Вы тут

У Магілёве з'явілася ёлка, цацкі для якой зрабілі вядомыя ў горадзе людзі


— Вунь, бачыце, тое медзведзяня змайстраваў загадчык хірургічнага аддзялення магілёўскай гарадской бальніцы № 1 Дзмітрый Сарокін, а гэты сюррэалістычны анёл выйшаў з-пад рук улюбёнца тэатральнай публікі Магілёва Уладзіміра Пятровіча, сняжынкі канструяваў Юрый Стукалаў, кіраўнік Цэнтра гарадскіх ініцыятыў, са сваімі аднадумцамі па праекце «Цяпліца», — разам са старшынёй магілёўскага грамадскага аб'яднання «Шчырая майстэрня» Алай Смаляковай разглядаем упрыгожаную самаробнымі цацкамі ёлку. Якая ж яна незвычайная, а галоўнае — эксклюзіўная! Ну і выдумшчыкі ж гэтыя майстры. Не даюць засумаваць. І іх навагодні праект «Калі елкі былі вялікія», які па традыцыі праводзіцца ў горадзе напярэдадні свята, ніколі яшчэ не быў падобны на папярэдні. Ранейшым застаецца толькі месца дзеяння — гарадская выставачная зала па вуліцы Болдзіна. Менавіта тут аднымі з першых запальваюцца навагоднія ёлкі і пачынаецца выстаўка-кірмаш з падарункамі і сюрпрызамі. Праект вяртае ў атмасферу дзяцінства і дазваляе стаць крыху чараўніком, крыху дзіцем, крыху майстрам. Летась, напрыклад, сюды запрашалі вядомых у горадзе людзей, каб яны прачыталі ўрыўкі з твораў любімых аўтараў. А сёлета вырашылі правесці серыю майстар-класаў. Такім чынам можна і пра сябе нагадаць, і магіляўчанам падказаць, як не сумна сустрэць Новы год. Карэспандэнт «Звязды» паназірала за працэсам. Урок якраз брала намеснік старшыні Магілёўскага гарвыканкама Ала Галушка.


Ала Смалякова дэманструе анёла з дызайнерскай ёлкі.

Тайна снегавіка ў арабінавых каралях

«Снегавік — гэта значыць, што ён вылеплены са снегу...» — спяваецца ў адной дзіцячай песеньцы. Але ў нашым выпадку снегавік увасобіўся ў гліне. Кераміст Руслан Сямёнаў думаў спачатку, што яго вучаніца абярэ свінку — яна ж гераіня будучага года. На майстар-клас ён прынёс шмат нарыхтовак сімпатычнай дзюдзі і ўсяго некалькі снегавікоў. Але Ала Галушка нечакана ўзяла ў рукі снегавіка. Кажа, што ў дзяцінстве часта займалася гэтым персанажам.

На стале шмат фарбаў і пэндзляў, майстар падказвае, які выбраць. Задача вучаніцы размаляваць цацку на свой густ. Яна бярэ ў рукі інструмент, і снегавік пачынае «ажываць». Пад прыемную работу надзвычай лёгка ажываюць навагоднія ўспаміны.

— Я сама з Горак, бацька там працаваў выкладчыкам у сельгасакадэміі, — прыгадвае яна сваё дзяцінства. — Калі я была маленькая, мы жылі ў інтэрнаце. Нас ўсіх гэта агульнае жыллё вельмі яднала. Ніколі не забуду, як мы сустракалі Новы год. Збіраўся цэлы паверх, разам адзначалі, хадзілі адзін да аднаго ў госці цэлую ноч. Мы не вельмі прытрымліваліся нейкіх там традыцый, але ўсё рабілі разам. Нас апраналі ў навагоднія касцюмы, мы выступалі, спявалі, расказвалі вершы. Памятаю, была такая вялікая каробка цукерак, адна з якіх вельмі прыгожая ў яркай фользе. Я вельмі старалася выступіць як мага лепей, каб атрымаць гэтую цукерку.

А яшчэ ў дзяцінстве я хадзіла ў тэатральную студыю, да Новага года мы рыхтавалі казку «Лятучы галандзец», і я іграла там ролю прынцэсы. На прэм'еру сабраліся ўсе мае аднакласнікі. А я была ў кароне, такая прыгожая...

Выстаўка «Ёлкі ў фота».

Пад шчырыя гутаркі снегавік непрыкметна «апрануўся» ў белы каптан, і, калі б не майстар, напэўна, пэндзаль з белай фарбай паступова перайшоў бы і на капялюш. Ох ужо гэтыя ўспаміны, так зацягнуць, што пра ўсё забудзешся. Дык на чым мы там прыпыніліся? З чаго пачынаецца Новы год?

— Вядома ж са снегу, з ёлкі. У мяне, праўда, зараз яна штучная, але некалькі жывых галінак абавязкова прысутнічаюць. Стараюся ў кожным пакоі зрабіць навагодні куточак. Нават у ваннай у мяне зімовая кампазіцыя са свечкамі. Вялікія застоллі не рыхтуем, але які Новы год без салаты аліўе? Мандарыны, шампанскае і цукеркі таксама павінны быць. Люблю выключыць святло, уключыць ёлку, сесці на канапу і глядзець на агеньчыкі. Вельмі люблю падарункі. У дзяцінстве мы радаваліся цукеркам. А калі там знаходзілі яшчэ і мандарыны, шчасцю не было мяжы. Адкрыю сакрэт: усе падарункі для маіх аднакласнікаў рабіла мая маці. У нас дома збіраліся яе сяброўкі з бацькоўскага камітэта і дапамагалі. Бацька прыносіў з гаража яблыкі, мы іх мылі, націралі, каб яны блішчалі. Хацелася, каб усе былі задаволеныя. Да Новага года купляліся шкляныя шары, і нават калі яны біліся, іх не выкідвалі. Прыклейвалі ўсё, што засталося ад іх, на вату і рабілі карону...

На каптане снегавіка з'яўляюцца спачатку рабінавыя каралі, потым блакітныя сняжынкі. Майстар ужо нават і не ўмешваецца ў работу сваёй вучаніцы. Ды і навошта, калі яна такая здольная.

— Чароўных дванаццаці гадзін чакалі ўсе, але дацягваў не кожны, — усміхаецца яна, робячы ўжо апошнія штрыхі. — Памятаю, як шмат гасцей было каля нашай навагодняй ёлкі. І дарослым, і дзецям — усім было весела. Хацелася, каб свята доўжылася бясконца. Я і зараз яго чакаю. У мяне нават ёсць свой рэцэпт загадвання жаданняў. Пад бой курантаў трэба напісаць на паперцы сваю мару, спаліць яе і выпіць з шампанскім. Працуе нават, калі запісваць жаданне ў нататнік. Толькі трэба загадваць яго ў цяперашнім часе. Напрыклад, я падарожнічаю па Іспаніі і сустракаюся з цікавымі людзьмі. І не разменьвайцеся на дробязі...

Дрэўца з гісторыямі ад магіляўчан

Снегавік Алы Галушкі папоўніў эксклюзіўную калекцыю для ёлкі ад магілёўскіх рамеснікаў.

— Першыя 12 навагодніх цацак у нас ужо ёсць, — радуецца Ала Смалякова. — Калі рыхтавалі выстаўку, успомнілі, што шмат хто з нас у дзяцінстве рабіў нешта для навагодняй ёлкі сваімі рукамі. Так прыйшла ідэя запрасіць вядомых у горадзе людзей, якія ўнеслі сваю лепту ў яго развіццё, і зрабіць вось такі ўнікальны набор.

Удзельнікам давалі магчымасць рэалізавацца з улікам іх прафесій. Напрыклад, хірург Дзмітрый Сарокін, аўтар медзведзяняці, працаваў як і трэба са скурай і ніткамі. Аляксандр Гарадкоў, мастацкі кіраўнік магілёўскіх гарадскіх аркестраў, зрабіў шар у тэхніцы дэкупажу. Дырэктар гарадской бібліятэкі імя Карла Маркса Вольга Волкава змайстравала шыкоўную падвеску. На вочы трапляюць дзве паловы яблыка. Іх нават можна прыняць за старадаўнія цацкі з ваты. Але гэта таксама справа рук удзельнікаў майстар-класаў. Іх аўтары — начальнік упраўлення культуры Магілёўскага гарвыканкама Ірына Жабарава і яе намеснік Марына Клепчукова. Сярод майстроў, якія давалі ўрокі, была і вядомая па сваім сацыяльным праекце «Тэрыторыя людзей» Алеся Цумарава, тая самая, якая дапамагае людзям з абмежаванымі магчымасцямі знайсці сваё прызначэнне ў жыцці. «Звязда» неаднаразова пісала пра гэтую мужную маладую жанчыну. На выстаўцы наогул шмат работ, зробленых рукамі людзей, якіх сабрала вакол сябе Алеся.

Ала Галушка стварыла снегавіка пад кіраўніцтвам Руслана Сямёнава.

— Яшчэ шмат засталося вядомых у горадзе асоб, якіх хацелася б запрасіць на наш праект, — кажа Ала Смалякова. — Налета, магчыма, майстар-класы стануць яшчэ і калектыўнымі.

Акрамя аўтарскай ёлкі на выстаўцы шмат чаго іншага цікавага і незвычайнага. Напрыклад, фотавыстаўка з тварамі вядомых у Магілёве людзей. Ідэю аб'яднання рамеснікаў нечакана дружна падтрымалі і артысты, і дзяржслужачыя, і ўрачы... Вось фота маленькага Андрушы на навагоднім ранішніку — цяпер гэта намеснік старшыні аблвыканкама Андрэй Кунцэвіч. Яшчэ ў адным хлопчыку ў касцюме Арлекіна пазнаю сённяшняга старшыню Камітэта эканомікі Руслана Страхара. Ён з самазабыццём расказвае верш Дзеду Марозу. Сур'ёзны кучаравы малы на банкетцы — гэта вядомы сёння артыст і рэжысёр Магілёўскага драмтэатра Уладзімір Пятровіч. Па суседстве дзіцячыя фота артыстаў тэатра Рыгора Белацаркоўскага, Галіны Лабанок... А вось і Ала Смалякова ўласнай персонай — сціплая дзяўчынка ў касцюме Снягуркі. Шмат дзіцячых фота медыйных асоб — супрацоўнікаў тэлеканала «Беларусь 4. Магілёў» Алесі Рыбалкі, Юрыя Пракапенкі, Мікалая Каманцава... Тут жа дзіцячае фота дырэктара «Магілёўзелянбуда» Пятра Аляксейчыкава, Дзмітрыя Сарокіна ў коле сям'і, ён, дарэчы, хірург у другім пакаленні. Ёсць наогул рарытэтныя фота. Напрыклад, на фоне высачэзнага вершніка на кані каля Дома Саветаў. Калісьці была традыцыя ляпіць там снежныя фігуры.

Нэлі ЗІГУЛЯ

Загаловак у газеце: Майстар-клас каля навагодняй ёлкі

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Успаміны былой вязніцы пра Саласпілскі лагер смерці

Успаміны былой вязніцы пра Саласпілскі лагер смерці

Яна добра памятае той летні дзень. За акном сталі чутныя роў матацыклаў і нямецкая гаворка.

Грамадства

Першыя беларускія Соdе Сlub далучыліся да сусветнага руху

Першыя беларускія Соdе Сlub далучыліся да сусветнага руху

Як з дапамогай кода стварыць уласную анімацыю і «ажывіць» касмічны карабель? 

Грамадства

Як Віцебшчына развівае стасункі з Кітаем

Як Віцебшчына развівае стасункі з Кітаем

Наш карэспандэнт пастараўся згадаць самыя цікавыя прыклады сумеснай рэалізацыі праектаў.

Спорт

Анастасія Мірончык-Іванова: «Веру ў сябе і ў свае сілы»

Анастасія Мірончык-Іванова: «Веру ў сябе і ў свае сілы»

У спорце ёй двойчы прыходзілася пачынаць усё спачатку.