Вы тут

Як можа аб'ядноўваць агульная справа?


Школьнікі з новага мікрараёна Гомеля на рэальным катку, а не ў віртуальнай прасторы змагаюцца за перамогу і гонар сваёй хакейнай каманды.


— Цяпер проста нельга не стаць на канькі, — кажа матуля двух хлопчыкаў Кацярына Піскунова, якая толькі асвойвае катанне на новай лядовай пляцоўцы ў сваім двары. Тым больш малодшы — трохгадовы Елісей — ужо робіць першыя ўпартыя крокі на спецыяльных двухпалозных каньках.

Старэйшы — шасцігадовы Радзівон — ужо займаецца хакеем прафесійна, у Лядовым палацы на другім канцы горада. Але ж цяпер у хлопчыка ёсць магчымасць адточваць майстэрства непасрэдна пад вокнамі свайго дома. Новы каток знаходзіцца па вуліцы Пенязькова, у агульным двары дамоў № 19, 23, 25 і 27.

Юныя хакеісты аматарскую пляцоўку ацанілі адразу: у сапраўдных крагах з клюшкамі яны зараз зацята рэжуць лёд. Робяць тайм-аўт толькі на абед і вячэру. Вечарам да спартыўных баёў далучаюцца таты — наладжваюць сямейныя хакейныя матчы накшталт «пад'езд на пад'езд».

За месяц пляцоўка-коўзанка стала вельмі папулярнай — пакатацца на ёй збіраецца натоўп з усяго новага мікрараёна Шведская горка. Гэта, між іншым, тры дзясяткі шматпавярховікаў.

У віртуальнай прасторы каток таксама аб'яднаў прыхільнікаў здаровага ладу жыцця. Цяпер 250 чалавек у групе «Шведская горка. Наша будучыня» аднаго з распаўсюджаных месенджараў не толькі хваляцца сваімі фізкультурнымі дасягненнямі, а і абмяркоўваюць, якім чынам праект, што ўзнік з прыватнай ініцыятывы, можа развівацца далей.

Перш чым дзеці сталі апранацца ў сапраўдную хакейную амуніцыю, дарослыя падрыхтавалі для гэтага глебу. Прычым у літаральным сэнсе. Грунт выраўнялі, зрабілі «апалубку», выслалі падкладку. Яшчэ ў канцы лістапада адзін з жыхароў дома — Андрэй Анашкін паспрабаваў заліць каток на месцы, дзе летам была баскетбольная пляцоўка: проста са шланга з акна сваёй кватэры. З іншага боку да справы далучыўся Антон Піскуноў.

— Узгадніў ініцыятыву ў РЭУ-2. Там нам пайшлі насустрач, усё растлумачылі і накіравалі ў «Водаканал», каб скласці адпаведны дагавор на выкарыстанне вады і забяспечыць доступ да пажарнага гідранта, — тлумачыць ён. — Каля 200 рублёў пайшло на абсталяванне пляцоўкі: гэта дошкі для борцікаў, падкладка-цырата, самарэзы... За ваду за першы месяц заплацілі 27 рублёў. Але яе мы пастаянна падліваем, таму расходы яшчэ будуць.

Дваровая лядовая арэна сёння мае плошчу 375 квадратных метраў. На ёй — пяцісантыметровы пласт лёду. Яго залівалі паступова — на працягу пяці дзён. Папярэдне ўтрамбавалі снег, па перыметры замацавалі адбартоўку. Цяпер раяць іншым: ідэальная тэмпература для залівання — мінус дзесяць градусаў.

Кожны вечар каток чысцяць. Заклік у месенджары — і адразу ж некалькі мужчын са старэйшымі сынамі выходзяць добраўпарадкоўваць пляцоўку. У выпадку, калі лёд пачынае падтаваць, ваду падліваюць. Цяпер гавораць: спачатку такім чынам проста пазнаёміліся з новымі суседзямі, а потым і сяброў сярод іх знайшлі. Агульная справа аб'ядноўвае. Дарэчы, падчас адкрыцця катка многія бацькі пераапрануліся ў казачных герояў і дапамаглі арганізаваць свята з конкурсамі і эстафетамі. Цяпер ва ўсіх адно жаданне — каб пачынанне развівалася.

— Мы зараз супольна абмяркоўваем, як далей прыводзіць свой двор у парадак, — гаворыць Кацярына Піскунова. — Хочам, каб нам у гэтай справе дапамагалі жыллёва-камунальныя службы. Трэба азеляняць наш мікрараён. Зусім побач знаходзіцца рака Сож, а да яе няма добраўпарадкаванага спуску. Таксама марым арганізаваць пляцоўку для дзяцей — ідэй шмат.

Між тым лядовыя пляцоўкі — лепш ці горш абсталяваныя — некалі заліваліся ў кожным школьным двары. Пра гэта з настальгіяй успамінаюць дзядулі тых школьнікаў, якія сёння так радуюцца дваровай арэне ў гомельскім мікрараёне Шведская горка. Так, на коўзанках і каленкі разбіваліся, і твары. Але ж на іх гартаваліся і характары юных спартсменаў, якія потым абаранялі гонар вялікай краіны.

Сёння ж часам лягчэй адмовіцца ад ідэі, чым знайсці магчымасць увасобіць яе ў жыццё. «А што, так можна было? І ніхто не забараніў? А тэхніка бяспекі выконваецца?», — пыталіся ў мяне многія са шчырым здзіўленнем. Напэўна, тыя ж людзі потым будуць здзіўляцца, што іх нашчадкі не ведаюць, як жыць у сапраўдным, а не віртуальным жыцці, як браць на сябе адказнасць, як прымаць рашэнні і як рабіць нешта карыснае для сваякоў, суседзяў, сяброў... Для краіны ўрэшце.

Ірына АСТАШКЕВІЧ

Загаловак у газеце: Цяпер не да гаджэтаў

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Што паглядзець у Хоцімску?

Што паглядзець у Хоцімску?

У Хоцімску нават ёсць кола агляду.

Грамадства

«За больш чым сем год былі ўсяго адны суткі без баявога выезду»

«За больш чым сем год былі ўсяго адны суткі без баявога выезду»

Гісторыя кар'еры падпалкоўніка ў адстаўцы Генадзя Цімахоўцава.

Палітыка

Беларусь і ЕС падпішуць візавае пагадненне не пазней за 2 лютага 2020 года

Беларусь і ЕС падпішуць візавае пагадненне не пазней за 2 лютага 2020 года

Верагодна, гэта адбудзецца ўжо ў гэтым лістападзе. 

Грамадства

Як праходзіў ваенна-гістарычны фестываль «Мір-1812»

Як праходзіў ваенна-гістарычны фестываль «Мір-1812»

Трэці раз ваенна-гістарычны фестываль «Мір-1812» на два дні перанёс пасёлак больш чым на два стагоддзі назад.