Вы тут

Калі і камандзір, і атрад — найлепшыя


Кацярына Сенажацкая, другакурсніца Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, улетку шчыравала на роднай Любаншчыне, у лагеры «Арэса». Яна ўзначаліла атрад «Арэскі дазор» мясцовага тэрытарыяльнага штаба студэнцкіх атрадаў БРСМ. Яе калегамі былі землякі-аднагодкі, якія вучацца ў педагагічным, эканамічным універсітэтах. Разам яны перамаглі на абласным этапе рэспубліканскага конкурсу «Працоўны семестр — 2018» у намінацыі «Найлепшы студэнцкі атрад». А сама дзяўчына стала найлепшым камандзірам у адпаведнай намінацыі.


— Калі ехала ў лагер, — успамінае Каця, — вельмі хвалявалася: ці паладжу з дзецьмі. Першыя два дні было пэўнае напружанне: хацелася зрабіць як мага больш і лепш. Аднак, калі паглыбілася ў працэс, праца пачала падабацца. У гэтым дапамагала мая выдатная каманда ініцыятыўных, крэатыўных і пазітыўных — такіх жа студэнтаў, як і я. Кожны дзень мы збіраліся на сустрэчу і размяркоўвалі абавязкі на мерапрыемствы. Я, як педагог-арганізатар, пісала сцэнарый, хтосьці быў вядучым, хтосьці проста дапамагаў.

Усе фотаздымкі, відэазапісы, справаздачы я сабрала ў адмысловы журнал. Мяркую, што яго і ацаніла журы конкурсу, калі выбірала пераможцаў...

А мерапрыемстваў было — не злічыць. Кожнае пачыналася з флэшмобу — танцавальных рухаў, якія трэба было паўтараць за важатымі. Быў і асобны танцавальны дзень, дзе спаборнічалі ўжо атрадамі. Праводзіўся «Фотакрос» — конкурс на самы лепшы фотаздымак на фоне пэўных месцаў у лагеры, якія трэба было знайсці. Ладзілі нават баль-маскарад! Таксама адметным стаў дзень Алімпійскіх гульняў, у які дзеці і важатыя ставілі сцэнкі пра багоў, гулялі ў водныя баі (абліваліся з вадзяных пісталетаў і бутэлек), займаліся спортам. Ідэі прыдумлялі самі студэнты, абапіраючыся на ўласны досвед. Кацярына, напрыклад, штосьці прыгадала са свайго дзяцінства: у школьныя гады яна хадзіла на танцы і займалася ў музычнай школе.

А яшчэ студэнтка вяла ў лагеры гурток па інтарэсах. Напачатку ў яго прыходзіла пятнаццаць-дваццаць чалавек, а напрыканцы ўжо было ажно семдзесят!

...Як найлепшы камандзір атрада, Каця дакладна ведае, якімі якасцямі ён павінен валодаць. «Самае галоўнае — пазітыў, — лічыць яна. — У вачах, у душы, у стаўленні да ўсяго. Канешне ж, адказнасць і стараннасць — без іх нічога не атрымаецца. А яшчэ важным з'яўляецца ўменне наладжваць стасункі з дзецьмі і старэйшымі».

Дзяўчына лічыць, што падчас змены ўсё атрымалася:

— Было столькі эмоцый, столькі пазітыву! Калі прыехала дадому, сказала: «Мама, хачу пяць дзяцей: двух хлопчыкаў і трох дзяўчынак». А ўсё з-за таго, што адчувала цеплыню і любоў выхаванцаў. Цяпер мы ўсе пазнаходзілі адно аднаго ва «УКантакце», стварылі суполку. Дзеці пішуць, плануюць новыя сустрэчы, віншуюць мяне. Некаторыя тэлефануюць. Нават дырэктар лагера пацікавіўся, ці прыеду наступным летам. А я адказала: «Вы толькі нікога не шукайце, я абавязкова вярнуся!»

Юлія АДАМОВІЧ, студэнтка ІV курса факультэта журналістыкі БДУ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Жанчыну, якая здолела не толькі вярнуць дзіця з прытулку, але і далей выхоўвае яго, знайсці аказалася не проста. 

Грамадства

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Люты больш нагадвае пазачарговы вясновы месяц.

Грамадства

Капыльскі раён. Мінулы год можна назваць стабільным

Капыльскі раён. Мінулы год можна назваць стабільным

Чым Капыльскі раён жыве сёння і якія планы на перспектыву?

Грамадства

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Калі звычайныя кнігарні працуюць па формуле «кніга — чалавек», то букіністычныя трымаюцца на прынцыпе «людзі — кнігі — людзі».