Вы тут

Як беларуска Вера Хвашчынская стала найлепшай на кантыненце ў рускіх шашках


Вера Хвашчынская пачала выступаць у дарослых турнірах па шашках у 15-гадовым узросце. Першыя турніры не прыносілі ёй высокіх вынікаў, але дзяўчына ішла да сваіх мэт паэтапна, крок за крокам. Летась яна стала прызёрам чэмпіянату Еўропы на маладзёжным першынстве, а сёлета заваявала «золата» ўжо на дарослым узроўні, аўтаматычна атрымаўшы званне міжнароднага гросмайстра. Пра тое, як трапіла ў гэты від спорту, сусветных лідараў і правілы правядзення спаборніцтваў Вера расказала ў адным са сваіх рэдкіх інтэрв'ю.


— Вера, рыхтуючыся да інтэрв'ю, я знайшла ваша прозвішча ў «Вікіпедыі»...

— Здорава, я не ведала, што ёсць там. Наогул, ніколі не думала, што траплю ў «Вікіпедыю», і мэт такіх у мяне не было, я проста займаюся тым, што мне падабаецца. Да гэтага часу лічу, што шашкі для мяне больш хобі, хоць займаюся імі на прафесійнай аснове.

— Якое званне самае высокае ў вашым відзе спорту?

— Міжнародны гросмайстар. Гэта званне прысвоілі мне аўтаматычна, калі я выйграла цяперашні чэмпіянат Еўропы. У фінале абыграла шматразовую чэмпіёнку свету і Еўропы Алену Скавіціну з Малдовы. Раней мы сустракаліся на камандных чэмпіянатах, але звычайна ў нас была нічыя ці я прайгравала, а тут упершыню атрымала перамогу. Прыемна, але на самай справе мне проста пашанцавала.

— Што значыць для вас званне міжнароднага гросмайстра і якія бонусы яно дае?

— Зноў жа мэты атрымаць яго перад сабой не ставіла, мне проста падабаецца гуляць і выйграваць, а гросмайстар — гэта прыемнае дапаўненне. Асабіста для мяне яно нічога не значыць, проста прыемна. Зараз галоўнае — гуляць на гэтага гросмайстра, паказваць якасць гульні і рабіць так, каб твой узровень сапраўды адпавядаў гросмайстарскаму. Што датычыцца бонусаў, на жаль, іх няма.

— Апроч іншага, вы ўладальніца мноства еўрапейскіх тытулаў...

— На юнацкім узроўні ў мяне іх дастаткова, а вось на дарослым жаночым я ні разу не трапляла ў тройку ў «класіцы», хоць была на п'едэстале ў бліцы і хуткіх шашках. Усё ж такі, мне здаецца, класічная праграма заўсёды лічыцца больш прэстыжнай. Калі казаць пра розніцу паміж маладзёжным і дарослым узроўнямі, то яна, вядома, каласальная. Сярод дарослых гуляць нашмат складаней, хоць усе, хто выступае на маладзёжных турнірах да 26 гадоў, паспяхова ўдзельнічаюць і ў дарослых спаборніцтвах. У многіх відах спорту ўзроставы пераход не праходзіць гладка, гэтаксама было і ў мяне: першыя часы ў дарослых жаночых турнірах не атрымлівалася, і толькі пару гадоў таму я пачала займаць прызавыя месцы.

— З якога ўзросту вы сталі выступаць сярод дарослых?

— У гадоў 15—16, гэта нармальная практыка. На чэмпіянаце Беларусі сярод жанчын удзельнічаюць дзяўчаты, якім 12—13 гадоў. Наогул, трэба сказаць, што ў шашках няма ўзроставага абмежавання.

— Што можна сказаць аб сусветных лідарах і якое месца сярод іх займае наша краіна?

— Беларусь досыць вядомая ў шашках і, несумненна, з'яўляецца адным з лідараў у свеце. У нас шмат чэмпіёнаў і сярод моладзі, і сярод дарослых. Відаць, засталіся добрыя традыцыі з часоў Савецкага Саюза, добрыя настаўнікі, моцная школа.

Таксама на лідарскіх месцах у свеце сёння спартсмены з Расіі, Украіны, Малдовы. Наогул, многія цяпер гуляюць добра, на чэмпіянаце Еўропы было прадстаўлена 10 краін у жаночым турніры, на чэмпіянаце свету іх больш — 14—15.

— Раскажыце, як звычайна праходзіць ваш трэніровачны дзень?

— Рашаю камбінацыі, паўтараю або вучу дэбюты, часам гуляю з трэнерам, разбіраем нейкія пазіцыі. Што датычыцца колькасці трэніровак, то яна залежыць ад таго, ці рыхтуюся я да якога-небудзь турніру.

— Якія якасці, на ваш погляд, развіваюць шашкі?

— Перш за ўсё, вучаць разлічваць на некалькі хадоў наперад, ну і, як любы спорт, вучаць правільна ставіцца да паражэнняў.

— Апошнім навыкам вы таксама ўжо авалодалі?

— Больш памятаю, вядома, паражэнні, чым перамогі. Раней, калі была маленькая, вельмі моцна перажывала з-за іх, нават плакала. Зараз стараюся не засяроджвацца на паражэнні і проста ісці далей. Асабліва калі гэта адбываецца падчас турніру. Трэба сабрацца і гуляць далей, таму што паражэнне часам можа нічога не значыць, пасля яго ў рэшце рэшт можна выбіцца ў лідары. Трэба паспрабаваць адпусціць пройгрыш і думаць пра наступную партыю. Наогул, зараз я стараюся прасцей ставіцца і да паражэнняў, і да перамог.

— Супраць мужчын гуляеце?

— Не, не выпадала. Але ведаю, што некаторыя дзяўчаты гуляюць, гэта добра павышае ўзровень. У іх адрозніваецца стыль гульні, яны па-іншаму вядуць партыі, мне здаецца, мужчыны больш прафесійна ставяцца да таго, што адбываецца на дошцы, і да турніраў у цэлым. А жанчыны больш схільныя да эмоцый.

— Як людзі, далёкія ад спорту, рэагуюць на тое, што вы займаецеся шашкамі?

— Здзіўляюцца. Шашкі? Гэта ўвогуле спорт? Асабліва калі кажаш, што ў нас ёсць спаборніцтвы, турніры. Людзі лічаць, што гэта проста настольная гульня, расставілі шашкі ўвечары, згулялі. Многія ставяцца да гэтага несур'ёзна. Раней было не вельмі прыемна, а цяпер ужо не звяртаю на гэта ўвагі.

— Здаецца, што ўсе шашысты і шахматысты добра вучацца ў школе...

— Не ведаю, як астатнія, але ў мяне заўсёды былі праблемы з матэматыкай. Цягнула больш да такіх прадметаў, як гісторыя, грамадазнаўства. Не тое каб я адставала, але выдатніцай дакладна ў школе не была. Напэўна, усё ж такі гэта памылковае меркаванне.

— Калі глядзець за гульнёй шашыстаў збоку, здаецца, вы вельмі спакойныя людзі...

— Напэўна, гэта толькі з боку. Я таксама сканцэнтраваная за партыяй, але ў жыцці часта магу праявіць эмоцыі. На турнірах мы абмежаваныя яшчэ і пэўнымі правіламі. Напрыклад, падчас партыі нельга ні з кім размаўляць, акрамя саперніка. За гэта можна атрымаць заўвагу. Падчас ходу свайго апанента можна ўстаць, прагуляцца, перакусіць, папіць вады, але не падыходзіць блізка да іншых гульцоў, якія вядуць свае партыі.

— Наогул, як вы пачалі займацца гэтым відам спорту?

— У другім класе мама вырашыла адвесці мяне на які-небудзь гурток, так атрымалася, што ў школе ў нас былі шахматы і шашкі, вось так я прыйшла і засталася. Адразу вельмі спадабалася. Праз год у мяне ўжо былі першыя спаборніцтвы, нейкі камандны турнір, і я там прайграла вельмі шмат партый, моцна знервавалася. Родныя заўсёды падтрымлівалі мяне, хварэюць за мяне і цяпер, перажываюць. А наогул, першапачаткова мяне дзядуля навучыў гуляць, мы з ім перыядычна гулялі на нейкія шакаладкі, цукеркі.

— У іншыя настольныя гульні гуляеце?

— Не, наогул не ўмею ні ў што больш гуляць, нават у шахматы не ўмею, уяўляеце? (Смяецца.)

— Якія мэты перад сабой вы ставіце цяпер?

— Павышаць свой узровень і атрымліваць больш задавальнення ад самой гульні.

Дар'я ЛАБАЖЭВІЧ

Фота Ганны ЗАНКАВІЧ

г. Бабруйск

Загаловак у газеце: «Гуляла з дзядулем на шакаладкі»

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як выхаваць даследчыка за школьнай партай?

Як выхаваць даследчыка за школьнай партай?

Чаму ўсе краіны, якія развіваюць інавацыйную эканоміку, робяць сёння стаўку на STЕM? 

Палітыка

Аляксандр Лукашэнка сустрэўся з прадстаўнікамі СМІ Расіі

Аляксандр Лукашэнка сустрэўся з прадстаўнікамі СМІ Расіі

Некалькі рэчаў сёлета адбываюцца ўпершыню.

Грамадства

Ці набудуць у гаспадароў старыя хаты?

Ці набудуць у гаспадароў старыя хаты?

Адэльскі сельскі савет, што ў Гродзенскім раёне, можна назваць брамай у Еўрасаюз.