Вы тут

Хто гандлюе дамашняй выпечкай на рынку


Паўгода таму дамашнім кухарам і кандытарам дазволілі прадаваць сваю прадукцыю на рынках. Каб атрымаць месца за прылаўкам, дастаткова толькі зрабіць флюараграфію і заплаціць адзіны падатак. Здавалася б, спрошчаныя ўмовы павінны завабіць кулінараў на гандлёвыя рады. Але, як аказалася, такая магчымасць пакуль не карыстаецца папулярнасцю.


Фота носіць ілюстрацыйны характар.

Новыя правілы дзейнічаюць з чэрвеня мінулага года. Згодна з пастановай Саўміна № 452, асобы, якія вырабляюць кандытарскія і хлебабулачныя вырабы без рэгістрацыі ІП, могуць гандляваць імі на рынку. Прычым без праходжання санітарна-ветэрынарнай экспертызы і дакументаў, якія пацвярджаюць якасць і бяспеку выпечкі. У сталіцы прадаваць ласункі кулінары могуць і на сельскагаспадарчых кірмашах на гарадскіх пляцоўках.

На Чыжоўскім рынку ў Мінску прадаўцоў з дамашнім печывам і цукеркамі не відаць. У адміністрацыі гандлёвага аб'екта расказваюць, што да іх за ўвесь час паступіў толькі адзін зварот па гэтым пытанні.

— Але чалавек нават не выстаўляўся. Прыйшоў, паглядзеў месца, напэўна, і перадумаў. Рынак сам па сабе невялікі, руху пакупнікоў тут асабліва няма, — называюць у адміністрацыі магчымую прычыну непапулярнасці месцаў за прылаўкам у кандытараў.

На рынак у Ждановічах за паўгода ніхто з дамашніх хлебапёкаў таксама не прыйшоў. «У нас зона гандлю прадуктамі ёсць толькі на вуліцы — не самыя зручныя ўмовы, каб прадаваць выпечку», — тлумачаць там.

Для многіх кандытараў сапраўды больш зручна раскручваць свой тавар праз сацыяльныя сеткі. Знаёмая мінчанка, якая прадае праз Іnstagram цукеркі і пернікі ручной работы, падзялілася: дамашняя выпечка — дарагі тавар для рынку. «Заводскія коржыкі каштуюць па 50 капеек, а распісаныя пернікі — па чатыры рублі. Кантынгент, які ходзіць на рынак, не гатовы аддаваць такія грошы. Гэта вырашальны фактар. А ў сацыяльных сетках лёгка знайсці кліентаў, якія разумеюць, што яны плацяць за натуральны прадукт».

Між іншым на Камароўцы дамашнія кандытары перыядычна стаяць за прылаўкам.

— Ёсць два чалавекі, якія рэгулярна гандлююць. Яны прадаюць зефір і шакалад ручной работы, — даведваемся ад начальніка службы арганізацыі рыначнага гандлю Камароўскага рынку Анжэлы БАРАНОВІЧ. — Астатнія прыходзілі, спрабавалі, але не затрымліваліся. Сярод прадаўцоў былі і маладыя, і людзі старэйшага ўзросту.

Скаргаў ад наведвальнікаў наконт таго, што такая выпечка не праходзіць санітарных выпрабаванняў, не паступала.

— У пакупніка ёсць выбар. Калі ён сумняваецца, набываць яму ці не дамашнія пернікі, можна знайсці на рынку іншую прадукцыю на свой густ, — заўважае адміністрацыя.

Іна СЯМЁНАВА — адна з тых дамашніх кандытараў, якія пастаянна стаяць за прылаўкам на Камароўцы. Жанчына прадае зефір з паніжаным утрыманнем цукру з рознымі смакамі: вішні, маракуі, сыру дор блю. У асартыменце ёсць таксама зефір на фруктозе для дыябетыкаў. Вырабам слодычаў Іна займаецца два гады, а паспрабаваць прадаваць сваю прадукцыю на рынку вырашыла паўтара месяца таму. Сама яна жыве ў вёсцы Шчарбіны Мінскага раёна і ездзіць у сталіцу на маршрутцы.

— На шчасце, стратных дзён пакуль не было. Інтарэс з боку пакупнікоў ёсць, — адзначае. — Ці выгадна кандытару ісці за прылавак, залежыць ад таго, што ён пячэ. Распісаныя пернікі, якія цяжка вырабляюцца, а таму і каштуюць адпаведна, тут, вядома, складана будзе распрадаць. На свой тавар я стаўлю мінімальную нацэнку.

Упакоўка з трыма двайнымі зефіркамі ручной работы каштуе 2,5 рубля, каробка з васьмю штукамі — пяць рублёў. Тыя, што на фруктозе, крыху даражэйшыя.

— Бабулі часам нават абураны такімі цэнамі, — усміхаецца жанчына. — Але моладзь ставіцца нармальна, разумее, што ручная работа павінна аплачвацца вышэй.

Асноўныя пакупнікі Іны — гараджане ад 20 да 30 гадоў. Прыходзяць да яе на рынак і тыя кліенты, які раней прасілі зрабіць слодыч на заказ: ім падабаецца, што ёсць магчымасць разгледзець асартымент і адразу на месцы набыць патрэбнае. А аднойчы дзённую партыю зефіру разабралі раней, чым кандытар дайшла да прылаўка. Адна з гарадскіх кавярняў шукала зефір для свайго мерапрыемства, злавіла Іну на ўваходзе на рынак і скупіла яе прадукцыю.

Побач з жанчынай — таблічка, дзе напісана, што якасць прадукцыі не пацверджана дакументамі. Такога абазначэння месцаў, дзе гандлююць дамашнія кулінары, патрабуюць правілы.

— Старэйшаму пакаленню не зусім зразумела: як так, без санстанцыі? Ім патрэбны гарантыі, упэўненасць, што гэта зроблена на вытворчасці. Таму пенсіянеры баяцца ў мяне купляць штосьці, але некаторыя, аднойчы пакаштаваўшы, бяруць. Як правіла, я ладжу дэгустацыю, бо без яе ніяк. Трэба, каб людзі адчулі розніцу: дамашні зефір не такі па смаку, як той, што ў краме.

Яшчэ адна выснова, якую Іна зрабіла, стоячы за прылаўкам, — калі хочаш выйсці ў плюс, на рынку трэба знаходзіцца амаль штодзень. Будзеш прыходзіць гандляваць раз на тыдзень — нічога не заробіш.

— Думаю, што буду карыстацца магчымасцю прадаваць свае вырабы на рынку. Тут жывыя стасункі, можна выстраіць сетку кантактаў, — падсумоўвае жанчына.

Наталля ЛУБНЕЎСКАЯ

Загаловак у газеце: Ласункі ручной работы

Выбар рэдакцыі

Культура

Як у Чавускім раёне праводзіліся святыя вечары

Як у Чавускім раёне праводзіліся святыя вечары

Традыцыя варажыць на нарачонага прыйшла з язычніцкіх часоў.

Грамадства

Мастацкі кіраўнік «Песняроў» пра радасці і складанасці сямейнага жыцця

Мастацкі кіраўнік «Песняроў» пра радасці і складанасці сямейнага жыцця

«Я лічу, што мужчына можа заводзіць сям'ю, калі ў яго ўжо ёсць сваё жыллё або выразная перспектыва, калі яно з'явіцца».

Грамадства

Небяспечныя гульні. На што трэба звярнуць увагу бацькам падлеткаў

Небяспечныя гульні. На што трэба звярнуць увагу бацькам падлеткаў

Днямі суд Першамайскага раёна Мінска абвясціў прысуд удзельнікам вечарынкі, падчас якой 19-гадовая дзяўчына загінула ад ужывання псіхатропу

Эканоміка

Падрыхтаваны праект новага ўказа аб аднаўляльных крыніцах энергіі

Падрыхтаваны праект новага ўказа аб аднаўляльных крыніцах энергіі

Так званая «зялёная» энергетыка ў апошнія гады развіваецца ў нашай краіне хуткімі тэмпамі.