Вы тут

Псіхалогія стабільнасці. Вясковая настаўніца пра дзяцей, адзнакі і рыбалку


Сельская моладзь часта марыць перабрацца ў сталіцу: больш магчымасцяў, а значыць, і шанцаў знайсці сваё месца ў жыцці. Таццяна СЫМАНОВІЧ не з ліку такіх людзей. Настаўніца пачатковых класаў і педагог-псіхолаг ужо 14 гадоў працуе ў Пяршайскім дзіцячым садзе — сярэдняй школе, што пад Валожынам, і рада, што лёс занёс яе сюды.


Прафесію Таццяна выбрала, натхніўшыся прыкладам уласных школьных настаўнікаў. Успамінае, што ёй вельмі пашанцавала: у яе выкладалі добрыя педагогі. Любімым прадметам у дзяўчыны ў дзяцінстве была матэматыка. Але з ёй не звязала жыццё, бо заўсёды думала, што ведае дысцыпліну на недастатковым узроўні. Гэта, дарэчы, адзіны прадмет, па якім у Таццяніным школьным атэстаце стаяла «добра» — па астатніх было «выдатна».

Пасля заканчэння Мінскага педагагічнага каледжа яе накіравалі ў Пяршайскую школу настаўніцай беларускай мовы і літаратуры. А потым Таццяна стала выкладаць у пачатковых класах. З якім узростам працаваць складаней, адказаць адназначна нельга, гаворыць педагог.

— Калі працуеш у старшых класах, больш часу адымае падрыхтоўка да ўрокаў. Кожны год трэба перачытваць вялікія творы, каб успомніць усе дэталі і быць гатовай адказаць на пытанні вучняў. А з малодшымі школьнікамі складаней у плане дысцыпліны. Заўважыла, што калі перайшла працаваць у пачатковую школу, стала павышаць голас, — дзеліцца назіраннямі суразмоўніца.

Адзнакі, лічыць Таццяна, не самае галоўнае. Дзіця варта накіроўваць на атрыманне ведаў і ацэньваць іх аб'ектыўна. Калі школьніку паставілі «восем», а ён ведае на «пяць», гэта горш для самога вучня: трэба, каб ён асэнсоўваў свой узровень. «Яшчэ і з бацькамі даводзіцца работу праводзіць, каб яны не патрабавалі зашмат ад дзіцяці. Ціск шкодны для псіхічнага здароўя школьніка. Але, як правіла, такім бацькам складана гэта растлумачыць. Напрыклад, у сітуацыі, калі мама была выдатніцай, а сын — не, ёй няпроста змірыцца з гэтым».

— А што рабіць, калі дзіця не хоча вучыцца?

— Пастарацца зацікавіць. Я хлопчыкам кажу: будзеце непісьменнымі, адправіце дзяўчынцы, якая падабаецца, паведамленне з памылкамі, а яна будзе з вас смяяцца. А калі не навучыцеся лічыць, вас у краме могуць падмануць. Мне, дарэчы, падабаецца, што капейкі вярнуліся: дзецям зручней з імі лічыць.

Ідэі для ўрокаў Таццяна шукае ў інтэрнэце, падглядае падчас курсаў. Для вучняў малодшых класаў, кажа, найлепшы варыянт — заняткі ў гульнявой форме: такія падабаюцца нават слабым школьнікам.

Настаўніца стараецца быць у курсе таго, чым цікавіцца малеча. «У мяне пляменніца іх узросту, таму, калі што, у яе пытаюся, — усміхаецца. — Але я сучасныя мульцікі не зусім разумею, прывыкла да тых, на якіх сама вырасла, «Ну, пачакай!» напрыклад».

На думку Таццяны, для педагога важныя такія якасці, як добрасумленнасць, эмпатыя і асабліва справядлівасць. «Самае галоўнае — ставіцца да ўсіх аднолькава. Вядома, у мяне ёсць любімчыкі, але я іх стараюся не вылучаць».

У якасці педагога-псіхолага Таццяне даводзіцца разбіраць розныя пытанні. Напрыклад, праводзіць заняткі па інтэрнэт-бяспецы, прафарыентацыі. Бацькі ў кабінет псіхолага звяртаюцца, каб праверыць дзіця на гатоўнасць да школы, папрасіць папрацаваць з малымі над павышэннем самаацэнкі.

Сярод абавязкаў таксама наведванне сем'яў, якія знаходзяцца ў сацыяльна небяспечным становішчы. Педагог з сумам заўважае: некаторыя з іх патрабуюць пільнага нагляду, бо ў бацькоў праблемы з алкаголем. Але як толькі яны кідаюць піць, сітуацыя наладжваецца.

Закранаем матэрыяльны бок прафесіі. Некаторыя настаўнікі расчароўваюцца пасля атрымання першага заробку. Таццяна прызнаецца: гэта не пра яе. «З-за грошай ніколі не расстройвалася. Колькі атрымала, столькі і размеркавала. Я не зайздрошчу тым, хто больш зарабляе».

Прынамсі, на ўласнае жыллё ў настаўніцы пакрысе сабраць атрымалася: купіла кватэру ў Валожыне.

Вольнага часу, адзначае Таццяна, не так і шмат, а калі ёсць, любіць пачытаць мастацкую літаратуру і з'ездзіць да мамы ў вёску Сасноўцы Валожынскага раёна — на сваю малую радзіму. Суразмоўніца дзеліцца: для яе палоць грады і вырошчваць памідоры — сапраўдны адпачынак. Таксама ёй, як вясковаму чалавеку, падабаецца хадзіць у грыбы, збіраць ягады і ездзіць на рыбалку.

На пытанне, чаму вырашыла застацца жыць у райцэнтры, а не скараць сталіцу, Таццяна адказвае: выбрала стабільнасць. «Я прааналізавала: Валожын — невялікі гарадок, дзе я рэальна магу купіць сабе кватэру. Да таго ж усё неабходнае для жыцця тут ёсць: кінатэатр, басейн, рэстараны». А яшчэ настаўніца любіць Валожын за цішыню і спакой, якія яна не гатова прамяняць на шумны Мінск.

Наталля ЛУБНЕЎСКАЯ, фота аўтара

Мінск — Валожынскі раён — Мінск

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як задаволіць кадравы голад у сферы ІТ?

Як задаволіць кадравы голад у сферы ІТ?

Работадаўцы кажуць, што быць добрым праграмістам і ўмець пісаць код для эфектыўнай работы ўжо недастаткова.

Культура

Балельшчыкі II Еўрапейскіх гульняў ужо рэзервуюць вясковыя гатэлі

Балельшчыкі II Еўрапейскіх гульняў ужо рэзервуюць вясковыя гатэлі

«Адышоў час, калі гасцям патрэбныя былі толькі «чарка і скварка», ім ужо цікавыя музеі, культурная праграма».

Грамадства

Як працуюць сапёры?

Як працуюць сапёры?

Больш за ўсё «сюрпрызаў» з часоў Вялікай Айчыннай вайны было знойдзена ў Докшыцкім, Талачынскім, Асіповіцкім і Лагойскім раёнах.