Вы тут

Як Цітова з Бузавай «жанілі»


Яго творчы шлях пачаўся з удзелу ў хоры, а цяпер ён вядомы спявак, тэлевядучы і аўтар шматлікіх хітоў розных эстрадных выканаўцаў. Герман Цітоў не баіцца новых эксперыментаў і не ўяўляе свайго жыцця без творчасці.


— Ваша сапраўднае імя Дзмітрый. У які момант вырашылі ўзяць псеўданім і чаму менавіта такі?

— Гэтая гісторыя адбылася на адным з канцэртаў, мне здаецца, на «Славянскім базары». Вядучы пачаў аб'яўляць мяне — «Дзмітрый...», як тысячная зала тут жа хорам працягнула за ім далей: «Калдун!». На той момант мы абодва былі выпускнікамі «Зорнага дыліжанса», і нас часта блыталі. Таму трэба было прыдумаць нейкі запамінальны псеўданім. З прадзюсарам вырашылі, што падыходзіць імя Герман, а прозвішча Цітоў дасталася мне па мамінай лініі.

— Любоў да творчасці ў вас з дзяцінства?

— Так, з малых гадоў я ўвесь у ёй. А як інакш? Калі б вы толькі чулі, як спявае мая бабуля Ліда! А тата які малайчына! Дзякуючы яму я паступіў у музычную школу па класе дудачкі. Наша мужчынская логіка казала нам, што дудачку будзе лёгка несці на заняткі (Смяецца.) Праўда, калі мама вярнулася з працы і даведалася пра гэтае рашэнне, яго прыйшлося памяняць. Так, дзякуючы маме, музычную школу я скончыў па класе харавых спеваў.

— Вы вучыліся ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў, аднак выбралі не музычны факультэт.
Чаму?

— Сапраўды, я спыніў свой выбар на прадзюсаванні. На той момант у мяне за плячыма ўжо быў Гродзенскі каледж мастацтваў, і гэтая спецыялізацыя для працягу адукацыі была вельмі дарэчы.

— У вас за плячыма ўдзел у многіх праектах. Яны былі своеасаблівай апорай для вашага творчага «ўзлёту»?

— У асноўным яны былі музычныя: «Зорны дыліжанс», «Сакрэт поспеху», «Народны артыст». Але магу сказаць, што такога роду праекты — гэта не зусім маё. Усе былі міма, вылятаў з першых жа тураў. І толькі перамога ў «Зорным дыліжансе» стала своеасаблівым зыходным пунктам у шоу-бізнесе.

— Акрамя таго, што вы спяваеце, дык яшчэ і пішаце песні. Ці складаней стварыць песню для іншага чалавека?

— Я не пішу песні на заказ... Нават не ведаю, каму ў выніку дастанецца тая ці іншая кампазіцыя. Калі ствараю, то проста давяраю інтуіцыі. Якой адчуваю песню, такой яе і раблю, не арыентуючыся на магчымага выканаўцу. Я добра памятаю, што сваю першую песню прадаў Уладзіміру Ухцінскаму. Менавіта з супрацоўніцтва з гэтым артыстам і пачалася мая аўтарская кар'ера.

— У якой сферы хацелі б яшчэ сябе паспрабаваць? Можа быць, кіно ці тэатр?

— Гэта таксама не зусім маё. Трэба вучыць велізарную колькасць тэксту... Мне падабаецца здымацца ў рэкламных роліках і працаваць у якасці мадэлі.

— У вас ёсць куміры, на якіх імкняцеся быць падобным ці з якіх бераце прыклад?

— У ідэале хацелася б самому быць прыкладам. Не тое каб я да гэтага імкнуўся, але мне ўласціва ўдасканальвацца. Калі называць імёны, якія натхняюць, то з артыстаў гэта Лаліта. З журналісцкага асяроддзя — мая сувядучая ў «Нашай раніцы» Люцыя Герашчанка. Не стамляюся захапляцца яе прафесіяналізмам, самааддачай і прыгажосцю.

— У вас ёсць творчая і жыццёвая мара?

— Мары ўсяго жыцця, скажам так, у мяне няма, хаця, магчыма, толькі пакуль няма... Але ёсць дзясяткі жаданняў, якія змяняюцца літаральна кожны дзень па меры таго, як ажыццяўляюцца. Я мужчына. Для мяне мара — гэта добра спланаваць шэраг дзеянняў і — ты каля мэты.

— Няўдачы вас выбіваюць з каляіны або, наадварот, мабілізуюць?

— Яны для мяне — прыступкі росту. Толькі праз барацьбу з няўдачамі і паражэннямі можна дамагчыся поспеху. Я лічу, што да ўзлёту і падзення трэба ставіцца правільна. Атрымалася — выдатна, не атрымалася — зрабіў высновы і пайшоў далей.

— Вы публічная асоба, многія, магчыма, вам зайздросцяць... Як вы рэагуеце на тую ж крытыку?

— Да яе я стаўлюся заўсёды адэкватна. Дзесьці з усмешкай і іроніяй, калі разумею, што крытыка неабгрунтаваная. Але калі ў заўвагах ёсць доля праўды і меркаванне чалавека для мяне аўтарытэтнае, то заўсёды прыму да ведама і падзякую за ўдзел. Што датычыцца зайздрасці... Хачу заўважыць, што зараз сацыяльныя сеткі вельмі агаляюць наша сапраўднае стаўленне адно да аднаго. Заўсёды зразумела, напрыклад, з якіх меркаванняў знаёмы чалавек крытыкуе ў абмеркаваннях у інтэрнэце, а пры асабістай сустрэчы заліваецца салаўём ад захаплення.

— Нядаўна вы ўдзельнічалі ў тэлепраекце «Замуж за Бузаву». Сапраўды хацелі знайсці там каханне ці нейкія новыя адчуванні?

— «Замуж за Бузаву» — гэта асаблівы вопыт для мяне. Усё пачалося са званка з канала ТНТ. Мне паведамілі, што заяўка прынятая і мне трэба з'явіцца на вочны кастынг у Маскву. Вы павінны ведаць: я наогул не разумеў, пра што гаворка, бо ніякай заяўкі... не адпраўляў. Потым высветлілася, што гэта мая клапатлівая творчая каманда так вырашыла пакпіць і дапамагчы мне з «замужжам». (Смяецца.) Што яшчэ сказаць?.. Засталіся змешаныя пачуцці пасля ўдзелу ў тым праекце. Усё ж казаць краіне «Добрай раніцы» для мяне больш проста і зразумела, чым улюбляцца і дэманстраваць сімпатыю на камеру.

— Якімі якасцямі, на ваш погляд, павінен валодаць прафесійны спявак і тэлевядучы?

— Харызма павінна прысутнічаць у першую чаргу. Для гледача ж як: прыцягненне альбо ёсць, альбо яго няма. Іншага не дадзена. Ты можаш быць тройчы дыпламаваным у музычнай сферы спецыялістам, але без унутранай прыцягальнасці як спявак ты будзеш нецікавы. І пачуццё гумару абавязковае. Без яго ў нашай сферы ніяк. Яно дапаможа знайсці выхад з любых казусных сітуацый.

— Дарэчы, адчуваеце сябе «зоркай»?

— Праз «зорную» хваробу, як мне здаецца, праходзіць у той ці іншай ступені кожны публічны чалавек. І ў мяне такі перыяд быў у часы працы з прадзюсарам. Калі за цябе вырашаюць усе пытанні, лёгка адчуць, што ты асаблівы. Але мяне хутка прызямлілі, і ўсё наладзілася.

— Ці хапае вам часу на «звычайнае» жыццё па-за працай?

— Я заўсёды ўдзяляю яго сваім жаданням і захапленням, а не толькі прафесійнай дзейнасці. Вось нядаўна сваімі рукамі зрабіў вазу пад садавіну на высокай ножцы з дрэва і дэкаратыўнага шнура. Праўда, сябры падумалі, што гэта кіпцюрніца для ката, але гэта ж творчасць, тут з якога боку паглядзець. (Смяецца.) Люблю ў тэхніцы разбірацца. Магу гадзінамі вывучаць навінкі, параўноўваць характарыстыкі, чытаць водгукі. Часу заўсёды хапае на тое, што мне папраўдзе трэба. Галоўнае — сапраўды любіць тое, чым ты займаешся.

Ангеліна НОВІКАВА, студэнтка ІІ курса Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як задаволіць кадравы голад у сферы ІТ?

Як задаволіць кадравы голад у сферы ІТ?

Работадаўцы кажуць, што быць добрым праграмістам і ўмець пісаць код для эфектыўнай работы ўжо недастаткова.

Культура

Балельшчыкі II Еўрапейскіх гульняў ужо рэзервуюць вясковыя гатэлі

Балельшчыкі II Еўрапейскіх гульняў ужо рэзервуюць вясковыя гатэлі

«Адышоў час, калі гасцям патрэбныя былі толькі «чарка і скварка», ім ужо цікавыя музеі, культурная праграма».

Грамадства

Як працуюць сапёры?

Як працуюць сапёры?

Больш за ўсё «сюрпрызаў» з часоў Вялікай Айчыннай вайны было знойдзена ў Докшыцкім, Талачынскім, Асіповіцкім і Лагойскім раёнах.