Вы тут

Птушкі і птушаняты


Пра што нашаптаў цёплы кастрычнік

Такая шыкоўная — сонечна-мядовая, цёпла-бурштынавая цягам некалькіх не дзён, а тыдняў — восень была дагэтуль толькі ў 1995-м. Пра тое нават сведчаць сіноптыкі: штодзень, згадваючы рэкорды па выніках шматгадовых метэаназіранняў, яны, калі гавораць пра самую высокую зафіксаваную тэмпературу, найчасцей называюць менавіта кастрычнік 1995-га. Але, нават калі б і не было такой падказкі, забыцца тую восень проста немагчыма...


Мы ў той год былі на пятым курсе ўніверсітэта, мелі працу (часовую) і вельмі туманныя перспектывы наконт найбліжэйшай будучыні. Тады якраз адмянілі размеркаванне, увёўшы «свабодныя дыпломы», і не меўшы на руках сталічнай пастаяннай прапіскі, ты затое меў выдатныя шанцы з гэтым самым свабодным, няхай сабе нават і чырвоным, дыпломам у руках апынуцца за межамі мінскай кальцавой дарогі...

І думаць пра гэта ды пра тое, як зачапіцца ў сталіцы, трэба было ўжо ўвосень, таксама як і хадзіць на лекцыі, на якіх — ну вельмі важных! — строгія выкладчыкі кожны раз адзначалі адсутных і пагражалі ім найсуровейшым пакараннем. Але кожную раніцу, выходзячы з інтэрната з высакароднай мэтай на тыя самыя лекцыі ўрэшце трапіць, мы з сяброўкай глядзелі адна на адну, хорам выдыхалі: «Можа, апошні дзень такі!» — і ішлі... блукаць па залітых сонцам вуліцах, бесклапотна падбіваючы нагамі аблачынкі рудаватых кляновых лісцяў ды сядзець у кавярні «Марожанае» ў Траецкім, дзе тады яшчэ варылі сапраўдную — у джэзве на гарачым пяску — самую духмяную і смачную каву, якую даводзілася каштаваць у жыцці.

Зрэшты, гэта бесклапотнасць была часовай, а потым, разам з прадчуваннем дажджлівых шэрых дзён, прыходзілі невясёлыя думкі пра тое, што рабіць і як жыць далей. Нібы было гэта толькі ўчора — выразна памятаю, з якім роспачна-безвыходным настроем пісала тады матэрыял для «Звязды», які назвала «Птушкі з перабітымі крыламі». Пра сябе, пра сваіх сяброў і знаёмых — «страчанае пакаленне», якое спрабуе і з усіх сіл стараецца знайсці сябе, але якому не даюць гэта зрабіць абсалютна трывіяльныя, але ўсюдыісныя абставіны — адсутнасць жылля, прапіскі, грошай. Мой «крык душы» тады апублікавалі, праўда, з каментарыем адной сталай журналісткі, якая ўшчувала моладзь у маёй асобе за ўпадніцкі настрой і нежаданне дзейнічаць дзеля спраўджвання планаў і мараў. Я, памятаю, вельмі пакрыўдзілася: сыты галоднаму не спагадае, добра, меўшы пастаянную працу і ўсе выгоды сталічнага жыцця, разважаць аб няздатнасці і аморфнасці маладых.

Сяджу вось цяпер, праз дваццаць тры гады (божа мой, прайшло ўжо дваццаць тры гады!), і думаю. Пра тое, што, напэўна, так прыродай закладзена, каб з маладых, бесклапотных і адначасова заклапочаных тысячай важных праблем, разгубленых і ў той жа час адчайных людзі ператвараліся ў вопытных, асцярожных і засяроджаных зануд сярэдняга ўзросту, якія заўсёды ведаюць, як правільна, упэўнена, не азіраючыся па баках, ідуць толькі наперад, смяюцца, толькі калі вельмі смешна, і то калі гэта не парушае грамадскага парадку... А як хочацца павучыць жыццю маладзейшых! Якія — бесталковыя і нахабныя, лянівыя і ўпартыя, са сваімі ўсюдыіснымі заплечнікамі і навушнікамі — скардзяцца на неўладкаванасць жыцця, на невялікую зарплату, а самі жывуць у сваім віртуальным свеце, крыўдзяцца, што ты іх не разумееш, і ўвогуле глядзяць на цябе з лёгкім адценнем гэткай добразычлівай пагарды, як на бабуліну сукенку, якая нібыта і важная як рэліквія, але насамрэч ужо не надта, мякка кажучы, і патрэбная...

Як жа хочацца сказаць ім усё, што пра іх думаеш: і пра ляноту, і пра абыякавасць, і пра нежаданне рабіць нешта дзеля саміх сябе, і пра тое, што, калі так будзе і надалей, нічога людскага з іх не атрымаецца. Вельмі хочацца, праўда? (Гэта я да катэгорыі сорак плюс звяртаюся.)

Толькі ведаеце што? Усё ў іх абавязкова спраўдзіцца і атрымаецца. І будзе ў рэшце рэшт усё як у нас з вамі, усё як у людзей — і работа, і жыллё, і жыццёвы досвед, які яны займеюць самі, без нашай дапамогі. Бо так было і будзе заўжды. Бо так закладзена прыродай. Бо свет не павінен складацца толькі з правільных зануд, якія заўсёды ведаюць і дакладна пралічваюць, што, калі і як рабіць. Бо мы самі былі такія, як яны, усяго нейкія дваццаць (трыццаць, сорак... якая, зрэшты, розніца — колькі?) гадоў назад.

І ўспомніць пра гэта насамрэч зусім нескладана. Дастаткова толькі, ідучы па пранізаным промнямі восеньскім парку, легкадумна падкінуць нагой аблачынку рудаватых кляновых лісцяў.

Алена ЛЯЎКОВІЧ

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Зміцер Жылуновіч. Таварыш пясняр

Зміцер Жылуновіч. Таварыш пясняр

Ён быў аўтарам Маніфеста аб абвяшчэнні Савецкай Беларусі, першым прэм'ер-міністрам рэспублікі, яго двойчы выключалі з партыі, ён мог стаць першым народным паэтам...

Грамадства

Прэзідэнт зрабіў кадравыя прызначэнні

Прэзідэнт зрабіў кадравыя прызначэнні

Аляксандр Лукашэнка даў згоду на прызначэнне рэктараў і кіраўнікоў раёнаў і прадпрыемстваў.

Калейдаскоп

Чым здзівіў Беларускі тыдзень моды

Чым здзівіў Беларускі тыдзень моды

Пазнаёміцца з навінкамі ад беларускіх дызайнераў можна было на тыдні моды, які праходзіў у Мінску з 7 да 11 лістапада.