Вы тут

Мастацкі кіраўнік «Песняроў» пра радасці і складанасці сямейнага жыцця


Мастацкі кіраўнік «Песняроў» разам з жонкай у шчырым інтэрв'ю расказаў пра радасці і складанасці сямейнага жыцця

Здаецца, гэта было зусім нядаўна: падчас канцэрта прыхільнікі павіншавалі Рамана Козырава з нараджэннем двайнят. З таго часу прайшло дзесяць гадоў, і ён заўсёды з пяшчотай гаварыў пра сваіх дзяцей і жонку. Але толькі цяпер мужчына рашыўся расказаць пра няпросты дыягназ хлопчыкаў: як яго прыняць, як жыць, як не перакладаць свае праблемы на плечы іншых людзей.


— Раскажыце пра знаёмства з будучай жонкай.

Раман: — На Аксану ўпершыню звярнуў увагу падчас экзамену нашай агульнай знаёмай ва ўніверсітэце культуры. Аксана — харэограф, і вось менавіта ў танцы я яе і ўбачыў. Да таго ж яна вельмі прыгожая жанчына, і не заўважыць гэта было немагчыма. Мы тады пазнаёміліся, але сябраваць пачалі крыху пазней. І я, і Аксана з'ехалі працаваць па кантракце ў адну з усходніх краін. Падчас гэтай камандзіроўкі мы прыглядаліся адно да аднаго, а сустракацца пачалі ўжо ў Мінску.

— Колькі часу прайшло вось ад гэтага букетна-цукерачнага перыяду да вяселля? І ці быў у вас вопыт сумеснага жыцця да рэгістрацыі шлюбу?

Раман: — Ад знаёмства да вяселля прайшло чатыры гады. А, так бы мовіць, «рэпетыцыі» не было, бо мы ўвесь час у раз'ездах. Я лічу, што мужчына можа заводзіць сям'ю, калі ў яго ўжо ёсць сваё жыллё або выразная перспектыва, калі яно з'явіцца. Уласна, рашэнне пайсці ў загс было абумоўлена тым, што нам хацелася знаходзіцца разам, нягледзячы на гастролі. Да таго часу я купіў кватэру, так што не ўзнікала пытання, куды прывесці жонку.

— Аксана, а як вы ўспрынялі тую акалічнасць, што выходзіце замуж за артыста «Песняроў», што прадугледжвае наяўнасць паклонніц?

Аксана: — Дрэнна, калі ў артыста няма паклонніц. Трэба размяжоўваць тых, каму цікавая творчасць, і дзяўчат, якія «палююць» на артыстаў як на «статусных кавалераў». Я сама творчы чалавек, таму добра разумею гэта. Не думаю пра дрэннае, бо хочацца давяраць і жыць спакойна, тварыць, развівацца і радавацца жыццю.

— Раман, а вы былі знаёмыя з сям'ёй Аксаны да вяселля?

Раман: — Так, мая і Аксаніна бацькоўскія сем'і падобныя. Для нас гэта прыклад, як трэба жыць. Упэўнены: гэта вельмі важна, што мы выхаваны ў падобных традыцыях, на адных каштоўнасцях. Не скажу, што мы на сто працэнтаў зможам гэтак жа жыць, усё ж такі іншы час, але зараз мы глядзім на нашых бацькоў і думаем пра тое, што праз 20—30 гадоў хацелі б гэтак жа ставіцца адно да аднаго, да сваіх дзяцей і ўнукаў.

— Усе казкі заканчваюцца вяселлем. У жыцці ж самае цікавае пачынаецца пасля яго: тут і пытанні пра грошы ўсплываюць, і пра тое, хто будзе мыць посуд. Вы абмяркоўвалі гэтыя тэмы да таго, як пабраліся шлюбам?

Раман: — Не, я прытрымліваюся такой класічнай мадэлі: калі мы сям'я, значыць, у нас усё агульнае, і мы заўсёды разам. Гэта тое, што я бачыў у сваёй сям'і. Я не хацеў бы пачынаць сямейнае жыццё са складання шлюбнага кантракта.

Аксана: — Мы былі маладыя, шчаслівыя, усё было як у ружовых акулярах: прыгожа, радасна, з песнямі і танцамі. Бытавыя пытанні не ўзнікалі і не стаялі на першым плане. Мы дзяліліся творчымі ідэямі, разам нам было вельмі камфортна.

— А ўсё ж такі, як вы плануеце сямейны бюджэт?

Раман: — У прыярытэце ў нас  — выдаткі на дзяцей, на іх здароўе, развіццё. Абсалютна ўсё роўна, якой фірмы на мне адзенне. Нават калі б не было такіх абставін, мы не гналіся б за самым вялікім тэлевізарам і апошняй мадэллю халадзільніка. На мой погляд, і машына павінна быць бяспечнай і адпавядаць патрэбам сям'і, а не прэстыжнай маркі і моднага колеру. З бацькоўскай сям'і я вынес такі досвед: у жыцці заўсёды ёсць нейкі прыярытэт. Бацькі, два маіх браты — усе музыкі. У нас магло не быць новых джынсаў, але інструменты былі найлепшыя на той час, як і педагогі, — і тут, і ў Маскве. Зараз цэнтр нашага жыцця — дзеці.

— Іх у вас трое ...

Раман: — Мы доўга чакалі дзяцей. Нашы першынцы — двайняты Стас і Глеб нарадзіліся раней тэрміну, і, як следства, маюць рухальныя праблемы. Першыя тры месяцы жыцця хлапчукі правялі ў рэанімацыі. Потым ім рабілі аперацыі. Увесь гэты час яны праходзяць курсы рэабілітацыі ва ўмовах медустаноў. Кожны дзень ім неабходныя масаж, ЛФК і шмат усяго іншага. Вось на гэта і выдаткоўваюцца грошы. Бязмежна захапляюся Аксанай, таму што сям'я трымаецца на яе плячах. Калі я ў Мінску, вядома ж, дапамагаю. Мы аб'ездзілі рэабілітацыйныя цэнтры ў Беларусі, Украіне, Расіі, Польшчы. Усе імкнуцца трапіць у брэсцкі рэабілітацыйны цэнтр «Тонус» — там не толькі выдатныя спецыялісты, тэхніка, але і ўмовы. А вось у Мінску цэнтр на Валадарскага месціцца ў старым будынку — такі ж ліфт, сталовая ў калідоры ... Дзецям цяжка пераадольваць паверхі, бацькі вымушаныя насіць іх на руках, каб усюды паспець.

— Раман, у «Песнярах» даволі доўга вы былі музычным кіраўніком, як пры такой сямейнай нагрузцы рашыліся на пасаду мастацкага кіраўніка-дырэктара?

Раман: — Вячаслаў Шарапаў пасля 15 гадоў працы сышоў нечакана. Ён, напэўна, стаміўся. Зараз яго разумею і здзіўлены, як ён столькі пратрымаўся, бо гэта неймаверная нагрузка. У першую чаргу — псіхалагічная, вялікая адказнасць за людзей. Міністэрства культуры да канца не верыла, што ён сыдзе, таму за дзень да заканчэння яго кантракта, калі стала зразумела, што ён не жартуе, сабралі сход. І ўжо калектыў вырашыў, што кіраваць далей буду я, хоць і адмаўляўся. Мяне літаральна ўгаварылі на сходзе. Галавой я разумеў, што ўжо «ў тэме» і ведаю нашы праблемныя пытанні ў калектыве, але ў той жа час усведамляў, што цяпер гэтаму давядзецца прысвячаць усяго сябе. Таму былі сумненні. Са Славам мы працавалі ў тандэме, таму ён прасіў Міністэрства культуры ўлічыць меркаванне калектыву і яго асабістую рэкамендацыю. Мы да гэтага часу падтрымліваем сяброўскія адносіны. Як старэйшы калега, ён дапамагае парадамі, за што я ўдзячны яму.

— Аксана, а вы сумуеце па працы?

Аксана: — Вядома. Спадзяюся, што калі-небудзь вярнуся. А пакуль працую мамай і жонкай. І харэографам таксама — са сваімі дзецьмі. Калі тата на гастролях, мы любім зладзіць танцавальна-музычны вечар. Танцуем, куляемся, спяваем, іграем на музычных інструментах. Гэта разрадка для ўсіх — і вялікіх, і маленькіх.

— Як вы рашыліся на трэцяе дзіця?

Аксана: — Я вельмі хацела яшчэ адно дзіця. Гэта вымаленае дзіцятка, якое вельмі чакалі мы і нашы родныя. Наша Віялета — гэта сонейка для нас усіх. Хлопчыкі яе вельмі любяць. Яны робяць ёй кампліменты, захапляюцца яе танцамі, кажуць, што яна — наша радасць. У нас ёсць яшчэ вельмі разумная котка Шурка, яна — наш псіхолаг і выхавальнік, дапамагае разраджаць абстаноўку.

Раман: — Для мяне дзяўчынка — гэта нейкі неверагодны космас! У нас у сям'і былі толькі мужчыны, таму мае бацькі і я вельмі шчаслівыя. Аксаніны родныя, вядома, таксама рады ўнучцы.

— Розніца паміж вашымі дзецьмі восем гадоў. Як рыхтавалі Стаса і Глеба да з'яўлення сястрычкі?

Аксана: — Для іх не было сюрпрызам нараджэнне Віялеты. Мы ім расказвалі, што вельмі добра, калі ў чалавека вялікая сям'я, некалькі братоў і сясцёр. Яны не ўспрымаюць сястру як канкурэнтку. А мы дзелім любоў пароўну на ўсіх дзяцей.

— Дзе хлапчукі вучацца — у школе або настаўнікі прыходзяць дадому?

Раман: — У звычайнай школе, у інтэграваным класе. Я лічу, што сфера адукацыі для асаблівых дзяцей развіваецца лепш, чым медыцына. Магчыма, зараз нешта змянілася, але калі нарадзіліся нашы хлопцы, медыкі тлумачылі нам няшмат. Або вось такі пасыл: «Паглядзім, што будзе, калі ім споўніцца год». На Захадзе зусім іншы падыход: там з першых дзён жыцця, адразу пасля адключэння ад апаратаў штучнага дыхання, неданошаных дзяцей уключаюць у рухальную праграму. Распрацаваны цэлыя методыкі, якія запускаюць рухальныя функцыі. Там разумеюць, наколькі важна не марнаваць час. Калі б мы самі не пачалі цікавіцца, кансультавацца, паказваць хлопчыкаў розным спецыялістам, было б значна горш. На мой погляд, трэба даваць бацькам дакладныя інструкцыі, што і як рабіць з першага дня жыцця дзяцей, пры неабходнасці вылучаць цьютараў — памочнікаў. За мяжой робяць вялікі ўпор на лячэнне асаблівых дзетак менавіта ў першыя гады жыцця, каб потым зняць інваліднасць. Тады ў чалавека будзе зусім іншая якасць жыцця. Вядома, затраты нясе і дзяржава, але яны непараўнальна меншыя, чым калі чалавек застаецца інвалідам на ўсё жыццё.

Інтэграваныя класы я лічу добрай практыкай. Яны даюць магчымасць асаблівым дзецям сацыялізавацца. З іншага боку, нават хуліганістыя хлопцы пачынаюць адчуваць адказнасць за тых, хто слабейшы.

— Раман, а вы ніколі не думалі пра тое, што, карыстаючыся публічнасцю-папулярнасцю, можна было папрасіць дапамогі ў паклоннікаў, арганізаваць збор сродкаў, каб неяк палегчыць сабе жыццё?

Раман: — Не. Гэта нашы дзеці і наша адказнасць. Мне было б проста сорамна так рабіць, таму што ў тых жа цэнтрах рэабілітацыі я бачу сем'і з меншым дастаткам, чым наша. Нярэдка толькі адна маці клапоціцца пра дзіця. А ў нас усё добра. Нас вельмі падтрымліваюць бацькі. Перш за ўсё, яны любяць унукаў, прымаюць іх такімі, якія яны ёсць. Заўсёды адгукаюцца, калі патрэбна дапамога, калі я ў ад'ездзе. Аксаніны бацькі цяпер жывуць у доме каля Белавежскай пушчы. У іх вялікая гаспадарка, і яны забяспечваюць нас гароднінай, садавіной, мясам, малочнымі прадуктамі. На ўсё лета яны забіраюць да сябе хлапчукоў. Для іх там такое раздолле! Бацькі Аксаны вельмі ненавязліва, з элементамі гульні і, вядома, улічваючы магчымасці хлопцаў, прывучаюць іх да працы. Сыны пасуць качак, водзяць гусей на вадаём. Дзеці — сапраўдныя эксперты па хатняй птушцы! Яны ведаюць, якім «вакалам» курыца паведамляе, што знесла яйка. Стас і Глеб бяруць кошык і ідуць іх збіраць. Бабуля навучыла, што адно яйка трэба абавязкова пакінуць, каб курыца вярнулася на наседжанае месца. Калі я прыязджаю ў вёску, то іду з сынамі на рыбалку. На канікулах мы, вядома, пабываем у рэзідэнцыі Дзеда Мароза.

Уладзімір Мулявін-малодшы, Алег Жалезнякоў,  Аксана і Раман Козыравы, Марына Мулявіна, Сяргей Шкурдзе.

— Раман, калі ехала з «Песнярамі» на гастролі ў Гомель, чула, што вы інструктавалі калегу, як правільна павесіць жырандолю. А што яшчэ вы робіце ў доме
сваімі рукамі?

Раман: — Жырандолю я павесіў без старонняй дапамогі. Прыдумаў цэлую сістэму, як яе падняць, застаючыся на драбінках. Шкадую, што не зняў ролік... Так атрымалася, што ў гэтую кватэру я заязджаў адзін — Аксана была ў радзільні. У мяне было два месяцы, каб падрыхтаваць жыллё да прыезду сям'і. Не скажу, што ўсё зрабіў сам, — гэта проста немагчыма. Дапамагалі родныя, сябры, калегі. Люблю такую змену дзейнасці — гэта дае магчымасць цалкам пераключыцца, па-свойму адпачыць. Зноў жа ўсё ідзе з бацькоўскай сям'і: нас, траіх братоў, так выхавалі. Разам з бацькамі рабілі рамонт у кватэры, апаратуру з татам рамантавалі, усе ў вёсцы працавалі, так што для мяне гэта не ў навіну.

— Аксана, на вас — каласальная нагрузка. Як пры гэтым атрымліваецца добра выглядаць?

Аксана: — Мне падабаецца быць прыгожай! А калі сур'ёзна, то дзецям патрэбна прыгожая, жыццярадасная мама. Вядома, нам было няпроста прыняць сітуацыю з хлапчукамі. Было ўсё: слёзы, адчай, паніка. Але мы гэта пераадолелі. Дзеці павінны бачыць усмешку, адчуваць клопат і нашу любоў.

— Чытала, што ў часы мулявінскіх «Песняроў» нібыта быў клуб жонак. А зараз?

— Цяпер такога клуба дакладна няма (смяецца). Калектыў ансамбля невялікі, вядома ж, мы сябруем сем'ямі, падтрымліваем і дапамагаем адно аднаму.

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Фота Святланы Коваль і з сямейнага архіва Козыравых

Загаловак у газеце: «Сям'я трымаецца на плячах жонкі»

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Жанчыну, якая здолела не толькі вярнуць дзіця з прытулку, але і далей выхоўвае яго, знайсці аказалася не проста. 

Грамадства

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Люты больш нагадвае пазачарговы вясновы месяц.

Грамадства

Капыльскі раён. Мінулы год можна назваць стабільным

Капыльскі раён. Мінулы год можна назваць стабільным

Чым Капыльскі раён жыве сёння і якія планы на перспектыву?

Грамадства

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Калі звычайныя кнігарні працуюць па формуле «кніга — чалавек», то букіністычныя трымаюцца на прынцыпе «людзі — кнігі — людзі».