Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


Ядомае — вядомае

Люблю бываць у кампаніі рыбаловаў ды паляўнічых: там столькі ўсяго пачуеш!.. А калі пашчасціць, то, можа, і сам перажывеш.

Дык вось. Неяк раз мы з сябрамі — я за рулём — паехалі на штучнае вадасховішча, хацелі парыбачыць. А Пятро, самы малодшы з нас, дык яшчэ і стрэльбу прыхапіў.

— Ці не ў плотак страляць сабраўся? — засмяяліся мы.

— А там паглядзім, — адбрахаўся паляўнічы-пачатковец.

І вось мы прыехалі на месца, разбрыліся па беразе, закінулі вуды... Пётра са стрэльбай пацягнуўся ўсцяж ракі? Ну і няхай.

Клёў у той дзень быў на славу, рыба лавілася хутка, і праз нейкі час мы ўжо сталі падумваць, каб раскладваць вогнішча ды варыць юшку... Як тут на гарызонце ўзнік Пятро — прычым... з трафеямі.

— Дзвюх андатраў падстрэліў, — пахваліўся ён.

— Брашы ды меру знай, — абарвалі яго мы, бо дакладна ведалі: андатраў тут зроду не было!

— А гэта што? — настойваў на сваім паляўнічы.

Усе разам мы сталі глядзець.

— Ды нутрыі ж! — выдаў здагадку я. — Але ж іх, як трусоў ці норак, у клетках трымаюць. Яны ў няволі жывуць.

— Ты дзе іх падстрэліў? — населі на паляўнічага.

— Ды вунь у той канаве, — паказаў на вёску Пятро.

Мы дружна павярнулі галовы і ўбачылі... жанчыну, якая, пільна гледзячы пад ногі (нібы шукаючы што), нетаропка ішла да нас.

Дабра ад яе візіту чакаць не даводзілася: мы мігам сабралі манаткі, селі ў машыну і рванулі з месца. Як потым аказалася, нездарма: жанчына і сапраўды шукала нутрый, якія ўцяклі з дрэнна зачыненай клеткі.

Аднак на гэтым нашы прыгоды не скончыліся, бо з сабой мы, вядома ж, бралі гарэлку. Дык што — яе везці назад?

Адшукалі добрае месца, селі выпіваць... Без юшкі, на жаль і... пакуль, бо пасля нейкай з чарак высветлілі, што ў аднаго з сяброў заўтра — прафесійнае свята!
Прыйшлося нам рабіць падарункі — у выглядзе рыбы, што злавілі надоечы, ды дзвюх падстрэленых нутрый.

— Шапку пашыю, — спланаваў Валодзя (ён жа віноўнік «урачыстасці»). — А што — скуркі выраблю...

— ...Тушкі — я сабакам забяру, — перапыніў яго Пётра. — Глядзі ж, не выкінь...

А мы, шчыра кажучы, і не думалі іх выкідаць: ведалі, што мяса нутрый не проста ядомае, а нават
дыетычнае. Дык чаму б...

Як і варта было чакаць, працяг «банкета» адбываўся на Валодзевай дачы. На славу атрымалася там юшка! Умомант разабралася з чыгунка і мясное рагу...

— А дзе мае тушкі? — перад ад'ездам дадому спытаў Пётра.

— Няма, — адказалі мы.

— Ну, як гэта?.. Некуды ж дзеліся?

— З'еліся, — развёў рукамі Валодзя.

Пятро, рукою прыкрыўшы рот, кінуўся за рог дачы...

Што ні кажы, цікава пабываць у кампаніі паляўнічых-рыбаловаў.
А яшчэ лепш — у цесным гурце сапраўдных сяброў.

Валерый Гаўрыш, г. Чавусы


Раз, два... Узялі!

Гэтую гісторыю я чуў з дзяцінства: калі-нікалі ў вёску да нас прыязджаў дзядзька, бацькаў родны брат. Яны ўдваіх падоўгу сядзелі за сталом, размаўлялі, нешта ўспаміналі. І амаль кожны раз госць расказваў, што ўжо бываў у нашай вёсцы — некалі раней, калі мы ў ёй яшчэ не жылі, а ён працаваў шафёрам — то з Гомеля, то з  Буда-Кашалёва адвозіў у Чачэрск розныя тавары.

Дык вось. Ні самой шашы, ні асфальту ў вёсцы тады не было. Ды што там — не было нават прыстойнай гравійкі: яма на яме...

У адну з іх дзядзькаў грузавік і патрапіў, прычым — нібы ў нерат: ні ўзад, ні ўперад.

А ў кузаве між тым груз. І не абы-які, а скрыні з віном... Як іх давезці да крамы, як выбрацца з гразі, дзядзька зусім не ведаў.

І тут на ягонае шчасце (ён так падумаў) да лужыны падышлі мясцовыя жыхары, прапанавалі дапамагчы — падштурхнуць машыну...

«Якія добрыя людзі ў гэтай вёсцы жывуць!», — узрадаваўся дзядзька. Ён тут жа заняў сваё месца за рулём, завёў грузавік. Мужыкі тым часам абляпілі кузаў: уперліся хто рукамі, хто плячыма (адзін, праўда, неўпрыкмет заскочыў наверх...) і самі сабе гучна загадалі:

— Раз, два, узялі!

Грузавік хіба трошкі зрушыўся з месца.

— Хлопцы, трэба яшчэ! — скамандаваў галоўны з выратавальнікаў. — Слухай маю каманду: «Раз, два...»

Машына зноў кранулася... І нават прасунулася — на нейкі метр... (Скрыня з віном таксама... У бок бліжэйшых кустоў).

...Колькі было скрадзена, я, шчыра кажучы, ужо не помню. Помню, што ўрэшце грузавік з палёгкай выехаў на сушэйшае, што задаволены дзядзька шчыра падзякаваў мужыкам ды паехаў далей.

...Цікава, што мой бацька пра вось гэту «аперацыю» з віном пачуў адразу ж, як толькі пераехаў у вёску. Разам з іншымі мужыкамі ён шчыра смяяўся з недарэкі-шафёра. І толькі потым даведаўся, што за рулём машыны быў яго родны брат.

Яўген Шастакоў, г. Гомель


Не бяры чужога: аддасі сваё

...Мая ўнучка расказвала, як аднойчы, сыходзячы з крамы, забылася на стале пакет. Як быццам, нічога ў ім такога каштоўнага, але ж яна вярнулася, каб забраць. І пры гэтым ледзьве не спазнілася, бо нейкая дзяўчына, убачыўшы «нічыйнае», ужо, што называецца, прыбрала яго да рук.

— Аддай! Гэта маё, — спыніла яе ўнучка.

— Не, маё! — стала тузацца зладзюжка.

На галасы як з-пад зямлі выраслі ахоўнікі.

— Спытайце, што ў гэтым пакеце, і вы адразу ўбачыце: яна не ведае, — прапанавала дзядзькам унучка. — А я — ведаю, бо гэта мой пакет...

Адчуўшы, што справа гэта дабром не скончыцца, зладзейка кінула чужое і задала такога драла, што толькі яе і бачылі...

Гэты эпізод з жыцця ўнучкі нагадаў мне іншы — свой, хоць і досыць даўні.

У той дзень я чарговым разам прыехала ў райцэнтр, і мне там, можна сказаць, пашчасціла — я дастала хлёркі. Моладзь гэты парашок, можа, і не ведае, бо цяпер для ўборкі прыбіральняў чаго толькі няма... А ў нас калісьці толькі хлёрка і была — адзіны сродак, прычым, з вельмі непрыемным рэзкім пахам.

Каб не разносіць яго па вуліцы, не «сеяць» вакол сябе, я акуратна загарнула хлёрку ці не ў сем папер. У выніку атрымаўся ладны і досыць сімпатычны пакунак, з якім можна было ехаць дадому. Праўда, перад гэтым хацела яшчэ зайсці ў сталоўку...

Скрутак палажыла на ўваходзе, каля сцяны. Там, падумала, ён нікому не будзе ні смярдзець, ні замінаць, ні вочы мазоліць... І памылілася, бо, сабраўшыся сыходзіць, убачыла, што пакунка майго няма: як скрозь зямлю праваліўся!

Ці шкадавала я яго? Ну, вядома ж, бо ў гаспадарцы, як той казаў, і трасца прыдасца: па блаце яе даставала ды так старанна пакавала яшчэ...

А з іншага боку не магла, помню, стрымацца ад рогату. Злодзей жа чакаў, што ў скрутку нешта каштоўнае, добрае, што ён зараз пажывіцца. І такі ж пажывіўся!

Карацей, у зладзюг ды зладзюжак праца вельмі цяжкая і небяспечная. Мала таго, што рызыкуюць яны — маёмасцю, добрым імем, свабодай — дык часцяком яшчэ і не ведаюць, а дзеля чаго?

Яўгенія Кулевіч, Смаргонскі раён


Не будзе тое, дык будзе другое

Кажуць, што адно добрае слова можа саграваць аж тры зімовыя месяцы. Не ведаю, як наконт усёй зімы, а вось наконт цэлага аўтобуса — гэта і сапраўды.

...Гады два таму я штодзень ездзіла на работу ў райцэнтр: далёка, за трыццаць кіламетраў. Але самым невыносным была не адлегласць, а, па-першае, аўтобус, які не абаграваўся нават зімой, па-другое — кіроўца, які ніколі нікуды не спяшаўся, хоць пасажыры і падганялі...

Той дзень пачынаўся, як звычайна: золкі ранак, халодны салон, маруда-кіроўца... Мае землякі, з гэтым даўно змірыўшыся, дарогу «скарачалі», як маглі: той-сёй бавіў час у размове, нехта драмаў.

Але вось на адным з прыпынкаў у салон падняўся мужчына гадоў шасцідзесяці, паздароўкаўся і гучна выдаў:

— Весялей, весялей, грамадзяне! Што вы, як апошняе палена ў печ укінулі! Сёння ж пятніца...

І што вы думаеце: людзі адразу ажылі-прачнуліся, заўсміхаліся, загаманілі. Сагрэла думка, што наперадзе і сапраўды — выхадныя, сагрэла... слова. Дакладней — выраз пра апошняе палена. Развітацца з ім, значыць, застацца без цяпла... Пасярод зімы... Твар гаротніка ўявіць няцяжка...

Успамінаючы яго, усякі раз захапляюся: якое ж прыгожае, шчодрае і насамрэч цёплае — жывое роднае слова!..

І якога ж багацця пазбаўляе сябе той, хто яго цураецца.

Ірына Матусевіч, Дзяржынскі раён

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Пераможца «Жанчыны года-2018»: З трыма дзецьмі можа справіцца кожная пара

Пераможца «Жанчыны года-2018»: З трыма дзецьмі можа справіцца кожная пара

Тры гады таму прозвішча Трыкоза ўжо было на слыху.

Грамадства

Мэр Брэста Аляксандр Рагачук: Дзеці ў пясочніцах на касцях гуляць не будуць

Мэр Брэста Аляксандр Рагачук: Дзеці ў пясочніцах на касцях гуляць не будуць

Кіраўнік Брэсцкага гарвыканкама адмеркаваў рэзанансную тэму раскопак на тэрыторыі гета.

Культура

Як  мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Наватар, «шасцідзясятнік», ваяўнічы аптыміст — гэта ўсё пра яго.