, лакальная гісторыя, як сыграць беларуса 90-х, што жыве на перыферыі, каб гэта быў беларус, а не хто іншы?

— Я нават зараз складана разумею, чым адрозніваецца беларус, што жыве на перыферыі, ад рускага, што жыве на перыферыі. Хіба што “г” і “ч”, але ты проста ад нараджэння чуеш такое вымаўленне. Яны безумоўна адрозніваюцца, але праблемы ж тыя самыя. У іх ёсць то-сё, пятае, дзясятае, нос, рукі, сэрца, яны ўсё чуюць, бачаць, успрымаюць. Я нават не ведаю, як каментаваць нацыянальнае ў гэтым фільме. То бок яно безумоўна ёсць, але тое, як гэта ствараецца, — не маіх рук справа. Як казаў Панін, царства яму нябеснае, мы ж падманшчыкі, самазванцы. У гэтай карціне мы назвалі сябе беларусамі і калі нехта паверыў, гэта дорага каштуе.

— Раскажыце пра патрэбнасці вашага персанажа. Чаму ён увогуле жэніцца?

— Усё зараджаецца ў дзяцінстве: праблемы, комплексы ствараюць шаблон, з якога ты не можаш вылезці. Ты альбо неяк ускочыш, альбо, хутчэй за ўсё, не будзеш здымаць гэты камуфляж. Не можаш выклікаць дождж — палівай свой садзік. У яго сям’і ёсць пэўная мадэль: маці выйшла замуж за бацьку, яны жывуць, у іх дзеці, гэта нармальна. Так выхоўваюць, гэта ж 90-я, на гэтым трымалася дзяржава. Лагічны ўчынак сельскага мужыка — узяць у жонкі бабу і жыць сабе пажываць, часам водку папіваць.

— Ваш персанаж не закаханы і за дзень да вяселля здзяйсняе амаральны ўчынак.

— Ён жа мужчына. Зоны маралі розныя. Чалавек можа здрадзіць перад вяселлем, але выратаваць кацяня. Адно дазволена, а дазволіць памерці кату нельга. Усе мы людзі, а для Сцяпана гэта быў своеасаблівы хлапечнік. І сродак паказаць каштоўнасць гэтага вяселля, якое для майго героя галачнае.

— Кожны персанаж у фільме і станоўчы, і адмоўны адначасова. А што добрага ў вашым персанажы?

— Ну ён жа спрабаваў дапамагчы Велі, шчыра. Бог яго ведае. Тут адносіны паміж мужчынамі і жанчынамі: адна матывацыя пераўтвараецца ў іншую і выліваецца ў тое, чым мы займаемся непасрэдна перад вяселлем. Такі нечаканы паварот, можна сказаць, імпульс, мой герой жа ўсё роўна кіруецца закаханасцю, можа быць, іншай якасці, але гэта хімія, цяга, натуральны працэс.

— Можна будаваць розныя здагадкі, што чакае галоўную гераіню, якая з’ехала з Хрустальнага. А што чакае тых, хто застаўся?

— Стабільнасць. Некаму трэба рубіць канцы, а ў некага гэтай прагі пошуку, пачынанняў няма. Не хачу казаць свабоды, гэта так зацёрта. У адной з рэцэнзій на “Хрусталь” было параўнанне з “Братам”. Я вельмі смяяўся, што было абароннай рэакцыяй, бо параўнанне з кіно Балабанава выклікае такія эмоцыі… прыемна ж, цябе ставяць у адзін шэраг з “Братам”, а гэта нешта загранічнае. Я быў у шоку. Але мне падаецца, гэта асацыяцыя ўзнікла з-за трэйлера, дзе ёсць сцэна ў аўтобусе.

— Рускамоўная прастора станоўча паставілася да фільма, я бачыла проста захопленыя рэцэнзіі.

— Ды заказныя, напэўна.

— Вы здымалі пад Мінскам, як будаваліся вашы будні ў гэты час?

— Паколькі ўдзельнікаў было шмат, людзі былі розныя, мы стварылі інтэрнацыянал. Каб усе разумелі, абвяшчаўся “куку-тайм”. Гэта калі за дванаццаць ты пачынаеш іншы ўзровень работы, нічога не разумеючы, у нейкім дзэне без сіл. Даша цудоўная — накіроўвала, нічога не ламаючы. Дзіўна. У чалавека дэбют, і ўнутры ты прымаеш рашэнне давяраць рэжысёру. Гэта ж часам не адбываецца ўвогуле. А тут усе балелі за справу, гэта адразу падкупіла. Ты пачынаеш глядзець у рот, хоць і не без сваіх унутраных блокаў і закавырак, але ў моманты, калі пазіцыі не сыходзяцца, усё роўна завальваешся ў бок Дашы. Я проста паверыў, што яна ведае, як рабіць. Сапраўды паверыў. Класна было.

Гутарыла Ірэна КАЦЯЛОВІЧ

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Зміцер Жылуновіч. Таварыш пясняр

Зміцер Жылуновіч. Таварыш пясняр

Ён быў аўтарам Маніфеста аб абвяшчэнні Савецкай Беларусі, першым прэм'ер-міністрам рэспублікі, яго двойчы выключалі з партыі, ён мог стаць першым народным паэтам...

Грамадства

Прэзідэнт зрабіў кадравыя прызначэнні

Прэзідэнт зрабіў кадравыя прызначэнні

Аляксандр Лукашэнка даў згоду на прызначэнне рэктараў і кіраўнікоў раёнаў і прадпрыемстваў.

Калейдаскоп

Чым здзівіў Беларускі тыдзень моды

Чым здзівіў Беларускі тыдзень моды

Пазнаёміцца з навінкамі ад беларускіх дызайнераў можна было на тыдні моды, які праходзіў у Мінску з 7 да 11 лістапада.