Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


Згубіш — не шкадуй, знойдзеш — не радуйся

Беларусь — вялікая. Не ведаю, як у вас, а ў нашай мясцовасці кубел — гэта такая драўляная бочка з вельмі добра (мыш не праскочыць!) падагнанай накрыўкай. Пад імі некалі (а недзе, можа, і цяпер?) трымалі розныя прадукты.

А вось кубельнікі (з націскам на е) — гэта ўжо зусім іншае. У нас так вясельнікаў называюць — мужчын з не самай блізкай радні жаніха, якім даручалася, можна сказаць, святое — перавозка пасагу (у нас і зноў жа ён жаночага роду — пасага).

Але ж хопіць пра словы, бо гісторыя не пра іх, а пра само вяселле.

Яно, традыцыйнае, пачыналася, як правіла, пасля вянчання і ў хаце нявесты. Да бацькоў жаніха вясельны абоз адпраўляўся толькі назаўтра і ехаў, вядома ж, гучна, прыгожа. Для маладых стараліся знайсці брычку альбо файны вазок (часам прыхаваныя ад калектывізацыі — дзе-небудзь пад сенам), на калгасных коней надзявалі найлепшую вупраж і шаргуны (нешта накшталт ашыйнікаў з начышчанымі да бляску меднымі званочкамі)...

Але ж гэта — трошкі пазней, бо самымі першымі і за нейкую гадзіну да выезду асноўнага картэжу ў дарогу (часам — кіламетраў за дзесяць-пятнаццаць, бо ў невялікіх паазерскіх вёсачках выбар дзяўчат быў такі ж невялікі) выпраўляліся менавіта кубельнікі. На адны сані ці калёсы ім грузілі шафу, на другія — клункі (па-нашаму — вандзэлкі) з завязанымі падушкамі, коўдрамі ды іншым нявесціным скарбам, — каб да прыезду маладых яны ўсё гэта не проста завезлі ў жаніхову хату, але яшчэ і разлажылі-расставілі...

Дык вось, значыць, выязджаюць яны. Першым — Валодзя. На санях у яго шафа і сам ён мужчына досыць мажны. Так што месца ў яго — зусім крыху, ледзь не пад хвастом у каня, бо садзіцца на шафу — гэта бронь божа: раптам паломіш (іх пасля вайны з нейкай тонкай фанеркі рабілі).

Карацей — кіламетры са два гэты кубельнік так-сяк яшчэ ехаў, — потым спыніўся. «Давай, — сказаў Колю, — майго каня прывяжам да тваіх саней, а самі ўдваіх сядзем на вандзэлкі ды і паедзем сабе».

Як надумалі, так зрабілі. А заадно і выпілі, бо ў іх, як той казаў, з сабою было...

Добранька хлопцам стала: цёпла, утульна — яшчэ і таму, што ў падушках сядзелі...

Але ж пільнасці спярша не трацілі, час ад часу азіраліся: ну, як там шафа, маўляў?

Ляжала яна як належыць: роўненька, хораша і амаль усю дарогу, здаецца...

У канцы яе, перад вёскай, кубельнікі вырашылі яшчэ раз спыніцца, бо, вядома ж, помнілі, што пасаг ім трэба не проста прывезці, а менавіта даставіць — з гонарам, з «помпай». Для гэтага Валодзя вырашыў адвязаць свайго каня і (хай людзі бачаць!) за аброць правесці па вуліцы. Ён злез з воза і ледзь не самлеў: прывязаны ззаду конік радасна матляў галавой, відаць, ад таго, што прабег нейкі час... улегцы: шафы на месцы не было — «выпаўзла», падлюка, з-пад вяровак...

Дзякаваць богу, ні на вяселлі, ні на жыцці маладых гэта не адбілася. Згубу падабраў картэж, які ехаў следам. І даставіў, як належыць, трохі раней, чым прыехалі маладыя.

Але ж потым, калі хацелі некага прынізіць, то ва ўсёй акрузе і доўга яшчэ казалі: «З цябе касец (напрыклад), як з Валодзі кубельнік!»

Іван Сіманёнак, г. Паставы


«Пашчасціла» дзядзьку...

Не так даўно сядзела я ў Слуцку на вакзале, аўтобус свой чакала, слухала, калі пасадка на іншыя.

— От цяпер добра жыць, — сказала раптам жанчына, прыладкаваўшыся побач. — Едзь сабе куды толькі хочаш! Не тое што некалі: альбо пехатой трапі, альбо на спадарожных, калі хто падбярэ яшчэ...

Далей — быў расказ пра адну з вось такіх паездак.

— Неяк раз спыніўся ля нас грузавік, — успамінала кабета, — шафёр згадзіўся падвезці. Мы з той радасці як бачыш залезлі ў кузаў. Бачым, бліжэй да кабіны скрынкі з памідорамі стаяць і ўся падлога саломай усланая. Расселіся мы на ёй ды і паехалі, да горада мігам даляцелі. А ўжо там, на ўездзе, шафёр спыняе машыну, кажа:

— Усё, людзі, далей не павязу, бо могуць штрафу ўляпіць.

Не дык не. Дзякуй і за тое. Сталі мы памалу злазіць, вандзэлкі свае забіраць. Дзядзька Мікола толькі закешкаўся, нешта ўсё хадзіў ад борта да борта, заднія кішэні ў портках мацаў ці што?

— Э, до цягнуць ката за хваста! — скамандаваў яму шафёр. — Мне ехаць трэба. Злазь!

— А як жа я злезу, браце? — войкаў дзядзька ў кузаве. — А што ж мне рабіць? Мусіць, гемарой...

— Герой, не герой, — не слухаў яго кіроўца, — гэта мне абсалютна без розніцы. Злазь давай, і ўсё тут!

Шафёр нават борт адкрыў, каб дзядзьку лацвей прызямліцца.

Як Мікола гэта рабіў, мы, шкада, не ўбачылі, бо паспяшаліся на базар. Між сабой хіба пагаманілі, з якога перапуду гэты дзядзька ды раптам герой?

Толькі потым дазналіся, што ён у сваіх тонкіх картовых портках сеў на памідор, які са скрынкі выкаціўся ў салому. І вось так праехаў усю дарогу да Слуцка.

...Як ён пачуваўся ў горадзе, я даведацца не паспела: на вакзале аб'явілі чарговае адпраўленне аўтобуса, і жанчына рванула на пасадку. А я ўслед ёй падумала: добра, што вось гэтак сесці «пашчасціла» дзядзьку. А калі б нейкай цётцы?

Соф'я Атрохава, в. Селішча, Слуцкі раён


Чароўная сіла мастацтва

Даўным-даўно прайшлі гады так званага татальнага дэфіцыту...

Ён, вядома ж, быў, амаль на ўсё, але пры гэтым — хочаш пайсці на канцэрт, то калі ласка! Купляй білет ды слухай — хоць Кабзона, хоць Лешчанку, хоць Караклаіч, глядзі, як танцуе Махмуд Эсанбаеў...

Пры сённяшніх цэнах гэта задавальненне ўжо вельмі дарагое: сем разоў падумаеш, перш чым паўпенсіі аддаць, а тады канцэрты былі даступныя. Ва ўсякім разе, я бегала амаль на ўсе, аб чым аніколькі не шкадую, бо ёсць што ўспомніць... І нават пахваліцца, што «жыўцом» (пра фанаграмы нават гутаркі не было!) слухала маладую Алу Пугачову, «Песняроў» з пачынаючым Леанідам Барткевічам, бачыла Юрыя Нікуліна... Галоўным жа кумірам быў для мяне Віктар Вуячыч.

І вось нарэшце доўгачаканы цуд! Афішы ў горадзе: ён прыязджае — да нас! З канцэртамі! Я тут жа ў касу, а білетаў ужо няма, расхапалі спрытнейшыя... Што рабіць? Спадзявацца хіба на лішні?

Задоўга да пачатку выступлення «дзяжуру» ля ўвахода ў канцэртную залу, да многіх кідаюся з пытаннем, ці няма ў іх лішняга білеціка?..

Усё марна: і першы званок ужо празвінеў, і другі, і трэці... Там, у зале, вось-вось заспявае Вуячыч, а я ўсё стаю пад дзвярыма, з мальбой гляджу на кантралёрку і раптам чую за спінай:

— Каму білет?

— Мне! — крычу, хоць магла б і змаўчаць, бо маладыя сужэнцы, здаецца, і так усё зразумелі. Жанчына схапіла мяне за руку, і мы разам «нырнулі» ў глядзельную залу, дзе тым часам патухла святло, дзе на сцэну ўжо выходзіў Артыст — стройны, высокі, у элегантным шэрым касцюме і ружовай кашулі...

Але ж гэта — па-другое, бо галоўнае — Голас — мяккі, густы... Ён, як здавалася, выходзіў з ягонага сэрца і запаўняў усе іншыя... А ўжо маё — дык проста да донца, бо я нічога вакол не бачыла, нічога не чула апроч чароўнага: «Полымя ружовых верасоў. // Я да соснаў пэўна б не прыйшоў, // Калі б лета сум мой загаіла, // Калі б восень зноў не запаліла, // Полымя ружовых верасоў...»

Што?.. Гэта ўжо апошняя песня?! Шквал апладысментаў — здаецца, бясконцых... Усе гледачы ўстаюць... Адбіваю далоні і я... А ўрэшце — ну што тут будзеш рабіць — з жалем устаю, як іншыя ўсе, пакідаю месца ў зале, кірую да выхаду і — што гэта? — услед сабе (!) міжволі чую: «Не... Ды не можа быць?.. Яна зусім не падобная».

Голас нейкі знаёмы? Чый? Твар залівае чырвань: гэта ж пра мяне! Гэта ж я ўзяла лішні білет, а грошы — не заплаціла...

Кінулася да людзей з прабачэннямі, з падзякай... І яны, як выглядала, усё зразумелі, бо таксама, відаць, былі пад уражаннем ад канцэрта вялікага майстра.

Раіса Васільева, г. Падольск, Маскоўская вобл.

Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар.

Ад яе ж. «Апошнія лісткі ў календары... Сыходзіць год — самотны і стары...»

Файная рэч інтэрнэт: «загугліў» гэты радок — і маеш верш-пажаданне. Альбо нават тост — да навагодняга стала.

Кажаце, што наперадзе цэлы месяц яшчэ і думаць пра іх рана? Магчыма... А вось пра вынікі конкурсу на найлепшую вясёлую і праўдзівую гісторыю, здаецца, самы час — і вялікаму чытацкаму журы, і маленькаму рэдакцыйнаму. Яно, дарэчы, ужо склала адмысловую табліцу, дзе ў першых калонках — назвы «баек» і прозвішчы аўтараў, дзе ў апошніх, на фінішы года, з'явіцца колькасць балаў...

Адкуль? Спадзяёмся, з рэдакцыйнай пошты, бо многія чытачы — дакладна ведаем — цягам гэтых амаль 12 месяцаў не проста чыталі рубрыку «Алё, народ на провадзе!», але і выбіралі самае-самае (на іх погляд), каб урэшце вызначыць сваю дзясятку...

Вы таксама хацелі б гэта зрабіць? То калі ласачка і, спадзяёмся, без праблем, бо паблізу, напэўна ж, ёсць бібліятэка (а ў ёй — падшыўка газеты), ці магчымасць зайсці ў архіў на сайце «Звязды». І прачытаць там добрую сотню «баек» (рубрыка, нагадаем, выходзіла па пятніцах) — яшчэ раз усміхнуцца, падумаць, зрабіць выбар...

Каб потым, ужо ў новым годзе, разам вітаць пераможцаў!

Выбар рэдакцыі

Культура

Як  мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Наватар, «шасцідзясятнік», ваяўнічы аптыміст — гэта ўсё пра яго.

Грамадства

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры у творчую майстэрню?

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры у творчую майстэрню?

Настаўнікі ўпэўнены: ці будуць вучні чытаць, у многім залежыць ад іх саміх. 

Эканоміка

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Однако наша страна надеется, что это временные трудности.

Грамадства

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Дзяржаўным органам і іншым арганізацыям даручана кіравацца палажэннямі канцэпцыі ў практычнай дзейнасці.