Вы тут

Актыўным і ініцыятыўным — прэміі «За справу»


Тыя, хто займаецца дабрачыннасцю, звычайна не шукаюць матэрыяльных выгад. Яны атрымліваюць нашмат больш — удзячнасць іншых. Заахвочванне — толькі бонус, хоць і прыемны. Дваццаць пяць актывістаў Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі па выніках Года малой радзімы атрымалі прэмію «За справу», заснаваную Мінскім гарадскім камітэтам БРСМ. Сярод іх — трэцякурсніца Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў Вікторыя Любамірава і трэцякурснік Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта Ілья Сакалоў.


Ілья Са­ка­лоў (чац­вёр­ты зле­ва) з ка­ман­дай.

Хлопец — камандзір маладзёжнага атрада аховы правапарадку і добраахвотнай дружыны «БАРС» сваёй ВНУ.

Яго атрад разам з супрацоўнікамі патрульна-паставой службы міліцыі ўдзельнічае ў сезонных дзяжурствах. Летам ходзяць на вадаёмы, спартыўныя пляцоўкі, у паркі, дзе папярэджваюць людзей пра небяспеку, тлумачаць правілы паводзін, нагадваюць, што трэба сачыць за дзецьмі. У пачатку і ў канцы зімы — расказваюць рыбакам і іншым аматарам адпачынку на прыродзе, што на тонкі лёд выходзіць небяспечна. Таксама ў абавязкі атрада ўваходзіць дзяжурства ў метрапалітэне.

— Мы заўсёды ў адметным адзенні, — гаворыць Ілья, — таму многія ўжо ведаюць нас. Ці бываюць здарэнні падчас дзяжурстваў? Вядома. Напрыклад, на памяці выпадак, калі ў аддзяленне прывялі жанчыну ў стане наркатычнага ап'янення. Яна паводзіла сябе жудасна, казала жахлівыя рэчы. Думаю, што гэта той самы жывы прыклад, як наркотыкі ўздзейнічаюць на людзей...

Ілья працуе і ў дружыне ўніверсітэта. Сярод абавязкаў — падтрыманне парадку ў актавай зале, якая разлічана на восемсот чалавек.

— Там даволі вузкія праходы, — тлумачыць хлопец. — Ёсць рызыка, што пры масавым выхадзе людзей хтосьці паваліцца. Кантралюем, каб, не дай божа, нічога не здарылася. Упэўнены, што хлопцы сарыентуюцца і дапамогуць у любой сітуацыі, нават пры пажары... Мы вучымся самі і праводзім для іншых міні-лекцыі, як сябе паводзіць пры здарэннях. А як самаабараняцца, нам паказвае ва ўніверсітэце майстар спорту па тэквандо.

Ілья арганізоўвае работу астатніх: праводзіць гутаркі, зборы, перадае назапашаныя веды.

— Які камандзір, такая і каманда, — перакананы ён. — Мы заўсёды стараемся адзін аднаму дапамагчы. Для мяне гэта карысны досвед. Цудоўна разумею, што ён дапаможа ў жыцці пасля заканчэння ўніверсітэта.

...Вікторыя — намеснік сакратара ўніверсітэцкай арганізацыі БРСМ, камандзір атрада «Добрае Сэрца», старшыня студэнцкага савета на факультэце.

— Вельмі ўдзячная свайму сябру Уладу Дубіцкаму — сакратару нашай маладзёжнай арганізацыі, — кажа дзяўчына. — Менавіта ён і прывёў мяне сюды на другім курсе. Спачатку паклікаў на адно з мерапрыемстваў, дапамагчы. Калі зразумеў, што ў мяне атрымліваецца, пачаў запрашаць далей. А потым я стала яго намеснікам і цяпер усіх таксама клічу-клічу-клічу.

Разам з іншымі сябрамі БРСМ Віка апякуецца над удзельнікамі конкурсаў «Студэнт года» і «Каралеўская вясна».

— Дапамагаем ім з музыкай, пастаноўкамі: нездарма ж вучымся ва ўніверсітэце культуры і мастацтваў, — расказвае дзяўчына. — Прыходзім на ўсе рэпетыцыі, сустрэчы. Нам давяраюць, з намі раяцца...

Здараецца, што хлопцы і дзяўчаты прапаноўваюць свае ідэі для мерапрыемстваў. А яшчэ — арганізоўваюць дабрачынныя канцэрты. Тэлефануюць «зоркам» беларускай эстрады, кажуць імя таго, каму збіраюць грошы і для чаго. Шмат хто згаджаецца: акцыі ўжо падтрымалі Аляксей Грос, Аляксандр Саладуха, гурт BуСіtу...

Вік­то­рыя Лю­ба­мі­ра­ва з Ула­дзі­мі­рам Ду­біц­кім.

Падчас падобных мерапрыемстваў, як кажа Віка, актывісты больш працуюць за кулісамі. А вось у атрадзе «Добрае Сэрца» яны выконваюць ужо галоўныя ролі. Напрыклад, падчас акцыі «Цуды на Раство» каманда перапранаецца ў казачных герояў і паказвае сваю навагоднюю праграму ў дзіцячых дамах, шматдзетным і праблемным сем'ям.

— Як студэнтам творчай ВНУ, нам няцяжка штосьці прыдумаць, — кажа Вікторыя. — Часам бяром нейкія нумары з універсітэцкіх мерапрыемстваў. Для дзяцей стараемся не проста «адпрацаваць» праграму, але і пагуляць з імі. Хтосьці робіць малым прычоскі, мадэлюе паветраныя шары ў выглядзе сабачкі ці кветачкі і паказвае, як гэта зрабіць. Ёсць тыя, хто прыдумляе і праводзіць квэсты.

Я звычайна надзяваю касцюм Снягуркі. Разам з Дзедам Марозам мы запрашаем дзяцей спяваць, танцаваць, вадзіць карагоды. Гэта так здорава і весела, мы атрымліваем неверагодныя эмоцыі! Дзеці нас абдымаюць, расказваюць свае сакрэты, кажуць «дзякуй».

Без Вікторыі і яе каманды не абышлася і падрыхтоўка да адкрыцця рэканструяванага сталічнага стадыёна «Дынама». Амаль штодня яны прыходзілі туды: мылі, фарбавалі, выносілі смецце... А яшчэ Віка ўдзельнічала ў акцыі «Аднаўленне святынь Беларусі».

— У фінале ў храме-помніку ў гонар Усіх Святых мы прыбіралі тэрыторыю, чысцілі, грэблі, садзілі дрэвы, — успамінае яна. — А напрыканцы — заклалі адмысловую капсулу ў сцяну...

Вікторыя шчыра прызнаецца, што сумяшчаць вучобу і грамадскую працу няпроста. Даводзіцца ахвяраваць вольным часам і нават сном. Аднак дзяўчына аб гэтым не шкадуе:

— У нас — самая лепшая каманда, — кажа яна. — Нягледзячы на тое, што бываюць і спрэчкі, і несупадзенні ў поглядах, заўсёды прыходзім да кампрамісу. А пасля напружаных дзён, бяссонных начэй разам адпачываем: ездзім на квэсты, у аквапарк, проста гуляем. Таксама разам вандруем за мяжой. Пабывалі ўжо ў Егіпце, Празе, Парыжы, Берліне, Амстэрдаме...

Юлія АДАМОВІЧ, студэнтка ІV курса Інстытута журналістыкі БДУ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Аповед жанчыны, якая здолела вярнуць дачку з сацыяльнага прытулку

Жанчыну, якая здолела не толькі вярнуць дзіця з прытулку, але і далей выхоўвае яго, знайсці аказалася не проста. 

Грамадства

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Чаму зараз варта далей трымацца ад вадаёмаў?

Люты больш нагадвае пазачарговы вясновы месяц.

Грамадства

Капыльскі раён. Мінулы год можна назваць стабільным

Капыльскі раён. Мінулы год можна назваць стабільным

Чым Капыльскі раён жыве сёння і якія планы на перспектыву?

Грамадства

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Якую літаратуру здаюць у букіністычныя крамы?

Калі звычайныя кнігарні працуюць па формуле «кніга — чалавек», то букіністычныя трымаюцца на прынцыпе «людзі — кнігі — людзі».