Вы тут

Ад песень Палесся да Астаны


У сталіцы Казахстана беларусы ўшанавалі памяць пра вядомую паэтэсу Яўгенію Янішчыц і згадалі родныя свае мясціны.


Беларускі куточак у казахстанскай Астане

Удалечыні ад Бацькаўшчыны заўсёды вастрэй адчуваеш моцныя повязі з зямлёю продкаў. Бягуць гады, праходзіць час — і ўсё вастрэй разумееш, дзе твае вытокі, адкуль твой пачатак. У аб’яўлены ў Беларусі Год малой радзімы беларусы Казахстана дзеляцца ўспамінамі пра сваю Беларусь: якою нам помніцца яна, якою нам бачыцца з адлегласці тысяч кіламетраў, дзясяткаў гадоў. Вось і ў Астане 11 ліcтапада ў Доме сяброўства, у нашай беларускай суполцы “Радзіма” правялі мы вечарыну “Бацькаўшчына мая, родная маці-Беларусь!”, прысвечаную Году малой Радзімы. Другую ж яе частку — пад назвай “Чароўная кветка беларускай паэзіі” — прысвяцілі 70-м угодкам таленавітай паэтэсы Яўгеніі Янішчыц.

Месца, дзе ладзілі сустрэчу, аздобілі рознымі прадметамі беларускага побыту: абрусы, вышываныя ручнікі, узоры дэкаратыўнага і выяўленчага мастацтва. На карце Беларусі кожны з беларусаў, хто ўдзельнічаў у імпрэзе, пазначыў сцяжком свой родны кут. А на свята былі запрошаны й шаноўныя госці-беларусы. У прыватнасці, консул Беларусі ў Казахстане Ігар Іваноў крыху расказаў пра сваю малую радзіму: горад Верхнядзвінск (які раней называўся Дрыса) Віцебскай вобласці. А таксама й пра вёску Александрыю, што ў Шклоўскім раёне Магілёўшчыны, дзе прайшлі дзіцячыя гады Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі.
Далей меў слова кіpaўнік cyполкі “Радзіма”, сябар Саюза кампазітараў Казахстана і Саюза кампазітараў Беларусі Дзмітрый Астаньковіч. Хоць нарадзіўся ён у Казахстане, аднак добра памятае, што родавыя карані яго — з Мсціслаўскага раёна Беларусі. Некаторыя свае песні, дарэчы, ён піша на вершы беларускіх паэтаў, і яны гучаць таксама й на беларускіх сцэнах. Згадвала свае родныя мясціны — а гэта гарпасёлак Воранава на Гродзеншчыне — і мастацкая кіpaўніца творчага гурта “Вясёлка” суполкі Тамара Батрак. Далей прыгожую песню “Бацькаўшчына”, што ўсіх расчуліла, выканала Эльвіpа Кунавіч. 

Потым іншыя ўдзельнікі святочнай імпрэзы згадвалі: адкуль яны, чым адметныя іх родныя мясціны. Захоплена, з цікавымі падрабязнасцямі пра родны горад Кобрын расказала бібліятэкарка Валянціна Міxaйлаўна Аралава. Дарэчы, у Астане, Казахстане добра ведаюць яе мужа-казаха Мейрамбая Аскербаевіча: цяпер ён — дырэктар Мемарыяльна-музейнага комплексу памяці ахвяр палітычных рэпрэсій і таталітарызму “АЛЖИР” (абрэвіятура па-руску расшыфроўваецца так: “Акмолинский лагерь жен изменников Родины”. У гады сталінскіх рэпрэсій ён уваходзіў у сістэму ГУЛАГа. — Рэд.). Беларуска з мужам, сынам Русланам ды ўнукам Аліxaнам нярэдка наведваюць беларускія мясціны. Потым я чытаў свой верш “Маё Палессе”, і ў выкананні салісткі Марыі Бульскай гучала песня “Родныя мясціны”.

Другую частку імпрэзы мы прысвяцілі “чароўнай кветцы беларускай паэзіі” — так часам называюць паэтэсу з Палесся Яўгенію Янішчыц (20 лістапада 1948 — 25 лістапада 1988, родам была з вёскі Рудка Пінскага раёна Брэстчыны). Пра яе кароткі жыццёвы шлях і творчую спадчыну расказвалі сяброўкі суполкі “Радзіма” Святлана Талканёва і Соф’я Дэкола. Яны чыталі вершы паэтэсы, у якіх шмат цеплыні, замілаванасці родным краем. І нават, пра тое мы таксама гаварылі, музыкай прыгажосці гучалі для яе самі назвы палескіx вёсак. У прыватнасці, верш “Ах, вёсачкі aкружныя” душэўна прачытала Соф’я Дэкола. Прыводзілася й меркаванне, што “з вершаў Янішчыц глядзіць на нас уся Беларусь” — і Святлана Талканёва чытала знакамітыя радкі: “Ты пакліч мяне, пазаві...”. Я прысвяціў свой верш памяці Яўгеніі Янішчыц, творчасць якой вельмі люблю, чытаў яго на імпрэзе. Заканчваецца ён радкамі: “Сумую. Так рана пайшла ты з жыцця,/ І сэрца — у роспачы плача./ Ты — зорка Палесся, Палесся дзіця,/ Палеская ластаўка наша”. 

Згадкаю ж пра тое, што роднае слова ніколі не будзе лішнім, дзе б мы ні жылі, гучала песня “Гаворка беларуская” — выконвалі яе гурт “Вясёлка” і саліcтка Марыя Бульская. Яны ж даслалі своеасаблівае прывітанне з Казахстана галоўнаму рэдактару газеты “Голас Радзімы” Івану Ждановічу: бо гучала песня “Птушка з Бацькаўшчыны”. Гэта на яго верш, у якім перапляліся вобразы Беларусі й Казахстана, музыку напісаў Дзмітрый Астаньковіч.

Потым сябры беларускай суполкі шчодра частавалі гасцей стравамі, прысмакамі беларускай кухні. На развітанне цёплыя словы за святочным сталом казалі Дзмітрый Астаньковіч ды Ігар Іваноў, а гурт “Вясёлка” выканаў песню “Беларусь, Беларусь”.

Дарэчы. 20 лістапада ў Мінску, у Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры прайшла літаратурная вечарына “Яўгенія Янішчыц: Якая я”, прысвечаная 70-годдзю з дня нараджэння паэткі. Пра тое, якою была гэтая жанчына — “Палесся мілае дзіця” — гаварылі яе сябры, паэты, празаікі, даследчыкі ды аматары творчасці.

Ад рэдакцыі. Вестку з Астаны й тэкст Анатоля Лісіцкага нам даслаў Дзмітрый Астаньковіч. Напісаў пра верш “Птушка з Бацькаўшчыны”, які ўжо стаў песняю: “Усе спевакі й слухачы былі вельмі ўсхваляваны яе выкананнем. Цяпер запісваем яе на студыі, потым — абавязкова перашлю ў рэдакцыю”. Вялікі дзякуй, сябры, за творчасць, што яднае беларусаў Казахстана з Бацькаўшчынай!

Варта нагадаць, што верш ствараўся спецыяльна з улікам назваў родных мясцін беларусаў, што жывуць у Астане. І некаторыя іншыя дарагія ім словы ў ім ёсць. Меркавалі мы з Дзмітрыем, што, спяваючы песню, кожны будзе такім чынам згадваць сваю Радзіму — і нібыта маліцца за яе... Дарэчы, у адным з куплетаў запева ёсць такія радкі: “Можа ў Воранаве, птушачка, бывала?../ Мо над Сновам ці Бягомлем пралятала?../ І пад Пінскам ёсць дзівосныя мясціны,/ Скуль вядуць у свет вялікі пуцявіны...”. Прыпеў таксама гарманічна кладзецца ў тэму Года малой радзімы: “Ад Магілёва й Гомеля, Мсціслаўля й Ваўкавыска/ Нясуць вятры людзей у свет няблізкі.../ І на зямлі гасціннай Казахстана/ Жыць з Беларуссю ў сэрцах — нам наканавана!” То няхай жа ў песні, што даносіць беларусам у стэпавы край, нібы залётная птушка, прывітанне з роднай Бацькаўшчыны, будзе шчаслівы лёс!

Анатоль Лісіцкі, г. Астана, Казахстан

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Пераможца «Жанчыны года-2018»: З трыма дзецьмі можа справіцца кожная пара

Пераможца «Жанчыны года-2018»: З трыма дзецьмі можа справіцца кожная пара

Тры гады таму прозвішча Трыкоза ўжо было на слыху.

Грамадства

Мэр Брэста Аляксандр Рагачук: Дзеці ў пясочніцах на касцях гуляць не будуць

Мэр Брэста Аляксандр Рагачук: Дзеці ў пясочніцах на касцях гуляць не будуць

Кіраўнік Брэсцкага гарвыканкама адмеркаваў рэзанансную тэму раскопак на тэрыторыі гета.

Культура

Як  мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Наватар, «шасцідзясятнік», ваяўнічы аптыміст — гэта ўсё пра яго.