Вы тут

На Бацькаўшчыне добра мастаку


Рэдакцыю наведаў даўні сябар газеты Вячаслаў Ігнаценка — вядомы беларускі мастак з Кішынёва.


Мастак Вячаслаў Ігнаценка

Прыцягненне родных мясцін асабліва востра, падаецца мне, на ўзроўні падсвядомасці адчуваюць натуры творчыя. Таму ў планах на лета й вылучаюць часу, каб наведаць зямлю бацькоў, нават калі жывуць ад яе далёка. І Вячаслаў Ігнаценка, расказвалі мы раней, імкнуўся праведваць матулю сваю, што жыла, чакала сына ў роднай яму палескай вёсцы Пярэдзелка. Гэта Лоеўскі раён Гомельшчыны. Дзівосныя мясціны там пры Дняпры — паказваў раней фотаздымкі. Хораша глядзіцца старая шляхецкая сядзіба, у якой была школа... Але маці не стала, і ў хуткім часе бацькоўскую хату сястра Вячаслава, што жыве ў Гомелі, прадала добрым людзям — каб не пуставала. Як ні балюча было тое перажыць мастаку, ды прыйшлося. І нібы аддалілася вёска, хоць і незабыўная па-ранейшаму, страціўшы два такія найважнейшыя колеры, дзве непаўторныя і незаменныя рысы ў сваёй светабудове: маму і хату.

Калі мы сустракаліся з Вячаславам Ігнаценкам у ліпені, ён казаў: абавязкова ў родны кут паеду, ну як жа без гэтага... Цяпер, у апошнія гады, месцам адпачынку й натхнення для яго ў Беларусі становіцца сястрынскае лецішча пад Гомелем. Адтуль і завітаў у Мінск — да сяброў, родных, блізкіх. У Мінску, дарэчы, сын яго працуе ў аддзеле кадраў адной ІТфірмы. А ўнучка, расказваў, якраз сёлета паступіла ў Мінскі прафесійнатэхнічны каледж чыгуначнага транспарту: мае інтарэс да чыгункі.

Гаварылі трохі пра жыццё беларусаў у Малдове. На жаль, прызнаваўся, людзям там няпроста цяпер выжываць, таму й часу на грамадскую дзейнасць не ўсім хапае. Аднак узяў на заметку, што прадстаўнікі малдаўскай дыспары, якія актыўна сябе праяўляюць, у прыватнасці, пад Мінскам, у Дзяржынскім раёне, зацікаўлены ў кантактах з беларусамі Кішынёва. Пакуль, гаварылі мы шчыра і па-сяброўску, не вырашана там пытанне з гуртком юных мастакоў, заняткі ў якім раней вёў Вячаслаў Ігнаценка, і пра нядзельную беларускую школу ў Кішынёве, прызнаўся, пакуль нічога не чуў. Зрэшты, можа ўвосень штось азначыцца, калі актывізуецца жыццё ў суполках.

Ды як бы ні складваліся знешнія абставіны, а Вячаслаў Ігнаценка ўсюды застаецца мастаком. Ён прывёз, падпісаў, падарыў рэдакцыі прыгожыя буклеты, што выйшлі да ягоных мінулагодніх выстаў: яны прысвячаліся гораду Рашкаву і храмам Кішынёва. Казаў, праводзіць перамовы ў Гомелі, каб і там зладзіць выставу — але тое пакуль “без канкрэтыкі”. Як заўсёды, паказваў новыя невялічкія замалёўкіэскізы алоўкам, гелевай ручкай. Апошняя тэхніка, гаварыў, пры ўсёй простасці вымагае вялізнай канцэнтрацыі ўвагі. Вобраз, што творыцца ў свядомасці, даводзіцца ўвасабляць на паперы дакладнымі штрыхамі, лініямі ў адпаведнасці з задумай. Чырк — і ўжо нічога не падправіш, не пераробіш. А малюе ён усюды й кожны дзень. Нават, паказваў, рабіў эскізы ў цягніку. І не лецішчы яму — добра. Знаходзіць шмат чаго маляваць. А чаго няма ў мясцовых краявідах, нацюрмортах — тое лёгка дапаўняе, сыходзячы з задумы, вобразамі й дэталямі, што жывуць у ягоным уяўленні. Часам, кажа, і не ведаю, што атрымаецца: на паперу апускаюцца, бывае, нейкія аскалёпкі медытацый. А то з маленькай дэталі раскручваецца цэлая карціна.

Мастацкая хроніка жыцця летам 2018-га на лецішчы пад Гомелем

З дзясяткаў мініэскізаў я паспрабаваў раскласці на рэдакцыйным стале, пакуль гаварылі ды пілі каву, невялічкую кампазіцыю. І атрымалася гэткая “Мастацкая хроніка жыцця летам 2018-га на лецішчы пад Гомелем”. Толькі варта па гэтых непаўторных зорных картах душы мастака не слізгаць “замыленым” вокам, а паспрабаваць угледзецца, паглыбіцца ў дэталі, сюжэты таго, што ўбачыў, як адлюстраваў Вячаслаў на Бацькаўшчыне. Сам ён, дарэчы, паказвае свае накіды толькі ў вузкім коле сяброў і тым, каму ягоныя эксперыменты цікавыя. Аднак жа, гаварылі мы, каштоўнасць мастацтва — і ў такой вось нестандартнасці таксама. Сучасныя ж тэхналогіі дазваляюць як павялічыць гэтыя “чацвяртушкі” ў памеры (каб зрабіць іх паўнацэнным экспазіцыйным матэрыялам), так і манціраваць у тэматычныя блокі — скажам, па 6, 9, 12 эскізаў на лістах прэсаванага пенапласту. Апошняе важна, калі рабіць выставу перасоўнай: тады яна лёгка змесціцца ў звычайны чамадан.

І, будзем спадзяюся, можа такі чамаданвыстава эксперыментальнага мастацтва ад малдаўскага беларуса Вячаслава Ігнаценкі калінебудзь прыедзе з Кішынёва і ў Мінск, і ў Гомель, і ў Лоеў з Пярэдзелкай.

Іван Ждановіч 

Фота аўтара

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

75 год таму пачалося вызваленне Беларусі

23 верасня 1943 года, савецкімі войскамі быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першы населены пункт Беларусі — раённы цэнтр Камарын.

Грамадства

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Каму і чым дапаможа ТЦСАН

Ад дапамогі дома пажылым і да стварэння крызісных пакояў для ахвяр хатняга гвалту.

Грамадства

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Маштабныя вучэнні прайшлі ў краіне

Актыўная фаза камандна-штабнога вучэння Узброеных Сіл прайшла ў Беларусі ў верасні.