Вы тут

Мадэльер Дзмітрый Забалотны: Людзі стаміліся ад глабальных брэндаў


Мадэльер Дзмітрый Забалотны быў адным з першых у Беларусі, хто пачаў вырабляць на заказ мужчынскія касцюмы прэміум-класа. Сёння яго студыя вядомая многім знакамітым і паспяховым беларусам, а касцюмы складаюць канкурэнцыю сусветна вядомым брэндам. Дзмітрый расказаў, у якіх выпадках не абысціся без класічнага касцюма, што павінна быць у гардэробе кожнага мужчыны і чым трэба кіравацца, яго фарміруючы, а таксама чаму важна разумець мову дрэс-коду.


І мастацтва, і рамяство

— Дзмітрый, што абумовіла ваш выбар прафесіі?

— З дзяцінства я цікавіўся мастацтвам, і гэта своеасаблівая спадчыннасць ад бацькі, які ў свой час вывучаў у Ленінградзе жывапіс, спевы, філасофію. У дзяцінстве я гадзінамі мог гартаць альбомы жывапісу, таго ж Віктара Васняцова — з пачатку да канца і зноў з канца да пачатку. У дзіцячым садку на ўсіх ранішніках мяне ставілі салістам. Пасля вучыўся ў музычным ліцэі пры кансерваторыі, на аддзяленні харавога дырыжыравання, пазней пачалася спецыялізацыя — фартэпіяна, валторна. А гэта экзамены, канцэрты і прыгожыя сцэнічныя касцюмы. У нас, хлопцаў, любімым месцам было закуліссе опернага тэатра, я дагэтуль памятаю ўсе чорныя хады, хоць там і прайшла рэканструкцыя. Мы з захапленнем глядзелі на сцэнічныя дэкарацыі, касцюмы, балерын, салістаў.

У падлеткавым узросце хацелася прыгожа выглядаць. У школе я завязваў піянерскі гальштук рознымі спосабамі, імкнуўся моднічаць у нейкіх пінжаках. Але гэта быў перыяд савецкага дэфіцыту, прыгожае адзенне прадавалася толькі ў магазінах «Бярозка». Мне цікава было заходзіць і глядзець, якія там ёсць рэчы.

— Памятаеце ваш першы асабісты досвед мадэлявання адзення?

— У 8 класе я прыдумаў сабе куртку, а мама дапамагла яе пашыць. Нядаўна яна нават знайшлася, я вельмі смяяўся, з якіх тканін удалося яе зрабіць. У старшых класах я пашыў сабе шорты-бермуды, на белай тканіне зусім не прызначанымі для гэтага фарбамі намаляваў пальмы, астравы, нейкія замежныя словы. Рэакцыя равеснікаў — «Ваў, няўжо ты сам гэта зрабіў!» — натхніла, хацелася ісці далей.

З такога дзіцячага досведу і пачаўся шлях у прафесію. Дзеля гэтага навучыўся маляваць. Тры гады запар, дарэчы, я хадзіў на экзамены ў тэхналагічны тэхнікум — пасля 8, 9 і 10 класа. Планаваў вучыцца ў школе, а на экзамен па малюнку прыходзіў, бо цікава было праверыць свае сілы. Пасля 10 класа паступіў, і мой малюнак быў адным з лепшых. Потым вучыўся ў Акадэміі мастацтваў, на філасофскім факультэце БДУ, але не скончыў ні тое, ні другое. У нейкі момант мне станавілася сумна, і я сыходзіў. Так што я цалкам селф-мэйд у пэўным сэнсе гэтага слова. Веды ў розных галінах дапамагаюць разумець кліентаў з розных сфер — ад бізнесу да мастацтва. А мая прафесія — адначасова і мастацтва, і рамяство, гэтак жа, як музыка ці жывапіс.

З павагай да мовы дрэс-коду

— Ці складана працаваць у грамадстве, дзе многія мужчыны праяўляюць мала цікавасці да таго, што на іх апранута?

— У маім выпадку ўсё склалася даволі ўдала. Два дзесяцігоддзі таму, калі я пачынаў, нямногія мужчыны мелі ўяўленне пра моду, ды і менш было цікавасці да класічнага касцюма. Выключэннем былі тыя, хто зарабіў нейкі капітал, пазнаёміўся з замежнымі брэндамі. Гэта або прадпрымальнікі, або прадстаўнікі дыпламатычнага корпуса. За апошнія 20 гадоў змянілася і мужчынская мода, і погляды на яе, ды і самі мужчыны. Сёння больш павагі да сябе, да свайго статусу, імкнення да камфорту і прыгажосці. З'явіліся шматлікія магчымасці зарабляць і расходаваць. Ды і свет мяняецца: людзі стаміліся ад глабальных брэндаў, ад таннага адзення. Ёсць катэгорыя людзей, якія хочуць, каб адзенне было толькі «іхнім», стварала той звыклы камфорт і прыгажосць дзякуючы якасці тканіны, правільнасці пашыву і прапорцый. Так, гэта рэдкі від мужчын, прычым усюды — як у нашым грамадстве, так і ў заходнім. Але такіх дастаткова, каб я адчуваў сябе запатрабаваным. У 20 гадоў мне было складана прадаваць класічнае адзенне для сталых мужчын. Цяпер, калі я зраўняўся ва ўзросце са сваімі кліентамі, мы размаўляем на адной мове, жывём у адным асяроддзі, у нас аднолькавыя каштоўнасці. Я добра разумею, чаго хочуць такія мужчыны.

— Часам здаецца, што класічны касцюм саступае свае пазіцыі, бо сёння на дзелавую сустрэчу ці ў тэатр нярэдка ходзяць у джынсах...

— Ёсць вялізнае кансерватыўнае фінансавае, палітычнае асяроддзе, якое жыве па іншых законах, дзе эстэтыка і культура адзення — гэта іншая мова. Так, сёння часта гучаць дэмакратычныя прыклады ў адзенні Стыва Джобса і Марка Цукерберга, але гэта хутчэй выключэнні з правіла. Больш за тое, у банкаўскай сферы, у высокіх фінансавых колах, пабачыўшы твой касцюм, з табой могуць адмовіцца сустракацца. І мая задача — навучыць размаўляць на мове дрэс-коду, ставіцца да яе з павагай. У прыватнасці маладых кліентаў, якія працуюць у ІT-сферы і выходзяць на міжнародныя рынкі ў кансерватыўных галінах, дзе патрабуецца быць на роўных з замежнымі партнёрамі. Тут ужо байка або цішотка і джынсы не падыдуць. Дарэчы, сёння прадстаўнікі нашага бізнесу знешне вельмі добра выглядаюць на міжнародным узроўні.

— Ці абавязкова ў мужчынскім гардэробе павінен быць класічны касцюм?

— Я б не стаў катэгарычна сцвярджаць, што ў гардэробе кожнага мужчыны павінен быць касцюм. Магчыма, і не ў кожнага. Але трэба мець некалькі прыгожых, цікавых, адпаведных стылю жыцця пінжакоў. Гэта можа быць або касцюм, або камплект са штаноў і пінжака, якія пасуюць адзін аднаму. Мужчынскі пінжак — самы ўтылітарны прадмет гардэробу, бо яго можна насіць круглы год. У залежнасці ад абранай тканіны ён можа дарыць як цяпло, так і прахалоду. Гэта адначасова і куртка, і прадмет дзелавога гардэробу. У ім можна прыйсці як на вечарынку, так і ў месца, дзе ёсць дрэс-код. У пэўным узросце (і тут ужо скажу катэгарычна) трэба ўсведамляць, што вы пераходзіце са статусу маладога чалавека ў статус мужчыны. Але гэта ні ў якім разе не абмяжоўвае выбар адзення, і пры правільным падборы яно будзе падкрэсліваць маладосць, яркасць і энергічнасць. Пінжак, які добра сядзіць, дорыць зручнасці не менш, чым талстоўка ці байка.

Напрыклад, у Італіі мужчына, які дасягае пэўнага сацыяльнага становішча, нават пачатковага поспеху, шукае сабе краўца і далей заказвае ў яго пінжакі, касцюмы. Гэта іншы ўзровень спажывання. Ты можаш выбраць тканіну, запраграмаваць тыя ці іншыя ўласцівасці: або гэта пінжак на выхад для сур'ёзных сітуацый, або паўсядзённая рэч, якую хочацца насіць 10 гадоў і не мяняць. Пры гэтым яна будзе выдатна сядзець і ўвасабляць твой лад жыцця.

Навошта і як часта?

— Колькі, дарэчы, можна насіць адзін касцюм? Пры тым, што кожны сезон мяняецца мода: новая форма кішэняў, каўняра...

— Вы закранулі тэму, якая для большасці мужчын тэра інкогніта. Ёсць розныя віды тканін, адны вельмі носкія, іншыя зусім не носкія, прызначаныя, каб апранаць усяго некалькі разоў на год. Лёгкі летні пінжак з высакаякаснага тонкага кашаміру не будзе носкі. А калі ўзяць, напрыклад, шатландскі цвід вядомай маркі Hаrrіs Twееd, для вытворчасці якога выкарыстоўваецца самая грубая шэрсць, то пінжак будзе насіцца 10 гадоў і не сатрэцца. У мяне ёсць, дарэчы, такі пінжак, якому шэсць гадоў. Я двойчы мяняў падкладку, бо яна выходзіць са строю, а цвід становіцца толькі прыгажэйшы: дзесьці выціраецца, дзесьці набывае патрэбную форму.

Што датычыцца класічнага касцюма ў дзелавым гардэробе, то вельмі важна, каб мужчына дакладна разумеў, для чаго яго набывае і як часта будзе насіць. Дзіўна прапаноўваць студэнту касцюм коштам у тысячу рублёў, бо малады чалавек яшчэ зменіцца фізічна, знойдзе галіну, дзе яму будзе патрэбны іншы гардэроб. Мужчына, які робіць кар'еру, павінен усведамляць: калі ён кожны дзень апранае касцюм, то набываць варта носкі, які падыходзіць да дрэс-коду кампаніі. Любы гардэроб трэба прадумваць з пункту гледжання эканамічнасці, носкасці, камфорту, кантэкстуальнасці. Для статусных перагавораў патрабуецца раскошная тканіна, каб апанент бачыў, што перад ім чалавек высокага ўзроўню, які можа сабе дазволіць якасныя рэчы. Дарагі касцюм выдаюць і тканіна, і пашыў, і дэталі ручной работы. У мяне ёсць вопыт стварэння касцюмаў пад канкрэтныя перагаворы. І гэта працуе: людзі сапраўды дасягалі поспеху. Калі мы паглядзім на любое бізнес-асяроддзе, убачым аднолькавыя сінія касцюмы. Але на самай справе кожны з іх унікальны, бо пашыты на заказ. Там бачная і рука майстра, і стыль жыцця яго ўладальніка, уласныя перавагі і захапленні. І гэта вельмі няпроста, каб у класічным сінім касцюме была адлюстравана цэлая гісторыя чалавечага жыцця. Такога эфекту можна дасягнуць толькі з прафесійным краўцом.

— Хто вашы пастаянныя заказчыкі?

— Самыя розныя людзі. Але ўсе яны цэняць і паважаюць сябе, дасягнулі пэўнага поспеху і хочуць яго адчуць як праз якасць адзення, так і праз пэўны пасыл бізнес-партнёрам. Але мы адкрытыя і гатовы працаваць з усімі. Летась, напрыклад, рэалізавалі невялікі, але цікавы праект з Нацыянальным алімпійскім камітэтам. Зрабілі серыю гальштукаў для vір-персон і кіраўнікоў дэлегацый, якія наведваюць наш НАК. Гэта магчымасць паказаць, што ёсць беларускі прадукт на ўзроўні сусветных стандартаў.

— Колькі каштуе касцюм, пашыты на заказ?

— З улікам асаблівасцяў тэхналагічнага працэсу і кошту тканін — 1200—3000 рублёў. У Еўропе той прадукт, які мы робім, каштуе ў эквіваленце ад 3 да 10 тысяч рублёў. Для асноўнага беларускага спажыўца наша цана вельмі высокая. Але мы разлічваем не на масавага пакупніка. Наш касцюм, калі праводзіць аналогіі з аўтамабілем, прадстаўніцкага класа. Хоць я магу пашыць і для студэнта, і для прэзідэнта. У нас, дарэчы, было некалькі незвычайных заказаў, калі мы рабілі школьную форму для маладых людзей, якія вучыліся ў Англіі і Швейцарыі. Зразумела, што для школьнікаў мы выбіралі больш простыя і носкія тканіны, там не патрэбны петлі ручной работы. Калі ведаеш тэхналогію, можна гэта рэгуляваць. Тэхналогія на той жа фабрыцы «Камінтэрн» нядрэнная, проста яна іншая — накіраваная на тое, каб зрабіць масавы недарагі прадукт. Але ёсць абмежаванні: там не будзе глянцу, што ёсць у нашым касцюме. Гэта розныя полюсы адной індустрыі. У той жа Італіі падчас стажыроўкі я пабываў на пяці розных вытворчасцях: ад маленькай камернай, дзе ў неапальскім дворыку працуе адзін дзядуля і ў яго толькі прас і швейная машынка, да фабрыкі з магутнасцю тысяча адзінак у месяц і самым сучасным абсталяваннем. Тут кожны працуе ў сваім сегменце і ў кожнага свая задача.

— Колькі займае работа над адным касцюмам?

— Ад 50 да 90 рабочых гадзін. Над касцюмам, акрамя мяне, працуюць тры спецыялісты. Мая задача — выбраць тканіну, гузікі, ніткі, аксесуары, падабраць канструкцыю, прайсціся па ўсіх тонкасцях тэхналагічнага працэсу, зрабіць прымеркі — першую, другую, трэцюю, — пакуль у кліента не загарацца вочы. Але магу зрабіць касцюм цалкам уласнымі рукамі, без швейнай машынкі, і гэта будзе лепшы касцюм у свеце. Праўда, эканамічна гэта неапраўдана.

Алена КРАВЕЦ

Фота з адкрытых крыніц

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як у Беларусі трансплантуюць органы

Як у Беларусі трансплантуюць органы

І чаму да нас на аперацыі едуць замежнікі.

Грамадства

Карэспандэнты «Звязды» наведалі «Воўчыя норы»

Карэспандэнты «Звязды» наведалі «Воўчыя норы»

Там адбываюць пакаранне мужчыны, упершыню асуджаныя за незаконны абарот наркотыкаў.

Спорт

Аляксандра Герасіменя: У кожнага свой рэцэпт поспеху

Аляксандра Герасіменя: У кожнага свой рэцэпт поспеху

Аляксандра Герасіменя — сапраўдны баец, а яшчэ — клапатлівая маці і жонка. І проста працавіты чалавек, які не ведае перашкод.