Вы тут

Гутарка з беларускай, якая ўвайшла топ 100 найлепшых мастакоў свету


Юлісіс Неўмер, ураджэнка Гомеля, — удзельніца і пераможца рэспубліканскіх і міжнародных выставак. У 2016 годзе яна нават увайшла ў спіс 100 найлепшых мастакоў свету! Зараз Юлісіс (або проста Юля, калі забыцца на творчы псеўданім) жыве ў Мінску і працуе ва ўласнай студыі акварэлі і каліграфіі. Пра шлях да статусу паспяховай мастачкі мы і вырашылі даведацца ў нашай гераіні.


— Калі мне было сем гадоў, мама звярнула ўвагу на тое, што дачка любіць маляваць. Таму наступныя дзесяць гадоў я хадзіла ў мастацка-архітэктурную школу. Параіўшыся з бацькамі, падала дакументы ў Гомельскі мастацкі каледж на факультэт жывапісу. Але з першага разу паступіць не атрымалася: быў велізарны конкурс, больш за дзесяць чалавек на месца. Знервавалася, затое лепш рыхтавалася да другой спробы на наступны год. Вынік — маё залічэнне, — прыгадвае суразмоўніца. — Шчыра кажучы, гэта былі самыя шчаслівыя чатыры гады ў жыцці, якія перавярнулі светапогляд. Кожны дзень мы праводзілі ў майстэрні, асвойвалі жывапіс. Калі многія знаёмыя з іншых навучальных устаноў прагульвалі пары, мы свае чакалі з нецярпеннем. Знаходзіцца побач са сваімі аднадумцамі, развівацца разам, святкаваць перамогі, удзельнічаць у конкурсах, рабіць выстаўкі — усё гэта было вельмі крута.

Веды, атрыманыя Юліяй у каледжы, дапамагалі ёй выпрацаваць свой стыль у маляванні, вылучыць напрамкі, якія падабаюцца. Напрыклад, падчас вучобы яна шмат увагі аддавала стрыт-арту. Выступала на розных фестывалях вулічнага мастацтва, дзе была ледзьве не адзінай дзяўчынай сярод хлопцаў. Да таго ж выконвала індывідуальныя заказы ад розных фірмаў, малявала ілюстрацыі ў часопісы, коміксы, партрэты. Такім чынам на чацвёртым курсе пачала зарабляць на творчасці больш за сваіх бацькоў.

— Я не з тых людзей, якія ўпэўнены, што талент — гэта галоўнае. У наш час лепш быць мэтанакіраваным, працавітым і актыўным, — гаворыць Юля. — Той, хто баіцца адпраўляць заяўкі на конкурсы, знаёміцца з людзьмі, хто сядзіць у чатырох сценах, не дасягне поспеху. Нельга трымаць у галаве думку «не змагу». Трэба заўсёды ставіць перад сабой складаныя задачы. Чаго баяцца? І калі сусвет дае табе шанц, чаму б ім не скарыстацца, нават калі гэтая спроба будзе няўдалай.

Пасля навучання ў Гомелі дзяўчына планавала пераехаць у Мінск, бо там былі і шматлікія заказы, і яе каханне. Але два гады павінна была адпрацаваць у школе.

— Было складана звыкнуцца з гэтай думкай, але я па жыцці аптыміст, таму знайшла для сябе самае станоўчае ў адпрацоўцы, што можа быць, — стасункі з дзецьмі. Я даносіла да іх сваё разуменне густу, эстэтыкі ў творчасці, а яны, у сваю чаргу, дастаўлялі мне радасць сваімі работамі. Дарэчы, з вучнямі і зараз падтрымліваю цёплыя стасункі, — дзеліцца мастачка.

Пасля некалькі гадоў яна працавала самастойна, на фрылансе. Юлю гэта цалкам задавальняла, але праз некаторы час надакучыла, і дзяўчына вырашыла штосьці змяніць. Тым больш многія знаёмыя прасілі яе, каб навучыла іх жывапісу.

— Стварала ўсё сваімі рукамі, дапамагаў любімы муж. Такім чынам у 2017 годзе і з'явілася ўласная студыя акварэлі і каліграфіі. Чаму выбрала такі вузкі напрамак? У Мінску існуе шмат студый па жывапісе, а я хацела вылучыцца, — дзеліцца Юля. — Радуе, што за час існавання студыі аўдыторыя вырасла ў дзясяткі разоў, кожны дзень тут кіпіць праца, гэта натхняе. Мая студыя — мой другі дом, поўны святла і ідэй, яна такая па-жаноцку мілая... Не дзіўна, што да мяне прыходзяць у асноўным дзяўчаты, хаця ў апошні час наведваюцца і хлопцы.

У дзяўчыны свая сістэма малявання. Калі гаворка ідзе пра паперу, яна працуе толькі пры натуральным дзённым святле. А на планшэце — у любы час. Таксама для мастачкі важна, каб падчас працэсу была поўная цішыня. Нават калі выбірала памяшканне для студыі, хацела, каб яна знаходзілалася далей ад «цывілізацыі». Да таго ж суразмоўніца не з тых мастакоў, якія працуюць у так званым творчым беспарадку. Бруду не пераносіць ні ў малюнку, ні ў жыцці.

— Чалавек, які хоча чагосьці дасягнуць у жыцці, абавязкова будзе рухацца наперад. Гэтага прынцыпу прытрымліваюся заўсёды, таму ўжо маю вопыт арганізацыі майстар-класаў па жывапісе, выставак, валодаю майстэрствам упрыгожвання малюнкамі адзення, сцен будынкаў. Люблю ўдзельнічаць у розных цікавых праектах. Мяне вельмі натхняюць вандроўкі, знаёмствы з паспяховымі людзьмі, — кажа Юля. — Калі б не стала мастачкай? Займалася б сацыяльнымі праектамі. Вельмі люблю жывёл і зараз трымаю ў галаве думкі аб арганізацыі шэрагу дабрачынных мерапрыемстваў, скіраваных на паляпшэнне ўмоў утрымання жывёл у прытулках.

Дар'я ШЛАПАКОВА, студэнтка ІV курса факультэта журналістыкі БДУ

Загаловак у газеце: Калі ўсё складваецца ў адну карціну

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Жанчыну, якая здолела не толькі вярнуць дзіця з прытулку, але і далей выхоўвае яго, знайсці аказалася не проста. 

Грамадства

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Люты больш нагадвае пазачарговы вясновы месяц.

Грамадства

Капыльскі раён. Мінулы год можна назваць стабільным

Капыльскі раён. Мінулы год можна назваць стабільным

Чым Капыльскі раён жыве сёння і якія планы на перспектыву?

Грамадства

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Калі звычайныя кнігарні працуюць па формуле «кніга — чалавек», то букіністычныя трымаюцца на прынцыпе «людзі — кнігі — людзі».