Вы тут

10 невядомых (малавядомых) фактаў пра Уладзіміра Мулявіна


У мінулую суботу, 26 студзеня, споўнілася шаснаццаць гадоў са дня, калі Уладзімір Мулявін пайшоў з жыцця. Да таго ж 2019-ы — год пяцідзесяцігоддзя «Песняроў»: той самы культавы ансамбль, што грымеў на ўвесь Савецкі Саюз і быў вядомы далёка за яго межамі, пачынаў «Лявонамі» ў Мінскай філармоніі, якім 1 верасня 1969 года дазволілі называцца ВІА. Аказалася, у біяграфіі Уладзіміра Мулявіна даволі лакун, але з расказамі яго сваякоў, сяброў і знаёмых прабелы запаўняюцца даволі цікавымі фактамі. Займальных гісторый, апублікаваных у тым ліку ўпершыню, хапае ў кнізе «Уладзімір Мулявін і Лідзія Кармальская. Недасказанае...» аўтарства музыказнаўца Вольгі Брылон і дачкі музыканта Марыны Мулявінай. Кніга акцэнтуе ўвагу на перыядзе, калі Уладзімір Мулявін жыў са сваёй першай жонкай — артысткай Лідзіяй Кармальскай, той самай, «без якой невядома, ці былі б «Песняры». Разам з Вольгай Брылон мы пакапаліся ва ўпершыню апублікаванай перапісцы, упершыню паказаных фотаздымках і ўпершыню абнародаванай інфармацыі і вылучылі дзесяць, часам нават крыху неверагодных, фактаў пра жыццё знакамітага музыканта.


Уладзімір Мулявін і яго любімая гітара.

1. Бацьку Мулявіна арыштавалі за сувязь з сынам Чан Кайшы

Уладзімір Мулявін усё жыццё вінаваціў бацьку ў тым, што той кінуў сям'ю. Аказалася, Акуліна Сяргееўна, маці Уладзіміра, сама спалохалася і збегла са Свярдлоўска ў пасёлак Дзягцярка (сёння горад Дзягцярск), калі ў 1939 годзе яе муж Георгій трапіў пад рэпрэсіі. Георгія Мулявіна асудзілі за сувязь з сынам прэзідэнта Кітайскай Рэспублікі Чан Кайшы, з якім яны разам жылі ў студэнцкім інтэрнаце. Калі Чан Кайшы ў савецкай улады аказаўся ў няміласці, ворагам стаў і яго сын, а ў выніку і Георгій Мулявін. Пасля пераезду Акуліна Мулявіна баялася нават наведваць мужа ў турме, так іх шлюб і распаўся. Георгій Мулявін быў рэабілітаваны і, як расказаў яго сын ужо ад другога шлюбу Ілья, да канца жыцця насіў у нагруднай кішэні партрэт Лаўрэнція Берыі, што абвясціў амністыю, па якой ён зноў апынуўся на свабодзе.

2. Бацькам Уладзімір Мулявін называў свайго дзядзьку Філіпа Палычава

У ліставанні з жонкай Лідзіяй Кармальскай Мулявін часта згадвае бацьку, але мае на ўвазе не Георгія Мулявіна, а свайго дзядзьку Філіпа Палычава, у сям'і якога жыў да трынаццаці гадоў. Калі Акуліна Мулявіна засталася адна з дзецьмі, адзін з яе братоў, якіх у яе было пяць, прапанаваў узяць Уладзіміра да сябе на выхаванне. У Філіпа з жонкай не было ўласных дзяцей, а жылі яны па тых часах даволі заможна — галава сям'і ўтрымліваў абутковую майстэрню.
У выніку «бацька», можна сказаць, вырасціў Уладзіміра Мулявіна, упершыню падштурхнуў да заняткаў музыкай і палюбіў настолькі, што захацеў усынавіць, але маці Уладзіміра гэтага не дазволіла.

Лідзія Кармальская.

3. З першай жонкай Мулявін пазнаёміўся падчас камандзіроўкі канцэртнай брыгады

У канцы 1950-х, калі Уладзімір Мулявін пачаў працаваць у Томскай філармоніі, для кожнага з эстрадных жанраў — акрабатычнага, танцавальнага ці песеннага, — паколькі фанаграм яшчэ не існавала, патрабаваўся акампанемент. Функцыю такога акампанементу выконваў эстрадны квартэт філармоніі, у якім іграў Мулявін. Як частка квартэту музыкант паехаў у свае першыя гастролі, якія тады маглі цягнуцца некалькі месяцаў, а то і паўгода. Ужо хутка на работу ў філармонію паступіла Лідзія Кармальская, якую адразу адправілі даганяць канцэртную брыгаду. У гэтай камандзіроўцы Мулявін і Кармальская пазнаёміліся і пачалі свае адносіны. Мулявіну тады было 18, а Кармальскай — 21.

4. Мінская філармонія адмовіла Мулявіну ў прыёме на работу

Калі Лідзія Кармальская нарадзіла дачку Марыну, Уладзімір Мулявін з Кемерава, дзе яны тады жылі, паехаў шукаць работу бліжэй да Еўропы, а дакладней у Маскву. Перад адпраўленнем цягніка на томскім вакзале музыкант пайшоў у прыбіральню, дзе хуліганы заўважылі яго дарагі гадзіннік і паспрабавалі адняць. У гэты момант у прыбіральні аказаўся хлопец, які валодаў усходнімі адзінаборствамі, і адбіў Уладзіміра і яго гадзіннік. Ім аказаўся акрабат Аляксандр Ван Лі, які таксама шукаў работу ў філармоніі і ехаў у тым жа напрамку, толькі далей за Маскву — у Мінск, куда запрасіў і Мулявіна. Ван Лі ў мінскую філармонію ўзялі адразу, а Мулявіну адмовілі, бо гітарыстаў, маўляў, і без таго хапае. Ван Лі потым казаў, што гэта ён упершыню прывёз Мулявіна ў Мінск.

5. Пэўны час зоркай у сям'і быў не Мулявін, а Кармальская

Лідзія Кармальская была выканаўцай незвычайнага жанру мастацкага свісту, дзякуючы чаму ў 1963 годзе яе з радасцю прынялі ў Мінскую філармонію. Гітарыстаў жа ў Мінску хапала, таму Уладзімір Мулявін быў прыняты на работу, верагодна, як дадатак да Кармальскай. Тут ён працягнуў выконваць другарадную ролю акампаніятара для сваёй жонкі і іншых артыстаў. Але ўсё змянілася з ІV усесаюзным конкурсам эстрады ў Маскве. Філармонія рабіла стаўку на нумар Кармальскай, а «Лявонам», як спачатку называліся «Песняры», давялося яшчэ пазмагацца за магчымасць паўдзельнічаць у конкурсе асобна. Кіраўніцтва філармоніі доўга не давала згоды, але нарэшце сказала нешта накшталт: «Ну і чорт з імі, хай едуць, аблажаюцца і вернуцца дадому». У выніку выступленне Кармальскай на конкурсе не залічылі з-за ўзросту, а «Лявоны» падзялілі другую прэмію з Львом Лешчанкам (першая прысуджана не была).

Уладзімір Мулявін з дачкой Марынай.

6. Мулявіна не хацелі пераводзіць з музычнай роты з-за яго актыўнай дзейнасці

Уладзімір Мулявін служыў тры гады — адзін у музычнай роце, што значыла звычайную салдацкую службу з музыкальнымі заняткамі ў дадатак, і два ў Ансамблі песні і танца Беларускай ваеннай акругі, які даваў служачым пэўную свабоду. Сярод тых, хто служыў разам з Мулявіным, — заслужаны артыст Расіі Мікалай Маісеенка, заслужаны артыст Беларусі Віктар Стральчэня, заслужаны артыст БССР Міхаіл Зданевіч, зорка маскоўскай аперэты Юрый Ведзянееў. У лістах жонцы Мулявін пісаў, як нясоладка служыцца ў музычнай роце, і жартаваў пра тое, як «ледзь не здох на кросе, а морду хутка разгоніць так, што ён стане выглядаць як старшыня калгаса». Ігар Раеўскі, які ў той час быў начальнікам-мастацкім кіраўніком Ансамбля песні і танца, расказаў аўтарам кнігі, што Мулявіна не хацелі пераводзіць на больш прывабную службу ў Ансамбль, бо паказчыкі музычнай роты дзякуючы яго дзейнасці заўважна палепшыліся. Ігар Раеўскі таксама ўспомніў, як ужо ў ансамблі раздаваў музыкантам партыі, а Мулявін сказаў: «Ігар Іванавіч, я прашу вас, не пішыце мне, калі ласка, маю партыю. Я паслухаю і сам складу». «І фокус быў у тым, што ён слухаў твор толькі адзін раз, а потым уставаў і абвалакваў аркестр нейкай неймавернай гармоніяй», — кажа Раеўскі.

7. Мянушка Муля з'явілася ў музыканта ў арміі

Калі ў 23 гады Уладзімір прыйшоў служыць у музычную роту, там ужо быў адзін гітарыст — Сулейман Абдулаеў. Яны з Сулейманам пасябравалі і сталі іграць разам, пра што Уладзімір згадваў у лістах жонцы, маўляў, сыгралі дуэтам, магло б быць і лепш. А паколькі ў Сулеймана была мянушка Суля, Мулявіна сталі называць Муляй. І называлі так усё жыццё.

Уладзімір Мулявін у 1972 годзе.

8. Мулявіну не дазвалялася насіць цяжкасці

Шмат хто са знаёмых Уладзіміра і Лідзіі казаў, што, калі б не Кармальская, невядома, ці былі б «Песняры». Жонка бачыла талент Уладзіміра і па-добраму не давала яму спуску: прымушала займацца, клапацілася аб адпачынку, не дазваляла насіць цяжкасці, бо трэба берагчы рукі. Марына Мулявіна ўспамінае: самым цяжкім, што мог несці бацька, быў чахол ад гітары. Лідзія Кармальская працавала ў складзе «Песняроў» да 1974 года і нездарма ў яе архівах ляжыць грамата за «актыўны ўдзел у стварэнні і рабоце ансамбля «Песняры».

9. У дзень смерці брата Валерыя Мулявін адыграў канцэрт

Валерый быў старэйшым братам, але ў творчым плане глядзеў на Уладзіміра знізу ўверх. З-за некаторых правін Валерыя лідар ансамбля мог выйсці з сябе настолькі, што іншыя сябры калектыву нават абаранялі калегу і прасілі даць яму шанц. Тым не менш браты былі вельмі прывязаны адзін да аднаго. Калі «Песняры», ужо вельмі вядомы калектыў у СССР, прыехалі ў крымінальны горад Ялта, Валерый адправіўся на спатканне. На наступны дзень яго знайшлі мёртвым, а на вечар у «Песняроў» быў запланаваны канцэрт. Які нельга было адмяніць.

10. Сыход Мулявіна з сям'і быў прадказаны Ганнай Арго

Мулявін з Кармальскай распісаліся 20 красавіка 1960 года ў Калінінградзе, дзе пазнаёміліся і пасябравалі з Ганнай Арго — Вольфам Месінгам у жаночым абліччы. Тады Ганна сказала Лідзіі, што Уладзімір — мужчына, якога тая будзе кахаць усё жыццё. У пачатку 1960-х яны зноў сустрэліся ў Мінску, калі Ганна Арго сама паклікала Лідзію да сябе, каб прадказаць, што ў яе народзіцца сын, якога праз дваццаць гадоў магчыма страціць, і пасля нараджэння дзіцяці яна альбо развядзецца, альбо стане ўдавой. Марына Мулявіна памятае, як маці прыйшла дадому і ў размове з бабуляй сказала: «Ніхто не збіраецца разводзіцца, а паміраць тым больш». Праз паўтара года Лідзія зацяжарыла і нарадзіла сына, развялася з Мулявіным, праз дваццаць гадоў сын трапіў у аварыю, але выжыў.

Запісала Ірэна КАЦЯЛОВІЧ

Кніга «Уладзімір Мулявін і Лідзія Кармальская. Недасказанае...» намінавана на прэмію Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі

Загаловак у газеце: Дасказаць недасказанае

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Однако наша страна надеется, что это временные трудности.

Грамадства

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Дзяржаўным органам і іншым арганізацыям даручана кіравацца палажэннямі канцэпцыі ў практычнай дзейнасці.

Калейдаскоп

Каля 150 спартсменаў-аматараў хочуць выступіць у «даеўрапейскіх гульнях»

Каля 150 спартсменаў-аматараў хочуць выступіць у «даеўрапейскіх гульнях»

Трэніроўкі і здымкі ўдзельнікаў пачнуцца ў красавіку.

Грамадства

Сувораўскае вучылішча вачыма яго навучэнцаў

Сувораўскае вучылішча вачыма яго навучэнцаў

Быць сувораўцам ва ўсе часы было прэстыжна.