Вы тут

Хелена Мерааі: Мару пра шматмільённую аўдыторыю


Пакуль яе аднагодкі вучацца ў школе, а ў вольны час гуляюць з сябрамі, яна скарае новыя музычныя вяршыні. Хелена Мерааі ў свае 15 гадоў ужо прыняла ўдзел у шматлікіх конкурсах і зараз не ўяўляе свайго жыцця без спеваў.


— Як у тваім жыцці з'явілася музыка?

— Упершыню я заспявала разам з маёй прабабуляй, гэта была вядомая «Нясе Галя воду». А мой дэбют на сцэне адбыўся ў тры гады на конкурсе для настаўнікаў. Я і мая выхавальніца разыгрывалі сцэнку з «Мэры Попінс». Я была дзяўчынкай Джэйн. Для гэтага нумара нават вопратку спецыяльна купілі, каб вобраз быў падобны на маю гераіню. Магчыма, менавіта ў той дзень я і зразумела, што сцэна — гэта тое месца, дзе я адчуваю сябе вельмі добра.

— Хто быў тваім настаўнікам на шляху да яе?

— Усяго ў мяне было чатыры педагогі: у дзіцячым садзе, гімназіі, музычнай школе і ў студыі. З апошнім я займаюся і дагэтуль. Яе завуць Вольга Драздова, з ёй я  ўдзельнічала ў розных праектах: «Х-Фактар», дзіцячая «Новая хваля — 2016», «Голас. Дзеці-3», дзіцячае «Еўрабачанне-2017». Ведаеце, думаю, на гэтым наш сумесны творчы шлях толькі пачынаецца.

— Шоу «Голас» было тваім першым маштабным праектам?

— Так, маеш рацыю. Першы раз падала на яго заяўку ў 2014 годзе, але тады не прайшла. Другая мая спроба была ў 2015 годзе, напэўна, з больш падыходзячымі песнямі. Дарэчы, тады я ўжо і перайшла да Вольгі Драздовай.

— Як даведалася, што прайшла кастынг?

— Насамрэч, каб патрапіць на тэлевізійны кастынг, трэба было спачатку прайсці перадкастынг. І вось пра тое, што прайшла яго, даведалася зусім нечакана. У пачатку верасня захварэла на бранхіт, і ў адну цудоўную раніцу ў пакой зайшла мама і паведаміла гэтую навіну. Шчыра, тады ў мяне ўзнікалі розныя эмоцыі: я і радавалася, і перажывала, што з-за хваробы доўга нічога не рэпеціравала. У выніку мы паехалі на кастынг, ён цягнуўся досыць доўга. Але ўсе гэтыя чаканні былі таго вартыя. Літаральна праз пару дзён нам патэлефанавалі і сказалі: «Вы прайшлі». Адчуванні былі тады такімі, што словамі не перадаць! Спачатку — шок, нічога не магла зразумець, потым была вельмі шчаслівая, ну а затым пачалася доўгая і карпатлівая падрыхтоўка да праекта.

— Як ты лічыш, на «Голасе» трапіла да «свайго» настаўніка?

— Спачатку думала, што буду ў Леаніда Агуціна. На жаль, калі да мяне дайшла чарга, у яго ўжо ўсе месцы ў камандзе былі занятыя. Але я не пашкадавала аб тым, што трапіла да Дзімы Білана. Ён цудоўны чалавек, адзін з самых шчырых настаўнікаў, з якімі ўдалося папрацаваць.

— Калі параўнаць гэты праект і ўдзел у дзіцячым «Еўрабачанні», які з іх быў для цябе цяжэйшым?

— «Голас» — самы першы праект і таму самы цяжкі. Хваляванне было каласальнае. А што датычыцца «Еўрабачання», у нацыянальным адборы эмоцыі, вядома, прысутнічалі, але я не магу сказаць, што гэта было таксама, як на «Голасе». Магчыма, з прычыны меншай колькасці канкурсантаў. І, як той казаў, дома і сцены дапамагаюць! Калі гаварыць пра фінал «Еўрабачання», там я была больш-менш спакойная. Можа, таму, што ў мяне былі і тэмпература, і кашаль, і я больш засяроджвалася не на хваляванні, а на тым, каб не закашляцца (смяецца). Калі ж зразумела, што нічога не адчуваю ў горле, ніякага пяршэння, стала самым упэўненым чалавекам!

— У цябе шмат часу займае творчае жыццё. Ці хапае яго на школу?

— Калі пачала прапускаць урокі з-за праектаў, настаўнікі пачалі гаварыць пра тое, што нехта нешта не давучыў... Паколькі я выдатніца, то гэтыя маленькія хібы былі досыць прыкметныя. Натуральна, мне такі вынік не падабаўся, таму пачала хутка выпраўляць гэту сітуацыю.

— Ты вучышся ў 10 класе. Ужо абрала, куды будзеш паступаць?

— Пакуль не задумвалася, куды мне ісці пасля 11 класа, хоць да заканчэння вучобы засталося менш як два гады. Але я дакладна ведаю, што ў далейшым хачу звязаць сваё жыццё з музыкай. Хачу дарыць слухачам найперш уласную. У мяне ёсць песні, якія напісала сама, але яны ляжаць у стале і мне здаецца, што я іх не хутка пакажу. Буду вельмі спадзявацца на тое, што мае мары некалі спраўдзяцца, што я нарэшце праспяваю свае кампазіцыі, выступаючы перад шматмільённай аўдыторыяй. Так, ведаю, што гэта мара, да якой прыйдзецца ісці доўга, упарта і праз слёзы, але я буду старацца.

— Нядаўна ты была вядучай дзіцячага «Еўрабачання» ў Мінску...

— Так, калі мне сказалі пра гэта, я не проста не паверыла, увогуле на хвіліну змоўкла, потым заплакала і праз слёзы спытала: «А хто са мной вядзе?» Я вельмі рада, што была адной з вядучых такога маштабнага конкурсу і працавала побач з такімі выдатнымі людзьмі, як Яўген Перлін і спявачка Зена.

— Ці ёсць у цябе хобі, акрамя музыкі?

— Я амаль увесь свой час аддаю ёй. Аднак у мяне ёсць і мноства іншых захапленняў. Вельмі люблю чытаць, часта знаёмлюся з біяграфіямі вядомых акцёраў або цікавых асабіста для мяне асоб. У прынцыпе люблю глядзець серыялы, як і любы падлетак. У будучыні вельмі хачу навучыцца іграць на барабанах і гітары, таму я гэта з году ў год буду сабе паўтараць, пакуль не навучуся (смяецца). Таксама апошнім часам мне вельмі падабаецца вывучаць мантаж, відэараскадроўку.
Акрамя таго, што люблю працаваць з камерай, мне падабаецца перад ёй пазіраваць.

— У цябе ёсць куміры, на якіх імкнешся быць падобнай?

— Я стараюся быць ні на каго не падобнай. Ёсць людзі, якія проста мяне зачароўваюць, скажам, Майкл Джэксан. Я сказала б, што гэта мой музычны эталон, ён адкрываў для нас новую музыку, новае гучанне, гэта чалавек, які ўвесь час працаваў. З новых імёнаў гэта Sevdalіza, Cardі. Як бы гэта дзіўна ні гучала для некага, але мне вельмі падабаецца слухаць класіку, асабліва Бетховена і Баха. З рок-гуртоў — Nirvana, AC/DC. Як бачыце, я сапраўдны меламан (смяецца).

— Ці падабаецца, калі на конкурсах спяваюць твае песні?

— Мінусоўкі маіх «Я самая» і «Stop», у прынцыпе, нельга знайсці ў інтэрнэце. Люблю, калі робяць каверы, і сама запісваю іх на кампазіцыі іншых выканаўцаў у сябе ў «Інстаграме». Што датычыцца менавіта выканання маёй песні, не ведаю чаму, але мне не падабаецца, калі яе выконваюць на нейкіх конкурсах. Калі б гэта было новае гучанне, а не дакладнае паўтарэнне майго выканання, то я толькі за!

— Як ставішся да крытыкі?

— Раней увогуле не заўважала. Цяпер рэагую толькі на канструктыўную, хоць у інтэрнэце мала такой. Пісалі рознае: што ў 15 выглядаю на 20, пра маю знешнасць, пра творчасць... Але я зразумела, што на гэта не варта звяртаць увагі. У падлеткавым узросце не выбіраюць, як выглядаць. І я гэта кажу не толькі пра сябе. Вельмі многія канкурсанты, якія былі на дзіцячым «Еўрабачанні», таксама чыталі падобныя каментарыі і ўспрымалі іх вельмі балюча. Ды і не толькі на гэтым конкурсе, на любым іншым праекце таксама такое ёсць. Таму я заўсёды шукаю ў людзях толькі станоўчыя якасці!

Ангеліна НОВІКАВА, студэнтка ІІ курса Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў

Выбар рэдакцыі

Культура

Як у Чавускім раёне праводзіліся святыя вечары

Як у Чавускім раёне праводзіліся святыя вечары

Традыцыя варажыць на нарачонага прыйшла з язычніцкіх часоў.

Грамадства

Мастацкі кіраўнік «Песняроў» пра радасці і складанасці сямейнага жыцця

Мастацкі кіраўнік «Песняроў» пра радасці і складанасці сямейнага жыцця

«Я лічу, што мужчына можа заводзіць сям'ю, калі ў яго ўжо ёсць сваё жыллё або выразная перспектыва, калі яно з'явіцца».

Грамадства

Небяспечныя гульні. На што трэба звярнуць увагу бацькам падлеткаў

Небяспечныя гульні. На што трэба звярнуць увагу бацькам падлеткаў

Днямі суд Першамайскага раёна Мінска абвясціў прысуд удзельнікам вечарынкі, падчас якой 19-гадовая дзяўчына загінула ад ужывання псіхатропу

Эканоміка

Падрыхтаваны праект новага ўказа аб аднаўляльных крыніцах энергіі

Падрыхтаваны праект новага ўказа аб аднаўляльных крыніцах энергіі

Так званая «зялёная» энергетыка ў апошнія гады развіваецца ў нашай краіне хуткімі тэмпамі.