Вы тут

Паўкіло мандарынаў. Андрэй Сідарэйка


Я крочыла па зімовай вуліцы і каля прыпынку заўважыла бабулю — яна гандлявала мандарынамі. Тата кажа: вулічным гандлем часта займаюцца махляры, невядома, якой якасці ў іх прадукты. Я зірнула на бабулю. Яе позірк здаўся мне добрым. Я падумала: бабуля ніякая не махлярка, а звычайная, як і мая. Падышла да яе і пацікавілася, колькі каштуюць мандарыны. Бабуля назвала цану. Грошай на кілаграм у мяне не хапала, але якія-ніякія ўсё ж былі. Я працягнула іх бабулі.


Яна зірнула на манеты, на мяне, сказала:

— Зусім мала, унучка. Але я ўзважу больш.

Бабуля паклала на вагу мандарыны — я заўважыла, як стрэлка спынілася на пяцістах грамах. Яна паклала мандарыны (восем штук) у невялічкі пакет і дала яго мне. Я падзякавала і пайшла.

Насустрач крочыла жанчына з маленькім хлопчыкам. Хлопчык убачыў пакет з мандарынамі і звярнуўся да маці:

— І я хачу мандарыны. Давай купім!

— У нас няма часу. Мы і так спазняемся.

Я дастала з пакета мандарынку і працягнула хлопчыку.

— Скажы дзякуй дзяўчынцы, — падказала маці.

— Дзякуй, — паўтарыў хлопчык і падняў на мяне вочы. У іх з'явіліся іскрынкі радасці і шчырай удзячнасці.

Я падумала, што гэтага мандарына ў мяне магло і не быць, бо на яго ў мяне ўсё роўна не хапала грошай. Атрымліваецца, бабуля пачаставала мяне, а я — хлопчыка.

Тут да мне дайшло: «Я ж сама яшчэ іх не пакаштавала!»

Дастала адзін з пакета і пачала здымаць лупіну. Потым адарвала дзве долькі і пакаштавала. Якая прыемная слодыч! Мандарын, вядома, не аўсяная ці грэцкая каша, якую даюць у школьнай сталовай. Лепш бы замест іх нам давалі мандарыны! Але гэта толькі мары...

— Дзяўчынка, давай памяняемся! — пачула раптам. — Я дам табе цукерку, а ты мне — мандарын.

Азірнулася і ўбачыла побач з сабой сямі-васьмігадовую малую, якая працягвала мне цукерку. Нічога не засталося, як дастаць з пакета мандарын і працягнуць ёй. Затое ў мяне з'явілася цукерка «Мішка на Поўначы».

— А ў мяне ёсць цацка з кіндар-сюрпрыза — качаня. Яе можна выкарыстаць як бірульку. Давай мяняцца, — прамовіла яшчэ адна дзяўчынка, мая равесніца. Яна, пэўна, таксама ішла са школы.

Так у мяне з'явілася цацка.

Я падумала, якая цудоўная пара года — зіма. На дварэ холад, сцюжа, гурбы снегу, пахмурна. І якраз у гэты час у нас прадаюцца мандарыны, якія прывозяць з цёплых краін. Мандарын — як невялічкае сонца, ярка-аранжавы і такі смачны! Ён нагадвае пра лета, а таму ўзнімае настрой.

Каля самага пад'езда заўважыла бабулю Ніну, якая жыве паверхам ніжэй. Летам яна часта сядзіць на лавачцы каля дома, а вось зімой больш часу праводзіць у кватэры. На вуліцу выходзіць толькі ў краму ці па нейкіх неадкладных справах. Калі ў бабулі Ніны ёсць цукеркі, яна частуе мяне. Так што мы, так бы мовіць, сябры.

Заўважыўшы ў маіх руках пакет з мандарынамі, яна сказала:

— І я сёння ў краму хадзіла. Але там такая чарга ў аддзеле садавіны, што не рызыкнула стаяць.

Я дастала мандарын і працягнула яго бабулі.

— Гэта вам. Няхай ён вас парадуе.

— Дзякуй, Насцечка, — узрадавалася старэнькая.

Я паднялася на свой паверх і адчыніла кватэру, адкуль адразу павеяла цяплом. Распранулася і аднесла на кухню пакет з мандарынамі. У ім заставалася тры штукі — адзін для мяне і два для бацькоў. А яшчэ ў маёй кішэні ляжалі цацка і цукерка. Я ўспомніла сённяшні дзень і падумала, што добрая справа заўсёды прыцягвае добрую, дрэнная — дрэнную. Гэта прынцып звычайнага ланцужка.

У гэты момант мне захацелася, каб «добрых» ланцужкоў у жыцці кожнага чалавека было як мага больш.

Андрэй Сідарэйка

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Пастырскае Пасланне Мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча на Вялікдзень

Пастырскае Пасланне Мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча на Вялікдзень

Глыбокапаважаныя святары, кансэкраваныя асобы, браты і сёстры!

Грамадства

Рэспубліканскі суботнік прайшоў у Беларусі

Рэспубліканскі суботнік прайшоў у Беларусі

Ён прымеркаваны да Года малой радзімы.

Культура

Карэспандэнты «Звязды» сустрэліся са сваячкай Паўліны Мядзёлкі

Карэспандэнты «Звязды» сустрэліся са сваячкай Паўліны Мядзёлкі

12 верасня 1893 года ў сям'і Вінцэнта і Францішкі Мядзёлкаў нарадзілася дачка, якой далі прыгожае імя Паўліна. 

Культура

Вольга Падгайская: Калі праект і здараецца, то ў якасці ледзь не выключэння

Вольга Падгайская: Калі праект і здараецца, то ў якасці ледзь не выключэння

Гэта трэба, канешне, проста паслухаць — музыку аднаго з найдзіўнейшых сучасных беларускіх кампазітараў.