Вы тут

У ложку з гаджэтам


«Страшную вестку прынёс я ў твой дом, Надзея! Кліч дзяцей!» Памятаеце гэтую фразу з фільма «Любоў і галубы»? Дык вось, і вестка непрыемная, і клікаць хутка не будзе каго... Сумныя лічбы абнародавалі нядаўна эканамісты з амерыканскага ўніверсітэта Дэлавера: калі ў 1990 годзе ў сярэднестатыстычнага чалавека секс быў пяць разоў на месяц, дык у 2010 годзе (больш позні час чамусьці ў даследаванні не фігуруе) яго колькасць скарацілася да трох за той жа «справаздачны перыяд». Інакш кажучы, уцех кахання ў нашым жыцці становіцца ўсё менш... Падавалася б, такога што, раней не было? («Калі ў вашай жонкі баліць галава, паспрабуйце прыкласці ёй да лба новыя італьянскія боцікі». Ведаеце, гэта ў многіх выпадках паспяхова спрацоўвала для абодвух бакоў. «Калі б кожны раз, калі я ўсведамляю, якой дурніцай я была, мне давалі б 10 рублёў, у мяне была б пастаянная крыніца пасіўнага даходу».) Але на гэты раз усё нашмат сур'ёзней, паколькі, на думку аўтара навуковай працы, пачуццёвыя адносіны паміж мужчынамі і жанчынамі выцясняюць электронныя сродкі камунікацыі... («Мы апошняе пакаленне людзей, чые дзіцячыя фатаграфіі не былі зроблены пры дапамозе тэлефонаў».)


Прафесар разам з калегамі прааналізавала даследаванні, якія ахопліваюць лад жыцця чатырох мільёнаў чалавек з 80 краін на пяці кантынентах. А штуршком стаў выпадак, які адбыўся ў 2008 годзе на Занзібары — архіпелагу, які належыць Танзаніі. Тут у выніку аварыі быў пашкоджаны сілавы кабель, які забяспечваў падачу электраэнергіі з мацерыка на востраў. У выніку апошні на месяц застаўся без электразабеспячэння. («Самае шкоднае для нервовай сістэмы — гэта марудны інтэрнэт».) І вось гэта надзвычайнае здарэнне мела нечаканы працяг. Эканаміст з універсітэта Арэгона звярнуў увагу, што праз восем-дзевяць месяцаў пасля той аварыі на Занзібары назіраўся сапраўдны бэбі-бум: колькасць нованароджаных падскочыла на 15—18 працэнтаў. Ага, яшчэ зусім нядаўна з гэтай нагоды гаварылі проста: цемра — сябра моладзі... Самае цікавае, што гэты эфект датычыўся толькі электрыфікаваных населеных пунктаў. У вёсках, якія і дагэтуль былі без электрычнасці, не змянілася нічога, бо іх насельнікі як жылі да аварыі, так і працягвалі жыць. («Мне ніколі не будзе так весела, як людзям у рэкламе безалкагольнага піва».)

А вось тыя жыхары вострава, што прызвычаіліся карыстацца выгодамі цывілізацыі, мусілі праводзіць дома больш часу. А тэлевізар жа не працуе, смартфон не зарадзіш! Што яшчэ рабіць доўгімі цёмнымі вечарамі?!. («Адключылі інтэрнэт на дзесяць хвілін. Даведаўся, што зараз вясна, вывучыў пакоі ў доме, пазнаёміўся з бацькамі, даведаўся, што ёсць брат».) Інакш кажучы, вучоныя пацвердзілі сувязь паміж наяўнасцю ў сям'і тэлевізара і ўпадкам сексуальнага жыцця. («Планшэт быў вынайдзены для таго, каб людзі нарэшце перасталі сядзець у інтэрнэце і маглі ў ім ляжаць».) Апошняга, як высветлілі даследчыкі, як мінімум на шэсць працэнтаў робіцца менш.

Але на адзін толькі тэлевізар навукоўцы грашыць на спяшаюцца. Яны кажуць, што яшчэ большым забойцам сексу з'яўляюцца смартфоны. І пацвярджаюць свае высновы лічбамі: у ЗША людзі ў сярэднім праводзяць за імі 11 гадзін у дзень. («— У цябе кругі пад вачыма. — Гэта межы рэальнасці».) Гэта час і за інтэрнэтам, і за гульнямі, і за праслухоўваннем музыкі... («Калі твой мужык не афішуе вашы адносіны ў сацсетках, дык гэта не толькі твой мужык».) За апошнія тры гады ён павялічыўся на 1 гадзіну 32 хвіліны. Тое, што раней можна было патраціць на секс, цяпер выдаткоўваецца на стасункі з гаджэтамі, калі экран тэлевізара гасне... («У век супертэхналогій з намі побач часцей спяць тэлефоны, чым блізкія людзі».) Зносіны з жывымі прадстаўнікамі процілеглага полу замяняюцца віртуальнымі, многім становіцца больш цікава сачыць за імі, чым удзельнічаць у іх. («Перапоўнены аўтобус, людзей у салоне — як селядцоў у бочцы. Раптам з пярэдняй пляцоўкі чуецца ўсхваляваны жаночы голас: «Мужчына, што вы робіце? Мужчына, я ў вас пытаюся — што вы робіце?!» Усе пасажыры сціхаюць. Паўза... Нарэшце ўжо з задняй пляцоўкі аўтобуса даносіцца зацікаўлены мужчынскі голас: «Мужык, ну не тамі! Сапраўды, што ты там робіш?») Нехта шукае разрадкі ў фільмах «для дарослых». Ці знаходзіць? («Дэпрэсія — гэта калі прагляд стужкі «для дарослых» заканчваецца доўгімі роздумамі пра цяжкі лёс галоўнай гераіні».) Паказальная гісторыя адбылася нядаўна ў Мінску. У 45-гадовага мужчыны на балконе жылля ў шматкватэрным доме выявілі... парсюка. Смешна? Хутчэй наадварот. Грамадзянін растлумачыў, што набыў жывёлу на рынку і гадаваў у кватэры, бо пражываў адзін і яму было сумна...

І зусім іншая гісторыя пра 100-гадовую брытанку, якая выйшла замуж за абранніка, маладзейшага за яе на 26 гадоў. («Бачыў, як дзяўчына бегла па горадзе ў вясельнай сукенцы. Вось гэта я разумею — у актыўным пошуку».) Яны былі шмат гадоў знаёмыя. Жаніх адвёз нявесту да алтара на інваліднай калясцы пад песню АВВА. А жанчына сказала: «Быць нявестай — гэта проста ашаламляльна. Гэта каштавала столькі гадоў чакання, я магла б пачакаць і даўжэй». Што тут скажаш, олдскульная школа! («Трымаюся ад граху як мага далей, але не выпускаю яго з віду».)

Кастусь ХАЦЕЛАЎ-ЗМАГЕЛАЎ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як выхаваць даследчыка за школьнай партай?

Як выхаваць даследчыка за школьнай партай?

Чаму ўсе краіны, якія развіваюць інавацыйную эканоміку, робяць сёння стаўку на STЕM? 

Палітыка

Аляксандр Лукашэнка сустрэўся з прадстаўнікамі СМІ Расіі

Аляксандр Лукашэнка сустрэўся з прадстаўнікамі СМІ Расіі

Некалькі рэчаў сёлета адбываюцца ўпершыню.

Грамадства

Ці набудуць у гаспадароў старыя хаты?

Ці набудуць у гаспадароў старыя хаты?

Адэльскі сельскі савет, што ў Гродзенскім раёне, можна назваць брамай у Еўрасаюз.