Вы тут

Завуч у тралейбусе ёсць?


Поля:

— У маёй сяброўкі з класа Ніны якраз такія ж боты, як у мяне.

— А вы іх у гардэробе не блытаеце?

— Іх нельга зблытаць.

— Чаму?

— Бо ў Ніны боты заўсёды чыстыя і прыгожыя, а ў мяне брудныя.

Усё правільна: лепш няхай будуць брудныя, але аднолькавыя, чым чыстыя і розныя.

* * *

Прывёз дзяцей у школу. На ўваходзе стаіць завуч. Перад намі ідзе хлопчык, прыкладна клас пяты-шосты. Заходзіць у школу і кажа завучу:

— Добры дзень!

Завуч строга:

— Трэба было са мной у тралейбусе вітацца.

— Я вас не заўважыў у тралейбусе.

— Трэба заўважаць.

Мая парада пацану на будучыню: хадзіць у школу пешкі. А калі сядаеш у тралейбус, заходзячы гучна пытаць:

— Завуч дваццатай гімназіі ёсць?

— Ёсць.

— ДОБРЫ ДЗЕНЬ!

* * *

Сын:

— Тата, можаш мне паставіць свой любімы гурт?

— Які?

— Ну, памятаеш, ты неяк мне ўжо ставіў: наш, беларускі. «Болцік-Вінцік» ці нешта падобнае.

Пакуль я глядзеў на яго круглымі вачыма, жонка пераклала:

— Гэта ён, відаць, «Нейра Дзюбель» мае на ўвазе.

P. S. Сказаў яму, што, пакуль ён не вывучыць правільную назву гурта і не растлумачыць мне, што яна значыць, будзе слухаць выключна «Болцік-Вінцік».

* * *

Размова двайнятак.

Вера:

— Напэўна, вельмі страшна працаваць сцюардэсай...

Поля:

— А што там страшнага? Два разы прайшоў па самалёце, а астатні час сядзіш прышпіленая.

Вера абурана:

— Поля, якая розніца, калі самалёт упадзе?!

Думаў, спрэчка скончана на карысць Веры, але дзе там.

Поля:

— Тады навошта, па-твойму, у самалёце прышпільваюцца?

Вера не знайшла, што адказаць, і давялося ўжо мне растлумачыць, што падаць прыемней прышпіленым.

P. S. Хоць, вядома, я магу памыляцца.

* * *

Сын:

— Тата, уяўляеш: у Майкла Джордана дом 17 тысяч квадратных метраў, у ім 15 ванных! Каштуе 29 мільёнаў долараў.

— Нядрэнна. А давай падлічым, колькі гэта ў маштабах Каменнай Горкі. Колькі ў нашым доме кватэр?

— Ну, можа, кватэр дзвесце.

— Кожная каштуе ў сярэднім тысяч 70. Значыць увесь наш дом каштуе...

— 14 мільёнаў.

— Значыць, дом Майкла Джордана каштуе прыкладна як два дамы ў Каменнай Горцы. Па-мойму, нічога асаблівага.

Сын неяк адразу страціў цікавасць да маёмасці Майкла Джордана, а я падумаў, што калі мераць багацце заходніх «зорак» дамамі ў Каменнай Горцы ці Шабанах, то ў нейкі момант пачынаеш іх нават шкадаваць.

* * *

Кажу двайняткам:

— Ну што, у вас ужо любімыя ўрокі з'явіліся?

Поля:

— Так, у мяне фізкультура!

Вера:

— А ў мяне англійская мова!

Я:

— О, малайчына, Вера. А чым табе так падабаецца англійская?

— Проста на англійскай нам дазваляюць колькі хочаш разоў выходзіць у прыбіральню.

Як усё-ткі важна прывіць любоў да замежных моў з самых ранніх гадоў...

* * *

Старэйшая дачка:

— Тата, расказаць табе смешную гісторыю для тваёй кніжкі?

— Бясплатна ці за грошы?

— Лепш, вядома, за грошы.

— Тады не трэба.

— Я табе ўсё роўна раскажу, а ты сам вырашай.

Хітры маркетынгавы ход, разлічаны на наяўнасць у таты сумлення. На шчасце, гісторыя аказалася менш смешнай, чым міні-дыялог, які нарадзіўся ў выніку (да таго ж зусім бясплатны).

Павел ХОЛАД

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

 Эксперт: Да новага года рост цэн на нерухомасць спыніцца

Эксперт: Да новага года рост цэн на нерухомасць спыніцца

А калі і падрасце, то не больш чым на 0,5-1 працэнт.

Грамадства

Як і хто дапамагае змагацца з восамі ў кватэры?

Як і хто дапамагае змагацца з восамі ў кватэры?

Неяк ранкам я знайшла ў сябе на кухні некалькі вос. 

Культура

Форум тэатральнага мастацтва «ТЭАРТ» пакінуў на сэрцы рваныя раны

Форум тэатральнага мастацтва «ТЭАРТ» пакінуў на сэрцы рваныя раны

Мядзведзь на сцэне, Чэхаў на мове жэстаў і самая дакладная перадача стану дэпрэсіі.