Вы тут

Як дзяўчаты з асаблівасцямі развіцця ўпершыню ствараюць модную калекцыю


У лістападзе ў Мінску пройдзе Беларускі тыдзень моды. Звычайна ў ім удзельнічаюць дызайнеры, што ўжо паспелі заявіць пра сябе. Але сёлета будзе выключэнне. Адну з калекцый разам з мадэльерамі ствараюць дзяўчаты і жанчыны з інваліднасцю, для якіх гэты модны паказ — першы ў жыцці. Мы папрасілі некалькі ўдзельніц расказаць пра свае работы, гардэроб, безбар'ернае асяроддзе ў горадзе і мары.


«Хацела б насіць кароткія сукенкі»

Юлія ЛІСЕЦКАЯ робіць для калекцыі вышыўку. Вуаль, якая пойдзе на фартух, упрыгожыла кізільнікам з пацерак, на манжэтах будучага касцюма змясціла «чмялёў». Працаваць рукамі яна вучылася ў Мінскім цэнтры дэкаратыўна-прыкладной творчасці, дзе атрымала дыплом вышывальшчыцы.

— Калі збіралася вучыцца ў цэнтры, бацькі казалі: «Навошта туды? Трэба ў інстытут ісці, вышэйшую адукацыю атрымліваць». Пазней я паступіла ў Інстытут сучасных ведаў імя Шырокага на дызайнера. Але здароўе пагоршылася, і я сышла.

У мяне эпілепсія, для большасці наймальнікаў гэта адразу «не». Маё першае месца работы — прадпрыемства «Скарбніца». Там вышывала па трыкатажы. Потым была кур'ерам шэсць гадоў, дакументы вазіла. Цяпер другі год працую ў «АртІдэі» — мяне ўзялі з біржы па праграме працоўнай адаптацыі. Нядаўна перавялі на пасаду майстра вытворчасці аддзела — курырую іншых работнікаў. Заробак тут невялікі, але мне яшчэ плацяць пенсію па інваліднасці.

Я ўмею вязаць, габелены рабіць, пэчварк асвоіла. Сябры ўсё просяць у падарунак ім што-небудзь змайстраваць, але часу не хапае.

Модай не захапляюся, адзяваюся на свой густ. У мяне фігура нестандартная, сукенкі кароткія не магу насіць — а так хацелася б... Таму ў гардэробе штаны ў асноўным.

У вольны час у музеі хаджу. Была ў музеі Янкі Купалы, Нацыянальным мастацкім. Нядаўна ў Налібоцкую пушчу ездзіла.

Бацькі вельмі рады, што я ўдзельнічаю ў модным праекце, толькі перажываюць, што шмат часу губляю і выхадных няма. Дызайнеры маёй працай задаволены, а я крытычна да сябе стаўлюся: хацела б лепшую якасць.

«Шэсць гадоў вырабляю ўпрыгажэнні»

Фота з сацыяльных сетак.

Многія дзяўчаты, якія дапамагаюць ствараць калекцыю, жывуць у рэгіёнах — Мазыры, Жодзіне. Ганна ГАНІСЕЎСКАЯ — са Стоўбцаў. Вязаныя шыдэлкам манжэты і беражкі — яе рук справа.

— На модных паказах ні разу не была, але даўно мару, таму, калі мне прапанавалі далучыцца да праекта, з радасцю пагадзілася. Гэта магчымасць пазнаёміцца з мадэльерамі, паказаць свае здольнасці. У «Інстаграме» я падпісана на многіх беларускіх дызайнераў. З цікавасцю сачу, напрыклад, за Юліяй Латушкінай. Мне падабаецца стыль «кэжуал» — максімальна зручныя рэчы.

Ужо шэсць гадоў я вырабляю ўпрыгажэнні. Удзельнічаю ў кірмашах, фестывалях — і ў родным горадзе, і ў Мінску. Некаторыя нашы славутасці робяць у мяне заказы. Ганна Шаркунова некалькі разоў прыязджала, Вольга Хіжанкова была — ёй вельмі спадабаліся мае бранзалеты.

Колькі часу ідзе на выраб аднаго ўпрыгажэння, залежыць ад складанасці. Бывае і тыдзень патрэбны. Шмат часу адводзіцца на заказ матэрыялаў, падборку інструментаў.

У мяне спінальная цягліцавая атрафія. Таму на вучобу хадзіць не магу. Дома размаўляю праз інтэрнэт з сябрамі, слухаю аўдыякнігі. Сярод любімых аўтараў — Рэмарк. З сучасных — Барыс Акунін: я яго вялікая фанатка.

З безбар'ерным асяроддзем у Стоўбцах не ўсё ідэальна, але з кожным годам з'яўляюцца паляпшэнні. У Дом культуры можна трапіць, у некаторыя крамы таксама. Я нядаўна атрымала электракаляску, часцей на шпацыры бываю.

«Гэта адна з найлепшых падзей у маім жыцці»

Ажурныя ўстаўкі на спінку адзення, рушы для блузы, пояс вяжа Святлана ПЯТРОЎСКАЯ. Жанчына рукадзельнічае яшчэ са школьнай лаўкі.

— Некалі я была зарэгістравана як рамеснік, але тады яшчэ не так развіты быў інтэрнэт, і ўсё павісла ў паветры. Цяпер вяжу толькі для сябе і блізкіх: шапкі, шалікі, пульсэткі, кардыганы, світары. На прутках і шыдэлкам.

Мне падабаюцца рукадзельныя форумы, гляджу, што ў гэтым сезоне запатрабавана. Сёння, напрыклад, модныя вялікія аб'ёмныя косы, каб па 12 петляў перапляталася.

Я не працую па стане здароўя. На жаль, гадоў пяць таму здарылася праблема з пазваночнікам, і я захрасла дома. Па кватэры хаджу, але на вялікія адлегласці перасоўвацца вельмі складана, бо мне трэба часта адпачываць.

Дзе дагэтуль працавала? А можна не ўспамінаць мінулае? Я так старалася яго забыць...

Акрамя вязання люблю пячы хлеб. Фільмы добрыя гляджу: «1+1», «Дыхай дзеля нас» — у маю тэму. Савецкае кіно люблю. Па канале «Рэтра ТБ» з задавальненнем уключаю фільмы 60—70-х гадоў.

Калі прапанавалі працаваць над моднай калекцыяй, я за гэту магчымасць ухапілася. Перш за ўсё таму, што хацела адчуць сваю запатрабаванасць. Мне прыемна, што мая работа спадабалася і будзе выкарыстана на такім узроўні. І, зразумела, спадзяюся нейкую капейчыну дадаткова да пенсіі атрымаць.

Хутчэй за ўсё, на паказ прыйсці не змагу. На такім мерапрыемстве трэба выглядаць прэзентабельна, а калі баліць пазваночнік — гэта складана, бо думкі зусім пра іншае. Буду прасіць, каб мне скінулі фота.

Я ўсцешана, што маю працу пакажуць на подыуме, што хаваць. За апошнія пяць гадоў гэта, бадай, адна з самых вялікіх падзей у маім жыцці, якая дае ўнутраныя сілы.

Рэч з бу­ду­чай ка­лек­цыі (спінка выраба).

Праект «Новыя магчымасці» рэалізуе Беларуская палата моды сумесна з Беларускай асацыяцыяй дапамогі дзецям-інвалідам і маладым інвалідам. Аснову калекцыі распрацоўвалі дызайнеры Павел Доўнар (вядомы па брэндзе «Ноnаr»), Аляўціна Расолька, Вольга Бігель і Ева Селіванава. Лейтматывам сталі рэдкія насякомыя і расліны, занесеныя ў Чырвоную кнігу Беларусі. Усяго на подыуме прадставяць больш за 20 модных вобразаў.

Арганізатары спадзяюцца, што гэты праект стане штуршком да нечага большага. Дызайнеры і тэкстыльныя прадпрыемствы ўбачаць, што майстры з інваліднасцю могуць ствараць прыгожыя і якасныя вырабы, і будуць даручаць ім асобныя заказы (тым больш многія работы можна выконваць дома).

Наталля ЛУБНЕЎСКАЯ

Фо­та Ган­ны ЗА­НКА­ВІЧ

Загаловак у газеце: «Даўно мару пабываць на паказе»

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Так цёпла, як у першым паўгоддзі, бывае адзін раз у 30 год

Так цёпла, як у першым паўгоддзі, бывае адзін раз у 30 год

За апошнія 30 гадоў у нас у краіне ў параўнанні з нормай 1961—1990 гадоў, якая ўжываецца як апорная пры ацэнцы значэнняў змены клімату, пацяплела на 1,3 градуса.

Грамадства

Ці прапаноўвае прыдарожны сэрвіс беларускую кухню?

Ці прапаноўвае прыдарожны сэрвіс беларускую кухню?

Міністэрства транспарту і камунікацый цяпер распрацоўвае генеральную схему развіцця прыдарожнага сэрвісу да 2025 года.

Грамадства

Гісторыя пра тое, як партызаны пайшлі па соль, а выратавалі дзевяць чалавек

Гісторыя пра тое, як партызаны пайшлі па соль, а выратавалі дзевяць чалавек

Гэты аповед даслаў нам у рэдакцыю наш даўні чытач з Вялікай Бераставіцы Міхаіл Маскальчук.

Грамадства

Што паглядзець у Хоцімску?

Што паглядзець у Хоцімску?

У Хоцімску нават ёсць кола агляду.