Вы тут

Дзмітрый Нікуленкаў: Аказваецца, я не ведаў, што такое гандбол


Аб сваім гучным пераходзе з БГК імя Мяшкова ў мінскі СКА, надзеях зборнай і будучай рабоце

Дзмітрый Нікуленкаў у гандболе ўжо два дзесяцігоддзі, за яго плячыма выступленні ў элітных клубах свету — польскім «Віве», мінскім «Дынама», брэсцкім БГК. І рэгулярна добрыя гульні за зборную краіны. Увесну чуткі, у якія доўгі час не верылі балельшчыкі ручнога мяча, аб пераходзе дасведчанага гульца ў мінскі СКА, сталі рэальнасцю. Нікуленкаў правёў з армейцамі доўгія летнія зборы і ўжо адыграў у сваім новым клубе практычна паўсезона. І толькі цяпер, як прызнаецца сам Дзмітрый, па-сапраўднаму даведаўся, што такое гандбол. Пра тое, як гуляць з партнёрамі, якія практычна ўдвая маладзейшыя, і ці ёсць шанц у зборнай Беларусі вярнуцца ў эліту і адабрацца на Алімпійскія гульні, Дзмітрый Нікуленкаў расказаў у сваім інтэрв'ю.


Аб клубе: «Будзем біцца, абяцаю!»

— Дзмітрый, у СКА вы правялі ўжо чатыры месяцы, не пашкадавалі аб сваім выбары?

— Пачну з таго, чаму наогул цяпер я знаходжуся ў СКА, бо па вялікім рахунку мог бы ўжо і «завязаць» з гандболам. Усё проста, я вельмі люблю гэтую гульню! За месяцы работы ў стане армейцаў я ўсім задаволены, мне падабаецца працаваць з маладымі, нешта ім падказваць. Наогул, паглядзець з іншага боку на гандбол, таму што, шчыра кажучы, аказваецца, я не бачыў беларускага гандбола знутры. У СКА я гуляю з маладымі хлопцамі, у якіх вельмі вялікі патэнцыял, спадзяюся, праз нейкі час яны раскрыюцца ў поўнай меры, і мне хочацца, каб з маёй дапамогай гэта адбылося нашмат хутчэй.

— Што аказалася самым складаным у СКА для вас?

— Цяжка гуляць з маладымі. Я 20 гадоў у гандболе, але, як аказалася, мы з маладымі цалкам па-рознаму бачым гэтую гульню. Тры месяцы пайшло на прыцірку, тлумачэнне нейкіх маленькіх рэчаў, якія яны не разумелі, не бачылі. Але цяпер, я думаю, у нас ураўноўваецца бачанне гульні. Шкада, вядома, што няма гульняў з высокім напалам, як, скажам, з Брэстам, або матчаў у Еўракубках, з дапамогай іх мы б хутчэй навучыліся разумець адзін аднаго.

— Для вас не складае цяжкасці, акрамя гульца, выступаць яшчэ і ў ролі настаўніка?

— Не, я ўсё ж такі занадта люблю гэтую гульню, паўтаруся, таму і прыйшоў у СКА, хоць было шмат прапаноў, у тым ліку з Бундэслігі, Румыніі, Партугаліі. Мне гэта нават падабаецца, я дарэчы, зараз і вучуся на трэнера, так што, можна сказаць, і трохі практыкую.

— За межамі пляцоўкі маеце зносіны з моладдзю?

— Трэба разумець, што ў нас зусім розныя інтарэсы. Напрыклад, калі ў мяне і ў Вані Броўкі ёсць дзеці, жонка, то ў абсалютнай большасці хлопцаў — не. Калі выязджаем на гульні, мы, вядома, можам і кавы папіць, і абмеркаваць нейкія пытанні, што адбываецца ў гандболе, паглядзець матчы Лігі чэмпіёнаў і таксама чамусьці павучыцца.

— Ці склаліся ў вас адносіны з галоўным трэнерам Ігарам Папругай?

— Так, сапраўды скажу, не ведаў Ігара Мікалаевіча як настаўніка, таму што ў зборнай ён усё ж такі, як другі трэнер і трэнер варатароў. Тут гатовы зняць перад ім капялюш, таму што работа з маладымі гульцамі гэта вельмі цяжка. Ігар Мікалаевіч вырас, мне вельмі падабаецца, як ён вядзе каманду ў нейкіх момантах, як праводзіць трэніроўкі.

— У гэтым сезоне СКА не ўдалося працягнуць выступленне ў розыгрышы кубка ЕГФ, ці не сумна гульцу вашага ўзроўню гуляць толькі ў чэмпіянаце Беларусі і Балтыйскай лізе?

— Сумна, вядома. Не буду вас падманваць. Не хапае добрых гульняў, але што рабіць, па сутнасці, нам выпала самая цяжкая жараб'ёўка. «Порту», як мы бачым, трапіў у групавы турнір, абыграў адну з наймацнейшых камандаў — «Магдэбург», які займае цяпер другое месца ў чэмпіянаце Германіі. Мы змагаліся з «Порту», як маглі, але ўсё ж такі калі дома згулялі добра, то на выездзе маглі саступіць хоць бы тры мячы, а не пяць, дык мелі б шанцы прайсці далей. Аднак там бы нас чакаў «Магдэбург», і як бы склаліся сустрэчы з ім — невядома. Шкада, але што зрабіць, гэта жыццё, гэта спорт. Ідзём далей.

— У чэмпіянаце Беларусі не развіталіся з шанцамі адолець БГК?

— Я з упэўненасцю скажу, мы будзем выходзіць на кожную гульню, як на апошні бой, і ніколі не дамо перадышкі БГК. Гэта я вам абяцаю.

— Для вас асабіста гульні з брастаўчанамі носяць прынцыповы характар?

— Гэта мая матывацыя, вядома ж, мне хочацца выйграць у БГК, але каб хацеў камусьці нешта даказаць — не.

— Фармат Балтыйскай лігі ў гэтым сезоне змяніўся, цяпер СКА ў адной групе з галоўным канкурэнтам — фінскім «Коксам». Як вам турнір?

— Калісьці з мінскім «Дынама» я нават выйграваў Балтыйскую лігу. Але цяпер гэта для мяне ўсё роўна нешта новае, і гэта таксама радуе. Фінская каманда сёлета «стрэліла» ў Лізе чэмпіёнаў, гэта таксама пэўная матывацыя для нашай каманды, думаю, гульні будуць цікавыя. Хацелася б трапіць у фінал чатырох і, вядома, выйграць тытул ужо са СКА.

— Калі ўспомніць усю вашу кар'еру, за які клуб гуляць было прыемней за ўсё?

— Так склалася, што ў «Дынама» не толькі для мяне, але і для хлопцаў, з якімі я гуляў (Дзяніс Рутэнка, Сяргей Шыловіч, Павел Ацьман і іншыя) гэта былі найлепшыя часы. У нас была не проста каманда, не проста сабраны калектыў, каб дзесьці выйграваць, гэта была сям'я. Думаю, калі б «Дынама» не скончыла сваё існаванне, мы б і зараз там гулялі.

Аб зборнай: «Прайсці нерэальны шлях»

— Беларуская зборная ўпершыню за многія гады прапускае чэмпіянат свету, больш за тое, і адбор да чэмпіянату Еўропы 2020 года пачала нацыянальная каманда не вельмі паспяхова. У камандзе Шаўцова нешта змянілася ці гэта збег абставін?

— Цяжка казаць пра гэта, пэўны спад, вядома, ёсць, але давайце не будзем забываць, што шэсць гадоў запар мы траплялі на ўсе топ-турніры. Вядома, дамашняя гульня з аўстрыйцамі, якая не дазволіла нам удзельнічаць у студзеньскім чэмпіянаце свету, не ўдалася. У кваліфікацыі да чэмпіянату Еўропы ў матчы з баснійцамі да 45 хвіліны ўсё складвалася добра, але прайгралі. Збег абставін гэта ці не, разбіраць нам, і ўсё гэта мы пакінем унутры каманды. Наша мэта — выйсці на чэмпіянат Еўропы — 2020, і з упэўненасцю вам скажу, што мы выйдзем на гэты чэмпіянат.

— Каманду Босніі і Герцагавіны і зборную Фінляндыі мы ўжо бачылі, чэхаў яшчэ не. Барацьба з імі будзе складаная?

— Гэта няпростая каманда, без нейкіх асаблівых зорак, але вельмі згуляны добры калектыў. Гэта я ведаю не па чутках — Павел Хорак мне многае расказваў. Але мы іх не баімся, настройваемся да красавіцкіх паядынкаў з імі, як на апошні бой.

— Раней кіраўнік федэрацыі Уладзімір Канаплёў казаў пра планы на Алімпійскія гульні, у сувязі з апошнімі няўпэўненымі выступленнямі зборнай гэтыя мэты можна падвергнуць сумневам?

— Так, але давайце казаць пра тое, што мэты заўсёды патрэбныя, без іх няма сэнсу кожнаму гандбалісту выходзіць на якую-небудзь гульню. Мэта нумар адзін — трапіць на Алімпійскія гульні, я, як узроставы гулец, ужо наўрад ці туды траплю, але, у прынцыпе, да 2020 года такая мара ёсць. Вельмі хочацца ў Токіа! На Алімпіяду вельмі цяжка трапляць у гандболе і наогул у гульнявых відах спорту, трэба прайсці нейкі нерэальны шлях. На чэмпіянаце свету трапіць у шасцёрку або выйграць чэмпіянат Еўропы, або трапіць там у тройку. Пасля гэтага ты трапляеш у кваліфікацыю на еўрапейскія каманды, якія таксама вельмі моцныя. Гэта няпроста, але гэта наша мэта, і мы будзем ісці да яе любымі шляхамі.

— На працягу сваёй кар'еры вы некалькі разоў адчувалі сур'ёзныя праблемы з каленам, як цяпер сябе адчуваеце?

— Пасля работы з Вадзімам Сашурыным усё прайшло (смяецца). Не ведаю, супадзенне гэта ці не, але калена адчувае сябе нашмат лепш.

— Пасля падпісання з вамі кантракта спартыўны дырэктар СКА Андрэй Крайноў казаў, што будзе за, калі вы і пасля завяршэння спартыўнай кар'еры застаняцеся ў СКА.

— Я не загадваю далёка ў будучыню, жыву цяперашнім. Няма жадання думаць, дзе я буду праз год, два ці тры. Складана сказаць не паспрабаваўшы, ці атрымацца ў мяне ў трэнерскай дзейнасці, але, думаю, я не проста так вучуся на трэнера.

Дар'я ЛАБАЖЭВІЧ

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Усё, што трэба ведаць пра змены ў Жыллёвым кодэксе

Усё, што трэба ведаць пра змены ў Жыллёвым кодэксе

Мы паспрабавалі адшукаць самыя вострыя вуглы новаўвядзенняў і ўявіць, як будзе працаваць гэты дакумент пачынаючы з 2020 года.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Як запрасіць чалавека, каб ён не прыйшоў, і знойдзены кашалёк.

Грамадства

Як пенсіянерка з Гомеля купіла набор каструль па цане патрыманай іншамаркі

Як пенсіянерка з Гомеля купіла набор каструль па цане патрыманай іншамаркі

Усё, як у казцы: прыгожая зала, музыка, пачастункі. Абаяльныя людзі распавядаюць аб правільным харчаванні і рэкламуюць свой тавар...

Грамадства

714 тысяч тон адходаў для перапрацоўкі сабралі летась беларусы

714 тысяч тон адходаў для перапрацоўкі сабралі летась беларусы

Гэта адходы шкла, паперы, пластыку, шын, батарэек, машыннага масла...